Boekenmening

Vleugelslag

Marieke Luiten brengt met Vleugelslag een kleurrijk verslag van het dagelijks leven in Goma, een stadje in het Oosten van Congo (Democratische Republiek) tegen de grens van Rwanda. Door haar verhaal over Sara, zag ik het voor me; de borrelende vulkaan, het grote meer, de toeterende taxi’s en brommerrijders die de kuilen in de weg proberen te ontwijken. De vrouwen op de markt die hun koopwaar verkopen, het leven in een krottenwijk, de pijnlijke bevallingen in een ziekenhuis, de slachtoffers en gewonden en het rebellenleger M23, dat steeds dichterbij de stad komt. Het Frans en de woorden Swahili en Kihavu, maken de roman extra exotisch.

Sara Butandi is zeventien en heeft haar diploma gehaald. Ze verlaat haar geboorteplaats en wil in Goma gaan studeren. Ze woont bij haar broer en schoonzus in een klein huis, doet in ruil daarvoor huishoudelijke klusjes. Daarnaast krijgt ze de kans om schoonmaakster te worden in een kliniek. Er worden daar veel bevallingen gedaan, maar ook vrouwen die verkracht zijn komen in de kliniek. Uiteindelijk krijgt Sara de kans om zieken te verzorgen en wonden te hechten.

Sara is niet op haar mondje gevallen en laat zich niet klein maken door haar armoede, hoewel ze ook onzeker is. Het is bijzonder om te zien hoe Sara zich ontwikkelt tijdens het verhaal. Veel van haar angsten worden verteld via dromen. Steeds is er een andere kleur die centraal staat in haar leven, dat levert een kleurrijk beeld op van Afrika. waarvan ik heb genoten, zozeer dat ik me bijna betrapt voelde toen ik deze zin las:

‘Waarom was haar nooit eerder opgevallen hoe grauw Goma was? Zelfs de Airtel- en de Coca-Colareclames verbleekten bij de grijskleur van lava en golfplaten.’

Ik denk dat het goed is dat Marieke Luiten voor dit debuut het karakter van een jong meisje heeft gekozen en de lezers door haar ogen het leven van de vrouwen in Congo laat ontdekken. Het verliezen van hun eer, een doodgeboren kind, slechte huwelijken, dat is traumatisch. Tegelijkertijd is het geen zwaarmoedige roman en dat vind ik knap. Ik vind het mooi hoe jeugdig optimisme, de uitwerking van muziek en dans en het geloofsvertrouwen van Afrikaanse mensen een plek krijgen in de roman.

Nooit meer donker

Dit boek gaat over een reformatorisch gezin. Lize Oudshoorn, de oudste dochter heeft het geloof afgezworen. Erik is getrouwd met de ongelovige Anita. Als Anita serieus met het geloof bezig gaat, ruilt ook Erik zijn onverschilligheid in voor meer belangstelling voor het geloof. Zijn broer Joost en zijn vader zijn dan wel reformatorisch maar willen het evangelie centraler stellen dan de zogenaamde uitverkiezing (bevindelijkheid). Ondanks het feit dat Joost ernstig ziek is, getuigt hij toch van zijn bekering. Elsbeth, de jongste dochter, wil alles onderzoeken maar weet het niet meer. Zij is de enige dochter die goed kan leren. Ze studeert geschiedenis maar theologie interesseert haar eigenlijk meer. Maar ja, ze is vrouw, dus wat moet ze met theologie? Ze kiest uiteindelijk voor de HBO- V. Lize had geen zin in studeren en Irene, ook nog een zus, kon nooit goed leren. Irene wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting. Zij is getrouwd met Sjaak, maar loopt vast door haar minderwaardigheidsgevoelens.

Trudi Blom heeft verschillende romans geschreven. Deze roman is erg serieus. We komen veel diepe problemen tegen. Een belangrijk thema van dit boek is: uitverkiezing of persoonlijk geloven? Er zijn mensen die geloven en vinden dat ze nog niet geloven. Dat er eerst iets moet gebeuren. Het geeft een goed beeld van hoe ‘zware’ gelovigen denken. Wel een goed onderwerp om eens over te lezen. Maar waarschijnlijk weinig interessant voor niet- gelovigen.

