Boekenmening

Roos

Voor de lezers die ‘Zwanenmoeder’ hebben gelezen: deze roman vertelt het verhaal van Nicky’s dochter Roos.

Roos wordt vreselijk betutteld door haar moeder. Ze bemoeit zich overal mee en is vreselijk bezorgd omdat haar dochter scoliose (een vergroeiing van de ruggenwervel) heeft. Ze is ook de enige die haar –tot ergernis van Roos -bij haar volledige naam, Rosalie, noemt.

Het botst voortdurend tussen moeder en dochter. Roos verzwijgt dat ze in een logeerhuis voor gehandicapten werkt; ze is bang dat haar moeder dat niet goedvindt, omdat ze zal denken dat Roos het niet aankan vanwege haar rug. Vervolgens verzwijgt ze dat ze naar Cyprus op vakantie gaat met haar neef en nicht en een vriend. Haar ouders laat ze in de waan dat ze met hen naar Zeeland gaat.
Op Cyprus komt het tot een botsing met neef Harm, maar met vriend Jillis heeft Roos goede gesprekken. Ze komt tot het inzicht dat ze niet langer kan doorgaan met haar leven zoals het nu gaat.

Dit is een roman waarin de auteur het leven en de gevoelens van Roos mooi en realistisch neergezet heeft. Het evangelie komt naar voren op een mooie, pure manier. Het is een young adult-roman die ik jonge lezers van harte kan aanbevelen.

Toekomstige genade

De volledige titel van het boek is: De reinigende kracht van het leven uit geloof in de toekomstige genade.
Op bladzijde 111 van dit prachtige en diepgaande boek over de genade van God, geeft John Piper zijn motivatie om dit boek te schrijven: “dat ik op een of andere manier zou kunnen komen tot de diepere ervaring van het leven uit geloof in de toekomstige genade, en zoveel mogelijk mensen met me mee zou kunnen krijgen.” En dat gebeurt terwijl je dit boek leest: je komt steeds vaster in je geloofsschoenen te staan. De vraag waar dit boek antwoord op geeft is: Hoe overwint geloof in de toekomstige genade bezorgdheid, trots, schaamte, ongeduld, hebzucht, bitterheid, moedeloosheid en wellust? En dat gaat nogal diep en heel ver. John Piper is een denker en je moet echt gefocust zijn om hem te kunnen blijven volgen, maar als je dat doet, blijft dat niet zonder positief effect in je leven en dat is precies wat hij bedoelt met zijn boek.

Het is niet zo dat John Piper gemakkelijk wegleest, toch schrijft hij op een bepaald makkelijk te begrijpen manier. Hij voert je mee in de werking van Gods genade en dat kan niet anders dan helpend en verhelderend zijn. Ik blijf het boek steeds weer pakken op momenten dat ik me wil richten op en na wil denken over de prachtige zekerheid die ik heb door Gods kind te zijn en te zien waar ik recht op heb, wat ik ontvangen kan en wil, waar ik naartoe ga en wie God voor mij is.

Ik ben blij dat John Piper dit boek geschreven heeft. Ik geloof dat het een levenswerk is en het is alleszins de moeite waard om het te lezen. Niet iedereen zal het een goed te lezen boek vinden, want het is van een pittig niveau voor volwassen (in hun geloof) christenen en theologen.

Water en vuur

Dit is opnieuw een historische roman van Jody Hedlund met in de hoofdrol een moedige vrouw. Dit boek is een vervolg op haar roman ‘De lichtwachter’ maar is goed los daarvan te lezen.

