Boekenmening

Van onschatbare waarde

Klarine Sikkema laat met haar boek Van onschatbare waarde de lezer een blik in zichzelf werpen. Met Bijbelstudies, praktische opdrachten, overdenkingen en persoonlijke vragen word je bewust gemaakt van de werkelijke waarden in het leven. Voor jezelf, maar ook voor je gezin. Wat wil je je kinderen meegeven in het leven? Durf je als moeder kwetsbaar te zijn? Waaruit kun je kracht putten? Hoe kijk je terug naar de trouwbelofte aan het begin van jullie huwelijk?

De Bijbel wordt hierbij gebruikt als leidraad voor dit boek. Met teksten en Bijbelgedeelten wordt het zelfonderzoek gestimuleerd. Maar het reikt ook aan op welke eenvoudige manieren je de boodschap van de Bijbel het dichtst bij je kinderen kan brengen.

Omdat Klarine ongeneeslijk ziek is, is ze bewuster gaan leven. Iedere dag die ze krijgt, is voor haar waardevol. "Je gaat waarderen wat je op dit moment mag ervaren, ook als het tegenzit.", schrijft ze aan het begin van haar boek.
Door haar veranderde levensomstandigheden, ‘van gezond naar ernstig ziek’, heeft ze een andere, diepere kijk gekregen op het leven. Heel knap van haar dat ze de ‘waarde van het leven’ met het schrijven van dit boek zo dicht bij de lezer kan brengen.

Wat mij getroffen heeft is dat Klarine juist door haar moeilijke levensomstandigheden de waardevolle momenten naar boven weet te halen. Zelf zegt ze hierover: "Het mensenleven kan soms behoorlijk onstuimig zijn. De golven van de zee zijn af en toe torenhoog…dan word ik weer naar de bodem van de zee gesleurd. Maar weet je wat je daar kunt vinden? Parels: een musje dat buiten fluit, de bloem die bloeit, het zonnetje dat schijnt. Ik noem het mijn parelmomenten op de bodem van de zee."

Ook de volgende uitspraak heeft mij geraakt: "De waarde van ons leven wordt niet bepaald door wat we doen, of wie we kennen, maar door wie we zijn."

Het boek is een echte aanrader voor wie de diepere waarden van het leven wil kennen.

Je peuter begrijpen

De auteurs van dit boek, twee orthopedagogen, hebben prima werk geleverd. Met talloze voorbeelden en informatie over de lichamelijke en verstandelijke ontwikkeling van een peuter, leggen ze uit hoe het in die leeftijd werkt en hoe we er als opvoeders mee om kunnen gaan. Daarbij worden ouders ook zelf aan het woord gelaten en zijn de meningen tussen vader en moeder vaak verdeeld. Het doel is om zowel elkaar als dat kleine mensje te begrijpen en zo hem of haar zo goed mogelijk te kunnen begeleiden in het groter worden.

Het ontwikkelen van de mogelijkheden, de eigen wil en persoonlijkheid van de peuter en zijn behoefte aan veiligheid en geborgenheid komen steeds aan de orde. Met de Bijbelse wijsheid als richtsnoer voor al ons handelen worden ook ouders ‘opgevoed’. Want hoe reageer je zelf als iets niet lukt, of als je iets wilt, maar er zijn geen mogelijkheden voor?

Dat vind ik mooi aan het boek. Er is ruimte voor zowel ouders als peuters om te ontdekken, om te groeien, om te leren en vol te houden. Structuur aanbrengen voor zichzelf en de peuter, het benoemen van gevoelens en het benoemen van gedrag en de eventueel daaropvolgende sancties. Dat geeft houvast voor ouders en ook voor de peuter. Het bevorderen van duidelijkheid in het gezin voorkomt ongecontroleerde emoties en reacties.
Ruimte om vragen te stellen. Zowel voor ouders als voor peuters. Ruimte om na te denken over mogelijke antwoorden. Wijsheid opdoen en ter harte nemen.