De stijl heeft iets weg van de boeken van J. van Reenen ( bijvoorbeeld ‘Buurtschap in beweging’). Deze schrijft ook over geloofskwesties. De schrijfstijl van Trudi Blom is redelijk vlot en het verhaal is meeslepend. Je beleeft het allemaal mee, vooral het proces van de angststoornis van Irene wordt erg goed beschreven! Wel mis ik bij Trudi relaties met mensen buiten de familie. Maar dan zou het boek nog dikker worden. Een realistisch boek, maar voor klein publiek. Niet een boek om ter ontspanning te lezen. Misschien dat Trudi Blom toch te veel informatie in één boek wilde stoppen. Met een tweede deel was het verhaal wellicht meer af en luchtiger geweest.

Alleen verder

Als de Joodse onderduikers die Hans en Clasien in huis hebben genomen, verraden worden, zijn de gevolgen verschrikkelijk. Clasien blijft achter met twee kinderen, haar zoontje Niek en het babydochtertje van de onderduikers. Ze vindt onderdak bij de dokter en zijn vrouw. Als zij na enige tijd overlijden, wordt aan Clasien het huis nagelaten en ze besluit een pension te beginnen. De eerste twee gasten zijn een onderwijzeres en een oudere man, meneer De Vries. Zijn kinderen wonen in Zeeland en als ze getroffen worden door de watersnoodramp, trekken ze tijdelijk bij Clasien in, waar intussen ook onderwijzer Gosse woont. De kinderen zijn erg op hem gesteld en hij ziet het wel zitten om hun vader te worden. Maar dat wordt moeilijk, want Clasien voelt niet meer voor hem dan ze voor een broer zou voelen. Maar Ad, de zoon van meneer De Vries weet haar hart te raken maar dat kan immers niet, want hij is toch getrouwd?

Dit is weer een heerlijke roman van Ina van der Beek Als lezer kun je helemaal meeleven met de hoofdpersoon en het plot is uitermate verrassend. Dit is het eerste deel van een serie van drie. Aanrader!

Tjonge jongens!

Tjonge jongens! is de titel van het boek van Mariska Dijkstra Wolters. Het klinkt als een verzuchting, maar op het eerste oog is het vooral een mooie bundel met herkenbare verhalen, interviews met 'bekende' christelijke jongensmoeders zoals Esmé Wiegman en Mona Keijzer en een heleboel jongensfeiten. Het is bijna of je een tijdschrift in handen hebt, geen schitterende glossy, maar een stoer boek met veel variatie, verschillende lettertypes, interviews met foto's, de mogelijkheid om je eigen foto met je zonen in te plakken, prikborden boordevol tips bijvoorbeeld voor jongensfeestjes en uiteindelijk een uitgebreide bronopgave, die laat zien dat Mariska heel veel werk heeft gemaakt van haar ontdekkingstocht bij het schrijven over het opvoeden van zonen.

Mariska Dijkstra, zelf moeder van 3 jongens, is heel open en eerlijk over de moeite, die het haar soms kost om jongensmoeder te zijn; de rivaliteit tussen broers, het altijd willen trappen tegen een bal of een tak, de herrie in huis, de gemakzucht met schoolwerk, niet los kunnen komen van een beeldscherm om maar wat clichés te noemen. Haar korte columns aan het begin van elk hoofdstuk zorgen voor een klik tussen schrijver en lezer. Het is die knik van herkenning die je elkaar wil geven, zoals Mariska zelf ontdekt heeft, motorrijders doen. Alle wetenschappelijke informatie die ze vervolgens in haar boek verwerkt om jongensgedrag te verklaren is toegankelijk opgeschreven.

Hier en daar merk je dat er een journalist aan het werk is, interviews, achtergrondinformatie checken, verschillende meningen naast elkaar laten bestaan. Voor het boek heeft ze ook veel informatie gehaald en gekregen van jongensmoeders zelf door middel van enquêtes. Regelmatig lees je dus anonieme reacties van hoe jongensmoeders het in hun gezin doen. Persoonlijk vind ik de opsomming van die antwoorden de leesbaarheid niet ten goede komen. Ik ervaar in sommige antwoorden een moraal van reformatorische christenen, waar ouders bijvoorbeeld meer moeite hebben met een wereldse sport als voetbal. In dat opzicht is nog wel de computer aan bod gekomen, maar het onderwerp niet verbreed naar bijvoorbeeld televisiekijken of popmuziek luisteren, om over uitgaan en stappen nog maar te zwijgen. Hierdoor zal de herkenning niet voor alle jongensmoeders even groot zijn. Maar verreweg de meeste onderwerpen, (zelfs de natte droom) waar je als jongensmoeder mee te maken krijgt, komen wel degelijk aan bod. Persoonlijk had het boek voor mij geen eye-openers, maar wel veel bevestiging, juist ook in het hoofdstuk over het geloof, waar een sterk pleidooi staat voor meer ruimte voor jongens in de kerk.