Caroline Taylor is een koppige jonge vrouw die haar zaakjes goed voor elkaar heeft. Nadat haar vader, de vuurtorenwachter, door een ongeluk om het leven is gekomen is zij verantwoordelijk voor het werk in de vuurtoren. Daarbij zorgt ze voor haar ernstig zieke zusje en haar twee broertjes en heeft daarbij veel steun aan haar iets jongere zus Tessa. Onvermijdelijk zorgt de vuurtorenopzichter voor een ‘betere’ ( lees: mannelijke) opvolger voor het werk in de vuurtoren. Ryan Chambers, even koppig als Caroline, oorlogsveteraan, is echter lichamelijk en geestelijk eerder toe aan rust en gelatenheid dan aan hard werken. Gevaar voor verslaving ligt op de loer. Caroline geeft haar huis en haar werk niet zo maar op dus lijken er twee kapiteins op één schip te zijn. Intussen gebeuren er raadselachtige, ernstige dingen. Na een overwinning in het kader van gelijke rechten voor vrouwen mag Caroline blijven en krijgt ze een aanstelling als volwaardig vuurtorenwachter van de vuurtoren op ‘ Windmill Point’. En wat de lezer dacht dat zal gebeuren, lijkt onjuist.

Dit is één van de betere boeken van Jody Hedlund hoewel ik haar eigenlijk niet kan betrappen op een ‘minder’ boek. Thema’s : Familie, rouwverwerking , liefde, drankmisbruik, eerherstel. Romantiek is voldoende aanwezig in het boek en het leest als een trein. Lachwekkend soms is de naïviteit van Caroline die tot voor kort alleen maar in de goedheid van de mens heeft geloofd. Ook lijkt het of zij zich in haar zus Tessa heeft vergist. Na deze moeilijke periode in haar leven heeft zij zeker gewonnen aan ‘levenswijsheid’ en is ze volwassen geworden. Een soortgelijk verhaal is in werkelijkheid gebeurd maar bij een andere vuurtoren.

Als je op het water wilt lopen, moet je uit de boot stappen

Dit boek is een uitnodiging, een confrontatie, een sterk argument om niet achterover te blijven leunen, maar stappen te zetten. Maar John Ortberg is eerlijk. “Er is altijd sprake van angst,” onderkent hij. En: “De storm was geen verrassing, die woedde de hele tijd al.” Aan het eind van elk prikkelend hoofdstuk stelt hij de lezer vragen om de confrontatie met zichzelf aan te gaan. Heb ik het lef om net als Petrus uit de boot te stappen? Daar gaat het in de vragen om. “Maar,” zul je misschien zeggen, “Petrus faalde verschrikkelijk.” En juist daarover heeft John Ortberg een heleboel moois te zeggen en over nog zoveel meer aspecten van dit legendarische verhaal uit de Bijbel. Hij werkt elk van die aspecten met balans en precisie uit op zijn zo prachtige manier, waarin logica en humor verweven zitten.

Het hoofdstuk dat “de wind voelen” heet, gaat voornamelijk over Jozef. Over zijn dromen, zijn veerkracht, zijn omgaan met verdriet en frustratie en zijn vasthoudendheid. Het heeft me enorm aangesproken, net als het hoofdstuk over wat angst met je doet. En het stukje dat je als ‘leraar’ evenzo kunt falen, want “het proces van proberen en falen, van het leren van je fouten en het opnieuw proberen is veel effectiever dan wachten op perfectie.”

Er zijn ook eyeopeners die werkelijk schokken. “De waarheid is dat het ons als maatschappij domweg ontbreekt aan de wil en de zelfbeheersing om een omgeving te creëren waarin mensen een manier van denken ontwikkelen die niet al vanaf de wieg met geweld doordrenkt is.” Na een aantal van deze uitgewerkte thema’s legt hij uit hoe je in hoop kunt investeren, door de verandering van je denken. Dit mondt uit in een leven van aanbidding, zoals je ongetwijfeld weet dat het verhaal van Petrus die uit de boot stapt, uitmondt in aanbidding.

Als je op het water wilt lopen, moet je dit boek echt lezen.

Ontspoord

Dit is het vijfde deel van de serie over inspecteur Maritz.

Als er is ingebroken bij Arthur en Carina Berkhout, is Carina helemaal van slag; ze durft het huis niet meer uit. Wanneer er een inbreker vermoord wordt, komt inspecteur Maritz in actie. Het lijkt erop dat het slachtoffer vermoord is door iemand die vaker een moord heeft gepleegd. Dat vermoeden wordt bevestigd door het soort wapen dat gevonden wordt.
Er zijn verschillende verdachten. Maritz bijt zich in de zaak vast. Eindelijk denkt hij te weten wie de dader is. De verdachte wordt opgepakt, maar dan blijkt Maritz het toch bij het verkeerde eind te hebben…

Dit verhaal is net als de andere boeken over inspecteur Maritz bijzonder boeiend. De auteur heeft een prettige schrijfstijl. Ik had verschillende mensen op het oog die de dader zouden kunnen zijn, maar het bleek heel iemand anders te zijn. Dat is het mooie van deze boeken, ze zijn absoluut niet voorspelbaar. Het evangelie komt er duidelijk in naar voren maar ligt er niet bovenop.

