Katja van Kesteren is 21 jaar als de oorlog uitbreekt. Ze heeft een onbezorgd leven, misschien een beetje leeg omdat ze, hoewel ze al een jaar getrouwd is met arts Daniel, nog geen baby heeft. Om haar lege dagen te vullen trekt ze nog regelmatig naar de kruidenierszaak van haar ouders in het centrum van de stad. In het grote katholieke gezin is extra hulp altijd welkom. Ook op 14 mei als haar jongste zusje Lieke van vier ziek is. Haar ouders vinden het goed als Lieke met Katja meegaat. Ze zijn nog maar net vertrokken als ze worden overvallen door het bombardement. Samen met haar broer Thijs kan ze een schuilkelder bereiken. Katja beseft nauwelijks hoe haar leven in één klap is veranderd.

Hoofdpersoon Madeline woont in een rustig stadje in Ontario. Als haar zoontjes Jesse en Adam in de tuin aan het spelen zijn overkomt Adam een vreselijk ongeluk. Hierdoor raakt hij verstandelijk gehandicapt. Dit eerste deel van het boek is heel sterk geschreven. Je leeft helemaal mee met de wanhopige moeder die haar zoon bijna ziet omkomen. En dan de weg naar (gedeeltelijke) genezing.

Winterkinderen is een aangrijpende oorlogsroman, die niets kinderlijks heeft. Het gaat om dood en leven. Het gaat om heftige emoties, waarmee kinderen niet geconfronteerd zouden moeten worden. Als hun begeleiders door de Duitsers zijn doodgeschoten en hun enige terugweg naar Frankrijk is opgeblazen, zijn de kinderen opgesloten in het hoge niemandsland van de Pyreneeën. Bovendien is het net winter geworden. Het is één dramatische zoektocht; een geheel van dramatische zoektochten.

De Palestijns-Syrische dichter Ghayath Almadhoun werd geboren in het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk in Damascus. De hele bundel wordt gekenmerkt door de emoties 'heimwee naar het vaderland' en 'schuldgevoel dat vaderland verlaten te hebben'. Soms lijkt de dichter zich zelfs daarvoor te verontschuldigen.

Decor voor deze roman is Zeeuws Vlaanderen. In Zeedijk aan de Westerschelde woont Leon, een schijnbaar onbewogen man, althans dat zou een buitenstaander kunnen zeggen, want de eerste regels maken al duidelijk dat Leon meer voelt dan dat hij laat zien: "Daardoor dachten de mensen dat hij een sterke man was; dat hij een innerlijke kracht bezat die verdriet en pijn op een manier sneller dan de tijd kon verwerken."

Tijdens de Spaanse Burgeroorlog in de jaren dertig van de vorige eeuw, komen er Spaanse vluchtelingen naar Ameland. Pedro wordt verliefd op Riemke en dat resulteert in een zwangerschap. Riemke verzwijgt dit voor Pedro. Na ruim acht maanden moeten de Spanjaarden weer terug. Pedro belooft Riemke terug te komen om haar te halen.

De hoofdpersoon Femke is niet erg gelukkig met haar leven. Ze ziet zichzelf als 'parelkettingtrut' en bestaat alleen bij de gratie van haar 'zorgzaam moederschap' en als 'praktische echtgenote'. In deze tijd van zelfreflectie ontmoet ze na hun verhuizing drie vrouwen; ze lijken zeer extravert, proberen hun plaats in het leven op te eisen en zijn bijzonder kleurrijk.

Op haar zesde jaar ging de slechtziende Mieke naar een blindeninstituut waar strenge nonnen de leiding hadden. Mieke kreeg heimwee, maar toen ze huilde werd ze afgestraft, want: ‘Dankbare kinderen huilen niet’. Zuster Adelata was de strengste zuster. Zelfs een pop uitkleden mocht niet, want bloot was niet netjes. Wat wel bloot moest waren de billen, als de kinderen voor straf met een kleerhanger een pak slaag kregen.

Drie personen spelen een hoofdrol. Jolanda, bijna 25 jaar, haar moeder Marja en oma Rita. Elk hoofdstuk is geschreven in de eerste persoon enkelvoud, vanuit deze drie vrouwen. Jolanda wil graag meer weten over haar vader, er wordt nooit over hem gesproken. Als zij en haar moeder bij oma gaan logeren is ze vast van plan iets over hem te weten te komen.

Alex is zeventien en intens verliefd op Cole. Cole is knap en attent, maar heeft ook wat vreemde eigenschappen. Zo is hij bijzonder bezitterig en is overal waar Alex ook is. Zij betitelt dit aanvankelijk als ‘heel lief’. Iets later in het verhaal is Cole niet alleen bezitterig, maar wordt hij ook agressief.