Op de site van de Banier staat extra informatie, zoals video's van de lezingen die gegeven zijn tijdens de boekpresentatie. Je kunt ook het eerste hoofdstuk bekijken en zo zelf de leuke lay-out van het boek ontdekken.

Leven na de dood

Dit boekje uit de Morgenrood serie heeft als thema: de zekerheid van het geloof. Ondanks het feit dat de Bijbel ons leert dat je als christen zeker mag zijn van je behoud zijn er veel vragen over. Wanneer mag je zeggen dat je behouden bent? Hoe zit het dan met de uitverkiezing? Ik twijfel zo vaak’...

Op al deze vragen wordt ingegaan. Hoite Slagter legt uit dat het genade van God is dat wij als mensen behouden mogen worden. En dat dit behoud tot zekerheid van het geloof mag leiden. Onder andere in de Romeinenbrief kunnen we hierover lezen: ‘Als u met uw mond de Heere Jezus belijdt en met uw hart gelooft dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult u zalig worden.’ (Rom. 10: 9) Het boekje sluit positief af met een hoofdstuk over hoe je standvastig in het geloof kunt staan.

We kunnen niet ontkennen dat er veel onzekerheid bestaat over de vraag naar de zaligheid van de mens. Zelfs zijn er kerken waar gepreekt wordt dat we geen zekerheid kunnen ontvangen. Is Christus dan vergeefs gestorven?

Ik sluit af met een stukje tekst van de achterflap: ‘De zekerheid ligt niet in onszelf, of in onze al dan niet aanwezige Bijbelkennis, maar in de Persoon van de levende Heer: Jezus christus, de Hoop der heerlijkheid.’ Daar kan ik van harte ‘amen’ op zeggen.

Impact

John Ortberg heeft een boek geschreven, dat door iedereen te lezen is. Hij schrijft met inzicht, humor en het vermogen om de ander te prikkelen tot onderzoek. Een waarschuwing is wel op zijn plaats: als je dit boek leest, kun je nooit meer zeggen, dat je niet goed geweten hebt, wie Jezus is en wat de gevolgen waren van zijn komst en leven in onze wereld.

John Ortberg is een uitstekend en enthousiast verteller en uitlegger en de vertaalster heeft perfect werk verricht. Zij heeft de essentie en de humor kunnen overbrengen; ze legt uit over welk boek het gaat in het Nederlands taalgebied, als hij een titel aanhaalt en weet kennelijk precies hoe je dat in Nederland zou zeggen, mijn complimenten. Mede hierdoor is dit boek één geweldige conclusie over de gevolgen die Jezus’ leven voor de wereld in de 2000 jaren daarna heeft gehad, en dat is enorm overtuigend. Je kunt er gewoon niet omheen: de komst en het leven en het sterven van Jezus hebben ervoor gezorgd dat daar waar mensen Hem volgen, de wereld mooier en beter is geworden. Dat niet alleen, hij bewijst ook dat God werkelijk door alles heen werkt en Zichzelf toont.

Je kunt dit boek niet in een recensie vangen. De indruk die het maakt is enorm, verbijsterend boeiend. Mijn zoon had het boek opgepakt en sneller uitgelezen dan ik, hij zei: ‘Dit boek heeft mijn leven veranderd.’ En ik snap zijn uitspraak heel goed: door dit boek begrijp je het appèl op je hele wezen: heb lief, luister, bid, wees niet langer onverschillig, maar word nog meer betrokken. Soms ben je op zoek naar een boek, dat aansluit bij de zoektocht van iemand die beseft dat God bestaat, maar verder niet zo goed weet wat hij er mee aan moet. Daar is dit boek uitstekend geschikt voor. Soms ben je op zoek naar een boek, dat aansluit bij de zoektocht van iemand die wel gelooft, maar nog niet zoveel weet, en daardoor over veel dingen twijfelt. Ook daarvoor is dit boek uitstekend geschikt.

Toen ik dit boek las, kreeg ik het gevoel dat het alles raakte, dat ik belangrijk vind. Meer nog: het bevestigde mijn overtuiging van het belang van mijn eigen leven. Veel andere boeken hebben die werking niet op mijn denken, zij scheppen vaak opties waaruit ik kan kiezen. Dit boek is echt anders.

En mocht je daarna nog meer willen lezen, Ortberg heeft 282 Noten in zijn boek staan met daarin verschillende bronnen, om je kennis verder uit te breiden.

Je mag er zijn!