Ik vind dit boek helpend en bemoedigend niet alleen voor ouders maar ook voor grootouders en andere verzorgers.

Gerafelde vleugel

Ryan Arlington wordt gearresteerd en moet naar de gevangenis vanwege de vermeende ontvoering van zijn dochter. Gelukkig komt wel zijn hele familie voor hem op en wordt hij door hen gesteund met raad en daad.

Vanwege zijn arrestatie en de aan drugs verslaafde moeder wordt Ryans dochter Emily uit huis geplaatst. Zij verblijft dan in verschillende opvangsituaties. Heel onzeker en verwarrend voor haar, want ze hoort niets van haar vader of moeder, behalve dan de verhalen die via de media naar buiten komen.

Ellen Dunning is door Ryan als nanny ingehuurd voor de zorg voor Emily. Vanwege de rechtszaak van haar werkgever wordt heel haar pijnlijke verleden naar boven gehaald en openbaar gemaakt. Ook zij moet door een intensieve en onzekere tijd heen. Ze ontdekt dat Ryan haar en haar familie al veel langer kent. Hij weet veel meer over haar verleden dan zij zelf.

Al direct vanaf de eerste pagina's werd ik meegetrokken in het verhaal en was ik benieuwd wat de volgende hoofdstukken zouden brengen. Dit boek gaat over acceptatie en vergeving, en dat thema is goed beschreven. Een mooi boek om te lezen ter ontspanning, maar ook nog om verder over na te denken.

Hoe een spin het leven van een man redde

Charles Haddon Spurgeon werd in 1834 geboren en hij stierf in 1892. Hij bekeerde zich al heel jong tot God en werd dominee. Er kwamen steeds meer mensen naar hem luisteren.

Tony Hutter vertelt verhalen uit zijn leven. Het is niet alleen grappig om te lezen. Je pakt iets mee van de tijd waarin Spurgeon leefde en vaak zitten er ook levenslessen in de verhalen.

Spurgeon was een slimmerik, dat merk je wel aan wat hij gedaan heeft in zijn leven, maar hij was ook een mens die oprecht een groot verlangen had om zijn geloof met andere mensen te delen en dat heeft hij zijn hele leven gedaan.

De taal van de Bijbelteksten is ouderwets. Dat zal voor sommige mensen geen probleem zijn en voor sommige mensen wel.

Sara, het meisje dat op transport ging

Het is 1938. Sara heeft een prima leventje in het Duitse Kleve. Dit verandert als op een gegeven moment kinderen van school verdwijnen en de nazi’s op straat verschijnen. Het maakt Sara onzeker, hetgeen nog versterkt wordt door de dag waarop ze zelf haar ouderlijk huis moet verlaten, samen met haar zus. Ze wordt op transport naar Engeland gezet. Vader vertelt haar dat de rest van het gezin later zal volgen.

Wat een zware weg voor een jong meisje. In Nederland raakt Sara haar zus kwijt en ze moet alleen verder naar Engeland. Hoewel de opvang in Engeland goed is, heeft Sara een zwaarmoedig leven. Ze voelt zich schuldig omdat zij het goed heeft. Op een gegeven moment ontmoet ze haar zwaar gebroken vader weer. Ze is dan inmiddels ouder en wijzer. Maar wat is er gebeurd met de rest van de familie?

Lody van de Kamp (rabbijn) is een bekend auteur en spreker. Met deze roman heeft hij een onderdeel van de oorlog belicht die nog niet zo vaak naar voren gekomen is. De manier waarop hij de karakters neerzet is indrukwekkend. Nog nooit eerder las ik een roman waarin het leven van Joden zo authentiek is neergezet. Komt dit doordat hij zelf van Joodse afkomst is? Ik denk dat het zeker meespeelt. Het maakt dat dit boek anders is dan de vele oorlogsboeken met verhalen van Joodse families van andere auteurs. Immers, Van de Kamp heeft het uit de eerste hand. Tel daarbij zijn talent op en je komt bij dit boek uit dat indrukwekkender is dan welk oorlogsboek ook dat ik eerder las. Bijzonder aanbevolen!