Letters en liefde

De Amerikaanse stad Louisville in het midden van de negentiende eeuw. De jonge en eigenzinnige Adriane Darcy helpt ijverig mee bij het werk voor ‘De Tribune’, de krant van haar vader. Een krant die het moeilijk heeft, omdat de grootste concurrent, de ‘Herald’, een ambitieuze nieuwe hoofdredacteur heeft aangenomen: Blake Garrett.

Hoewel Garrett in politiek opzicht de tegenpool is van haar vader, voelt Adriane zich tot hem aangetrokken, ook al is ze – tegen haar zin – verloofd met de zoon van een steenrijke zakenman die een grote invloed op haar vader uitoefent. Terwijl de stad in rep en roer raakt door een verkiezingscampagne en er tegelijkertijd een seriemoordenaar rondwaart, groeit er iets moois tussen de twee jonge mensen.

Het (liefdes) verhaal ontwikkelt zich nogal voorspelbaar. De beschrijving van het politieke klimaat van die tijd is interessant. De V.S. hebben te maken met een grote stroom immigranten en dat zorgt voor politieke verdeeldheid en grote spanningen. Spanningen die uiteindelijk tot brandstichting, geweld en zelfs doodslag leiden. Er zijn parallellen te trekken met onze tijd.

Gelukzoeker

Volkomen onverwacht voor hem besluiten Gors ouders om met hun twee zonen te vluchten uit Armenië. Mensensmokkelaars regelen dat ze in Nederland terechtkomen na een tocht van zeven dagen. De eerste nacht slapen ze onder een boom; de volgende dag vertrekt de trein naar Rijsbergen, waar een aanmeldcentrum voor asielzoekers is. Het zit er boordevol asielzoekers en na een tijdje verhuist het gezin naar een afgeschreven hotel in Den Bosch. Vervolgens komen ze via Leiden op Texel terecht. Maar het blijft onzeker of en wanneer ze een verblijfstatus krijgen. Gor en zijn vader helpen mee op een zorgboerderij. Op Texel hebben ze het goed, maar dan gaan het AZG sluiten en moeten ze naar Den Helder vertrekken. Toch kunnen ze op de boerderij blijven werken en kan Gor naar school blijven gaan op Texel.

Her lezen van dit boek heeft me geholpen om me meer in te leven in asielzoekers. Het verhaal van Gor geeft hier een goed beeld van. Hoe ze het ervaren om in een onbekend land, zonder bergen terecht te komen met zo’n rare taal die ze wel nooit zullen leren. En dan het leven in de asielzoekerscentra, met veel mensen uit allerlei culturen die weleens botsen. Het koken in een smerige keuken, (wat ze niet hebben gedaan uit angst voor ziektes en stiekem op hun kamer kookten), als gezin in een huisje zitten waar ze het veel beter hebben, de eindeloze onzekerheid over de vraag of ze wel mogen blijven of het land uitgezet zullen worden.

Ik vond het bijzonder om Gor te ontmoeten in onze kerk waar hij sprak, vlak na het uitkomen van zijn boek. Dit boek kan ik een ieder aanraden die meer wil weten over het leven van asielzoekers.