Of je nu een dynamische Lydia of een oude Anna bent, een gekwetste Tamar of een geliefde Ester, je mag weten dat God van je houdt. Met deze bemoedigende zin begint dit mooi uitgevoerde boek. Het bevat 40 korte duidelijke hoofdstukjes over vrouwen uit de Bijbel, in heldere bewoordingen. Elk hoofdstuk eindigt met een Bijbeltekst.

Naast de bekende vrouwen, zoals Eva en Maria, komen er ook minder bekende vrouwen aan bod, zoals de schoondochter van Eli, de vrouw van Job en de vrouw van Pilatus. De meeste hoofdstukjes beginnen met een voorbeeld uit deze tijd dat wordt doorgetrokken naar de betreffende vrouw.

Prachtig boekje, heel geschikt om cadeau te geven. Het enige minpuntje vind ik dat de Bijbelse volgorde van de Nieuwtestamentische vrouwen niet wordt aangehouden. Herodias en de vrouw van Pilatus komen voor Elizabeth en Maria.

Blijvend beschadigd

Blijvend beschadigd
Timo is gelukkig getrouwd met Esther en samen hebben ze een dochtertje. Hij werkt als kok in een verzorgingstehuis en vindt zijn werk geweldig. Niemand heeft door dat hij dingen uit zijn jeugd verdringt. Hij wordt lid van de vrijwillige brandweer omdat hij graag mensen in nood wil helpen. Op die manier hoopt hij de broodnodige waardering te krijgen, die hij vroeger gemist heeft. Maar op een dag hoort hij een stemmetje in zijn hoofd. Hoewel hij het stemmetje eerst negeert, kan hij er niet tegenop en doet wat het stemmetje van hem eist: dingen die niet door de beugel kunnen. Als zijn daden ontdekt worden komt Timo in de gevangenis terecht. Blijvend beschadigd is een indringend verhaal over niet verwerkte gevoelens en een Timo’s zoektocht naar vergeving.

Wat vind ik ervan
De gebeurtenissen in Blijvend beschadigd berusten op waarheid en dat maakt het verhaal sterk. Zelf herken ik veel uit dit boek omdat ik als moeder herhaaldelijk in een rechtszaal ben geweest. Jammer genoeg komt veel bekend voor. In hoofdstuk 1 wordt Timo’s arrestatie beschreven en ik vind dat een goed geschreven hoofdstuk met rake woordkeus. De hoofdstukken die daarop volgen zijn een soort flashback, vijf jaar terug in de tijd in. Op die manier leer ik het gezin kennen waarin Timo opgroeide. De flashback duurt tot en met hoofdstuk 16. Persoonlijk vind ik dat deze hoofdstukken een beetje te vlakjes zijn. Ik mis de rauwe pijn. Hoofdstuk 17 tot en met 32 bevatten het verhaal van Timo’s leven in de gevangenis tot en met zijn thuiskomst bij Esther en de kleine Emma. Geesje Vogelaar-van Mourik brengt Timo hier helemaal tot leven. Hij worstelt met schuldgevoelens en boosheid. Deze thema’s werkt ze goed uit. Ook berouw en vergeving krijgen een plaatsje in dit deel van het verhaal. De titel had van mij wat hoopvoller mogen zijn. God verzacht onze beschadigingen. En sommige daarvan geneest Hij liefdevol. Maar misschien komt er een volgend deel?

Eindoordeel
Fijn dat dit boek geschreven is! Er is niet veel over dit thema te lezen en Geesje Vogelaar heeft Timo’s leven op een integere manier vormgegeven. De roman kan tot steun zijn voor mensen die iemand in de gevangenis hebben zitten. Hopelijk leidt het tot meer begrip en steun.

Op bladzijde 342 is een nawoord te vinden. Ook staat er een aantal adressen in voor het geval iemand hulp wil zoeken. Het boek heeft een prachtige cover, die goed bij de inhoud past. Een complimentje voor Albert Bloemert, hij nam de vormgeving en het omslagontwerp voor zijn rekening.

Tip: geef dit boek cadeau aan kerkenraden.

Vijftien minuten

Ook deze nieuwe roman van Karen Kingsbury heb ik weer verslonden. Zoals ik van haar gewend ben, zijn de karakters mooi uitgewerkt en ze komen bij mij als lezer ook binnen.