Uit het hart

Deel 3 van de serie over Bailey Flanigan.

Bailey en acteur Brandon Paul groeien steeds meer naar elkaar toe. En omdat Cody Coleman niets meer van zich laat horen, gaat Bailey ervan uit dat die relatie echt over is. Bovendien heeft Cody een vriendin. Bailey danst in de musical Hairspray op Broadway en ze is ervan overtuigd dat God haar daar gebracht heeft. Met een paar leden van de cast houdt ze regelmatig Bijbelstudie en een van hen komt tot geloof.

Cody is een succesvolle footballcoach. Hij brengt zijn club naar de overwinning. Dan blijkt zijn vriendin Cheyenne ernstig ziek te zijn. Ze praten veel met elkaar en komen erachter dat ze wel van elkaar houden maar niet op de manier zoals het zou moeten zijn. Cody houdt nog steeds van Bailey. Uiteindelijk neemt hij het besluit om met haar te praten.

Het is heel mooi beschreven hoe Bailey Gerald tot de Heer leidt. De romance met Brandon is te mooi om waar te zijn, ze hebben nooit ruzie, het is bijna volmaakt. Behalve de paparazzi die steeds achter hen aan zitten. De moeite die Bailey daarmee heeft, geeft de relatie met Brandon een scherp kantje. Aan het eind van het verhaal wordt duidelijk met wie Bailey verdergaat.

Jammer van de slechte redactie, media en paparazzi wordt als enkelvoud neergezet, dat leest niet lekker.

Leren bidden met het Onze Vader

Rens Rottier, bestuurder van Driestar educatief, schreef een uniek boekje waarin hij laat zien hoe je kunt bidden vanuit het Onze Vader. In de inleiding vertelt hij dat Luthers onderwijs over het bidden hem geholpen heeft tijdens een dorre periode in zijn gebedsleven. Wat hem ook geholpen heeft is de goede raad van een predikant die erop attendeerde dat de antwoorden van de zondagen van de Heidelbergse Catechismus over het Onze Vader ook heel goed te gebruiken zijn voor het persoonlijke gebed.

De eerste vier hoofdstukken van dit boek zijn leerzame stukken over het gebed in het algemeen. Hierbij kun je denken aan onderwerpen als: bidden als geestelijke oefening, de gebedspraktijk, Het Onze Vader als bron en regel voor ons gebed. Hoe zag Luther het Onze Vader? Ik deel een citaat om je de sfeer van het boekje te laten proeven:

“Het Onze Vader is voor Luthers leven onbetwistbaar de grootste bron. Hij schrijft aan meester Peter: Want nog heden ten dage zuig ik aan het Onze Vader als een kind, ik drink en eet ervan als een groot mens en kan er niet genoeg van krijgen; het is voor mij, boven de Psalmen, waar ik toch zeer veel van houd, het allerliefste gebed.”

In het praktische deel van zijn boek formuleert Rens Rottier bij iedere bede uit het Onze Vader een viertal voorbeeldgebeden Je kunt deze gebruiken als hulpmiddel tijdens je eigen stille tijd. Bij elke gebed hoort ook een gedeelte uit de Bijbel, met een uitgelichte kerntekst. De Bijbelteksten worden geciteerd uit de Herziene Statenvertaling. Achterin is een lijst met boeken te vinden die Rens Rottier gebruikte bij het schrijven van zijn boek.

Hoewel de cover een beetje aan de saaie kant is, vind ik de inhoud van dit boek geweldig inspirerend. Het is echt een juweeltje! Wil je het gebed (her) ontdekken? Dan is dit je kans om meer te weten te komen over het grote gebed dat Christus aan Zijn discipelen leerde. Warm aanbevolen!