Enkele reis

Al op de eerste bladzijde van haar tiende boek weet Marelle Boersma de lezer te prikkelen om verder te lezen. Ze start met een roze-wolk situatie van moeder Suus en dochtertje Sterre met een zus van Suus: Anouk, die speels, luchtig en ook pedagogisch is. Maar direct zijn daar ook de zorgen van het leven. Anouk heeft een spraakstoornis en Sterre heeft astma. Direct erop volgt er een fikse vrijpartij met de buurman, die ze nog maar een paar dagen kent. Een vrijpartij die zoals elke vrijpartij in elk modern boek of moderne film weinig gevolgen kent, geen zwangerschap, geen soa, geen schuldgevoel over een buitenechtelijke relatie. Ik wil verder lezen, maar het maakt me ook alert. Wie is deze vrouw? Heeft ze geen verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van haar toekomst? Ik kan mij niet met haar vereenzelvigen, maar bedenk dat veel jonge vrouwen misschien wel op deze manier leven. Meer partners na elkaar omdat de verliefdheid je overkomt en wat je daarna doet niet zo belangrijk lijkt te zijn, want als het niet meer lukt, ga je weg uit de relatie. Deze levensstijl wordt ook bevestigd in het gesprek met haar vriendin Juul, die naar haar betrekking met de buurman vist. “Het is niet de bedoeling…”, zegt Suus. Een nieuw leven zonder man, want dat brengt toch maar ‘complicaties’ met zich mee?

En zo begin je niet nietsvermoedend aan dit boek, waarin Sterre wordt ontvoerd. Over de weg die Suus dan volgt, kan ik natuurlijk niks vertellen, want die moet je zelf meemaken. Je moet door haar gevoelens kruipen. En aan het eind van het moeilijke verhaal, blijkt wat een geweldige puinhoop Suus van haar leven heeft gemaakt. Maar, ze heeft haar zus nog, die ze nog meer is gaan waarderen. Dit gevoel vind ik erg overheersen in het boek, dat toch een enorm drama behandelt. Anouk is als zus ontzettend belangrijk voor Suus. De ontwikkeling van hun betrekking neemt dan ook een groot deel van het verhaal in.

Anouk schrijft tijdens het hele proces van de ontvoering aan haar eigen boek. Ik vind dit gegeven onwaarschijnlijk. Hoewel schrijven voor Anouk de beste manier is om haar gedachten op een rijtje te krijgen of haar fantasieën te uiten, kan ik me niet indenken dat iemand die zo dicht bij de ontvoerde staat, door zou gaan met haar grootste hobby. De constructie van een boek in een boek, vond ik een wonderlijke vondst, die evenwel dicht bij de schrijfster zal liggen. Zij schrijft immers ook graag.

Anouk maakt in haar verhaal gebruik van een wezen, dat de overleden dochter van de buurman blijkt te zijn. Dat is een paranormaal gegeven. De geest blijkt meer en op een andere manier dingen te weten en geeft dat door aan de moeder in het verhaal. Dit verschijnsel stoelt op een vooronderstelling waar ik niet achter sta. De schrijfster sleept je mee in de hoop en de wanhoop van ouders die hun kind door ontvoering kwijt zijn.

Ik kan me niet aan het idee onttrekken dat Suus een groot slachtoffer is van haar keuzes, van haar levensstijl, van haar naïviteit. Dat maakt dat ik denk dat ontvoering van kinderen daarom meer voorkomt en ouders wel degelijk een aandeel hebben in wat er gebeurt. Maar een klein onderzoek op internet lijkt het tegendeel te zeggen. De gruwelijkheid van de feiten omtrent ontvoering van kinderen komen in dit boek niet aan de orde. Ontvoering van een kind is slechts een aanleiding voor de schrijfster om een spannend verhaal te schrijven, waardoor je eventueel kunt begrijpen waarom dat kan plaatsvinden en je beter kunt verplaatsen in het gevoel van de ouder(s).

Nog vijf dagen

Wat gebeurt er met je als je een goede advocaat, huismoeder en echtgenote bent en je krijgt te horen dat je de ziekte van Huntington hebt? Je gaat dood. Dat weet je. Maar de weg daar naartoe…. Hoofdpersoon Mara wil niemand tot last zijn, al verliest ze lichaamsfuncties. Ze raakt haar werk kwijt, staat niet meer stevig op haar benen, wordt incontinent; ze moet erkennen dat het moeilijk wordt en dat is zacht gezegd niet makkelijk. Liever dan dat ze haar man belast communiceert ze via een forum op internet. Daar heeft ze Scott ontmoet, waarover je in de tweede verhaallijn leest. Ook hij heeft een moeilijk leven, maar beiden hebben ze te maken met het leren loslaten van een kind. Het hele boek gaat over slechts vijf dagen, maar de flash-backs worden zo goed verwerkt dat het nergens saai wordt. Alleen de vrouw van Scott komt soms wat irreëel over, maar verder is het verhaal geloofwaardig en zeer goed geschreven.