Hoofdpersoon Zack Dylan doet mee met een zeer bekende talentenshow op tv en hetgeen waarvoor veel mensen hem hadden gewaarschuwd gebeurt: Hij wordt meegezogen in de gebeurtenissen en in de roem als hij keer op keer wint. Hij verliest (of verloochent) zijn eigen idealen en raakt vervreemd van het leven dat hij voerde. En de enige die hem lijkt te begrijpen is een meisje dat ook meedoet met de show, dit tot ongenoegen en grote zorg van zijn vriendin Reese die steeds meer naar de achtergrond verdwijnt.

Jane

Jane is een persoonlijk getuigenis van een vrouw die een verschrikkelijke jeugd heeft gehad. In haar boek vertelt ze hoe ze is genezen van haar jeugdtrauma's. Ze heeft twee motieven voor haar verhaal. Ten eerste wil ze, als christen, God de eer geven. In het boek komt een divers beeld van God naar voren, maar overheersen in de ervaringen van Jane de grootheid, de liefde, de bescherming en de enorme kracht. 'Als God het in mijn leven kan doen, kan Hij dat ook in jouw leven doen.' De tweede reden is dat er in de wereld duizenden 'Jane's' zijn; jongens en meisjes, die op een afschuwelijke manier worden misbruikt. Met haar boek wil ze de mensen met zulke ervaringen bemoedigen en anderen opmerkzaam maken op de slachtoffers.

Jane is een heftig verhaal; nog voor haar geboorte ongewenst. Ze groeit halverwege de jaren zestig op in Stevenge, Engeland, onder de rook van London. Thuis is het armoe troef, haar ouders zijn alcoholist en haar stiefvader mishandelt en misbruikt haar. Het is verschrikkelijk om dat te lezen. Enig lichtpuntje is de kerk, waar Jane meezingt in het koor. Aan de andere kant voelt ze in haar kinderjaren ook de afwijzing van Jezus, als ze in een bijna doodervaring teruggestuurd wordt naar haar hel op aarde. Op jonge leeftijd raakt Jane aan de alcohol verslaafd. Als ze vijftien is loopt ze weg. Haar vader heeft haar dan al een abortus laten ondergaan. Even lijkt het geluk haar toe te lachen. Op wonderlijke wijze komt ze in aanraking met een schatrijke Eddie, zou gaan trouwen, maar dan overlijdt hij door een ongeluk. Jane krijgt een miskraam en vlucht naar Israël. In Israël maakt ze nog veel mee, wordt opgevangen door christenen, komt tot geloof, ontmoet uiteindelijk een Nederlander waarmee ze zal trouwen en kinderen krijgt. Maar ze heeft nog een lange weg te gaan voordat ze tenslotte genezen, vrij en gelukkig in haar leven kan staan.

Het verhaal van Jane is geen halleluja verhaal, met een duidelijk voor en na. Ze heeft haar mystieke Godservaringen, maar je merkt in alles dat de trauma's van haar jeugd nog lang doorwerken. Het geloof in God en ook de christenen in haar omgeving kunnen daar met gebed en Bijbellezen niet 1,2,3, verandering in brengen. Sterker nog: in het verhaal worden de fouten die christenen maken niet verzwegen. Uiteindelijk wordt ze behandeld door een trauma-psycholoog en ook deze gesprekken dragen bij aan haar genezing.

Zeventien hoofdstukken zijn er in het boek, die een realistisch beeld geven van hoe het leven van Jane Lasonder is verlopen tot nu toe. Je kunt je haast niet voorstellen dat het verhaal is geschreven door een man. Voor Henk Stoorvogel is dit de derde biografie. Eerder schreef hij 'Knock Out', van ex kickbokskampioen Joop Gottmers en 'Laat je droom varen' van Johan Huibers, de man die de ark nabouwde. In deze getuigenissen is het daarbij voor christenen mooi om te zien hoe je Gods liefde, leiding en bescherming mag ervaren in het leven. Toch voelde ik me erg ongemakkelijk door dit verhaal. Hoewel het allemaal goed is gekomen, blijft ook het besef hangen dat er ongelofelijk vernietigende krachten rondgaan in deze wereld die meer kapot maken dan ons lief is. Het is beslist geen prettig boek om te lezen en in die zin vraag ik me echt af of het de eerste plaats van de Eva's zomerboeken top 10 verdient.

14123

Recensie

Jouw waardering

14122

Recensie

Jouw waardering

14121

Recensie

Jouw waardering

14120

Recensie

Jouw waardering

14119

Recensie

Jouw waardering

14118

Recensie

Jouw waardering

14117

Recensie

Jouw waardering

14116

Recensie

Jouw waardering

14115

Recensie

Jouw waardering

14114

Recensie

Jouw waardering