God is de vriend van de stilte

Stilte appelleert aan een diepe behoefte in ieder mens. Ik moet eerlijk bekennen, dat stilte mij niet per se rustig maakt en mij comfortabel doet voelen. Stilte is confronterend. Het legt datgene bloot, wat ik niet voel als ik mij laat meesleuren door een overvolle agenda. Stilte maakt kwetsbaar; zij bespeelt de snaren van mijn diepste innerlijk. Stilte gaat de oppervlakkigheid voorbij, zij raakt de fundamenten waarop ik mijn leven heb gebouwd.

In de stilte zeg ik vaak tegen God: ‘Heer, hier ben ik, uw imperfecte en tegelijk perfecte kind.’ God weet precies wat ik bedoel, want Hij overlaadt met een vrede, waarvan de Bijbel zegt dat die alle verstand te boven gaat. De vrede, die raakt aan het stil worden voor en met God, is uniek. Het is een vrede uit God, niet uit mijzelf. Denkend uit de vergevende en barmhartige genade van God, word ik opgenomen in het bovennatuurlijke besef dat het niet draait om wat ik doe en nalaat, maar om Jezus. Het is de Zoon van God, die uitriep: ‘Het is volbracht!’ Aan het kruis, aan dat martelwerktuig, barstte de hemel open. In de stilte raak ik gewijde grond… Daar weet ik mij geborgen, aanvaard. Daar zwijgen alle aardse stemmen. Vooral dat laatste is een hemelse toegift, dat met al het goud en zilver van de wereld niet te betalen is.

In de indrukwekkende glossy Klooster! (uitgeverij Adveniat, met Leo Fijen als hoofdredacteur) gaat het over stilte en over de schoonheid van het geloven binnen kloostermuren (zeer aanbevolen!). Onder vele anderen komt ook Elsbeth Gruteke, EO-presentator en predikant in de Jeruzalemkerk in Amsterdam, aan het woord. Zij verblijft geregeld in de abdij Koningsoord in Oosterbeek, het enige trappistinnenklooster in Nederland. Het treft mij als zij zegt:

“Ik versta God beter in de stilte dan in de drukte. Bijbelteksten komen veel meer binnen. Ik ervaar Zijn aanwezigheid heel duidelijk tijdens de momenten van meditatie. Dan is iedereen bezig met stilte. In die opperste concentratie wordt God bijna tastbaar.”

En:

“Toen ik er voor het eerst kwam (in het klooster, JL), dacht ik: als ik hier op mijn achttiende was binnengelopen weet ik niet of ik ooit weer vertrokken was! Ik ben heel outgoing, maar heb ook een contemplatieve kant. Mijn leven had die kant op kunnen gaan en dan had ik ook heel gelukkig kunnen zijn.”

Dit roept herkenning op. Ik beweeg gemakkelijk in een jachtige wereld en kan met mijn gevulde agenda goed overweg, maar een verlangen naar stilte is er altijd. Dat verlangen kan niet altijd vervuld worden en daar heb ik helemaal vrede mee (had ik maar geen militair moeten worden :)). Het verlangen naar stilte herinnert mij telkens weer aan het groteske van het God-ontdekken. Dat is echt iets heel moois. Als de vrede van een hoopvol geloof zich als een deken om mij heenslaat, ben ik dankbaar, blij. Ik voel dat ik dan de essentie raak van écht geluk.

In Klooster! komt ook Jan Marijnissen (tot 2010 het gezicht van de SP) aan zet. Hij komt met regelmaat in het klooster van de fransiscanen in Megen. Marijnissen:

“Het er is zo stil, zo aangenaam. Het voelt als een intieme ruimte, een tijdloze zone. Ik heb hier geleerd dat er een andere tijd is dan de economische tijd. Het gaat hier om de stille tijd die niet van nut is in deze tijd, maar die me meer mens maakt. Ik mag hier zijn zoals ik ben. Dat is niet in geld uit te drukken.”

De spijker op z’n kop! De stilte verbrijzelt al onze rollen, rangen en maskers en maakt je zoals je bent. Dat is – zoals ik al zei – het confronterende van stilte, maar tegelijkertijd ook de weg naar ons pure zelf. In dat pure zelf zit het échte leven en komen al onze diepste intenties, verlangens en angsten aan het licht. Alleen dáár worden we intiem met wat echt van waarde is.