Dit is een krachtige debuutroman van Julie Lawson Timmer. De schrijfstijl is prachtig, ontroerend en neemt je mee. Duidelijk heeft ze zich goed verdiept in de ziekte van Huntington. De moeilijkheden die op het pad van Mara komen, komen vanuit de werkelijkheid van mensen met een ongeneeslijke ziekte. De gevoelens van Mara zijn representatief voor mensen die weten dat hun stervensdag aanstaande is. Als christen is niet moeilijk om mee te leven met Mara. Daarom is het goed dit boek te lezen, al ben je het niet eens met de keuzes die Mara maakt. Het leidt ertoe dat je je medemens beter begrijpt. Jammer is wel dat er regelmatig gevloekt wordt. Toch is het een goede, sterke roman die je veel inzicht kan geven. Zelf heb ik meegemaakt dat iemand met de dezelfde ziekte als ik, multiple sclerose, de keuze maakte voor euthanasie, omdat ze gebruik moest gaan maken van een rolstoel. Dat vond ik toen onbegrijpelijk. Het beschreven leven van Mara maakt dat je compassie krijgt met iemand met een doodswens. We krijgen er steeds meer mee te maken en ik geloof dat meeleven beter doet dan afwijzen. Een stuk van dat meeleven kunnen we leren door ons te verdiepen in het leven van een zieke, van Mara. Daarom kan ik dit boek aan elke christen aanbevelen.

Omvergeblazen

Wat een stoer boek! Je bent 19, opgegroeid in een christelijk gezin in een achterstandswijk in Den Haag met een missie; namelijk om de mensen in de buurt over het goede nieuws van Jezus te vertellen. De verhalen in de Bijbel zijn vertrouwd, je kent de liedjes, je weet hoe het hoort, maar dan slaat de twijfel toe in die prangende vraag: ‘Is dit het?’ Is dit alles wat het geloof te bieden heeft?

Katie Vlaardingerboek durft er een boekje over open te doen en blaast met een frisse wind door alles waar we als christenen voor staan. In ‘Omvergeblazen’ schrijft ze over haar persoonlijke zoektocht, over twijfels, over hoe we heilige huisjes bouwen, waar we ons veilig in voelen. Scherp stelt ze dat christenen vierkant denken; mensen in een hokje duwen, je hoort erbij of je staat erbuiten. Bovendien beargumenteert ze hoe we ook God in zo’n hokje duwen en een beeld van Hem maken dat misschien helemaal niet klopt. Voordat je denkt: wat een rebellie, daag ik je uit om dit boek toch te lezen, want Katie heeft lef! Als zij God niet meer kan zien of voelen en twijfelt wat echt is, als grote vragen geloven voor haar onmogelijk maakt, wordt zij niet alleen maar cynisch. Het onderzoeken van haar twijfels brengt haar ergens en het siert haar dat ze de wijsheid, die ze gevonden heeft deelt in een prachtig vormgeven boekje. Je leest het bijna in een adem uit.

Het is goed dat Katie zelf een adempauze heeft ingebouwd. Haar eerlijke kwetsbaarheid, haar spannende intro’s met voorbeelden die je niet van een braaf christelijke meisje verwacht, maar waar ze wel heel duidelijk haar punt mee kan scoren, de prangende vragen en haar ontdekkingen, het is allemaal boeiend om te lezen.

16008

Recensie

Jouw waardering

16007

Recensie

Jouw waardering

16006

Recensie

Jouw waardering

16005

Recensie

Jouw waardering

16004

Recensie

Jouw waardering

16003

Recensie

Jouw waardering

16002

Recensie

Jouw waardering

16001

Recensie

Jouw waardering

15151

Recensie

Jouw waardering

15150

Recensie

Jouw waardering