Ik sluit af met wat moeder Teresa eens zei:

“Hij (God, JL) kan niet gevonden worden in lawaai en rusteloosheid. God is de vriend van de stilte. Zie hoe de natuur – de bomen, de bloemen, het gras – groeien in stilte. Zie de sterren, de maan en de zon, hoe zij bewegen in stilte. Is het niet onze taak God te geven aan de armen in de achterbuurten? Niet een dode God, maar een levende, liefhebbende God. Hoe meer wij ontvangen in stil gebed, des te meer wij kunnen geven in ons actieve leven.”

De vrede van Jezus Christus zij met u allen. En met uw geest. Amen.

John H. Lapré
23-06-2017

Hoe een kat de melk mocht stelen

Na zijn eerste boek met verhalen over Spurgeon: ‘Hoe een spin het leven van een man redde’, heeft de Engelse predikant Tony Hutter een vervolg geschreven. Opnieuw 52 korte verhalen die bijna allemaal over de bekende prediker gaan, of in ieder geval iets met hem te maken hebben.

Ging het vorige boek voor een deel over Spurgeons jeugd, hier treffen we hem vooral aan als predikant in Londen. Het boek is duidelijk bedoeld voor kinderen en heel geschikt om voor te lezen, zowel thuis als op kinderclubs en zondagsscholen.

Opnieuw werd ik aangenaam verrast door de originaliteit. Zo gaat het eerste verhaal over een hond en het tweede over een kat (de kat uit de titel) en de lessen die ze ons kunnen leren. Mooi is ook dat je gaandeweg het boekje veel leert over Spurgeons leven en werk. Zo is er aandacht voor de door hem gestichte theologische opleiding en voor zijn reizen.

Aan elk verhaal wordt een toepasselijke Bijbeltekst gekoppeld.

Hersenspinsels

Jennifer White is ziek geworden. Ze heeft al een aantal maanden Alzheimer en gaat langzaam achteruit. We volgen haar vanuit haar eigen denken, dat verward is, maar ook een kijkje geeft in haar levensgeschiedenis.

Ze was een knap en kundig chirurg. Haar medische kennis steekt schril af tegen het verliezen van haar kortetermijngeheugen. Ook het gedetailleerde herinneren van situaties en mensen uit eerdere jaren wringen met de gekte van de dag. Ze kan zich niet goed aankleden, maar zich wel de knappe jonge dokter herinneren waarmee ze een verhouding heeft gehad. Het geeft de schrijfster de mogelijkheid om langzaam naar de ontknoping toe te werken.

Haar levensverhaal en haar persoonlijkheid krijgen in de loop van het boek steeds meer vorm. Haar kracht en haar zwakheid. Haar passies en haar chantabel zijn. Haar huwelijk en gezinsleven. De punten waarop ze groeien kon en de momenten waarop ze vluchtte voor de confrontatie.

Ik vond de vlucht uit de gesloten inrichting een geweldig stuk van het boek. Authentiek, het verval en de sluwheid, de triestigheid en de humor.

De roman blijkt een thriller, maar wel een vol pathetiek. Er staan besprekingsvragen achter in het boek voor leesclubs. Het boek is meer dan een roman. Het geeft ook inzicht in de ziekte van Alzheimer en het geeft besef, dat mensen met Alzheimer ieder hun eigen levensgeschiedenis hebben, en dat er in de verschillende fasen verschillende kenmerken spelen, zoals net doen alsof je nog alles weet of nog kunt lezen, angst, voor jezelf willen zorgen en dat niet kunnen.

17079

Recensie

Jouw waardering

17078

Recensie

Jouw waardering

17077

Recensie

Jouw waardering

17076

Recensie

Jouw waardering

17075

Recensie

Jouw waardering

17074

Recensie

Jouw waardering

17073

Recensie

Jouw waardering

17072

Recensie

Jouw waardering

17071

Recensie

Jouw waardering