Boekenmening

De tuin van Adam

Hoofdpersoon Madeline woont in een rustig stadje in Ontario. Als haar zoontjes Jesse en Adam in de tuin aan het spelen zijn overkomt Adam een vreselijk ongeluk. Hierdoor raakt hij verstandelijk gehandicapt. Dit eerste deel van het boek is heel sterk geschreven. Je leeft helemaal mee met de wanhopige moeder die haar zoon bijna ziet omkomen. En dan de weg naar (gedeeltelijke) genezing. Het raakte me diep.

Helaas begint het tweede deel van het boek nogal saai. Verhalen van mensen uit het stadje waarvan de samenhang nog onduidelijk is. Er komt pas weer wat leven in het boek als het stadje wordt opgeschrikt door inbraken en zelfs moord. Madeline wordt aangevallen. En met haar zoon Adam wil het niet goed lukken in het gezinshuis waar hij met enkele andere gehandicapten en twee toezichthouders woont. Ook met de vader van Madeline gaat het niet goed, hij lijdt aan dementie. Madeline vindt het erg moeilijk om met hem om te gaan. Soms praat hij in het Nederlands, omdat dat zijn moedertaal is, ze begrijpt hem dan niet. Madeline zelf heeft de lastige ziekte ms. Door haar beperkingen heeft ze ook moeite om bijvoorbeeld de hond uit te laten. Als zelfs haar geliefde hond wordt vermoord, weet Madeline niet meer hoe ze verder moet. Zal ze dan toch hulp van anderen moeten vragen?

Jammer dat in het boek een groot stuk zit dat doorworstelen is. Maar wel goed is de manier waarop relaties in beeld worden gebracht. Ouders die niet in de gaten hebben dat hun kind ontspoort. Madeline die niet goed weet hoe ze met Adam en haar vader moet omgaan; hoe ze haar zware ziekte kan dragen. Ze wil alles zonder hulp van anderen, maar is dat wel reëel? En wat moet ze als Adam wegloopt? Het beeld van de handicap van Adam wordt goed neergezet. Ook de ziekte van Madeline zelf en de dementie van haar vader.

De auteur van dit boek is zelf in Nederland geboren en op zijn zevende naar Canada vertrokken. Zijn eerste boek verscheen in 1985. Al eerder werd een boek van hem vertaald in het Nederlands. Dit boek leest in elk geval prettig. Het is van gemiddelde kwaliteit.

De Koorleider

Dr. E.W. Bullinger (1837-1913) was een rechtstreekse nakomeling van de Zwitsers Hervormer J. Heinrich Bullinger. Hij was een Anglicaanse geestelijke. Toen hij klaar was met zijn studie werd er van hem gezegd dat hij een betrouwbare geleerde van het Grieks was met de beheersing van het Hebreeuws die slechts door enkelen geëvenaard werd. Hij ontving de titel ‘Doctor of Divinity’ in 1881. Deze informatie maakte me nieuwsgierig naar dit boek, dat ik ter recensie toegestuurd kreeg: De Koorleider. Studies in de psalmen en hun titels.

Dit boek is een vertaling is van het in 1908 verschenen boek: The Chief Musican – or, Studies in the Psalms, and their titles.

Inhoud
Dit boek is zo rijk van inhoud. Het bestaat uit vier delen, die elk weer bestaan uit talloze kleinere hoofdstukken.
1.   De psalmtitels
2.   Bijzondere woorden in de tekst – Higgajon en Sela
3.   De liederen van de treden ( Pelgrimsliederen, opgangsliederen)
4.   De vijftien ‘liederen van de treden’ – Structuren en nadere uitleg
De Psalmen in de Bijbel bevatten allerlei aanwijzingen en omschrijvingen in hun opschriften, waar wij vaak niets van snappen. Zelfs in de gangbare Bijbelvertalingen wordt daar soms verkeerd mee omgegaan. Dit boek staat boordevol informatie over hoe het er eigenlijk staat. Ook legt de auteur heel breedvoerig en helder uit wat de muzikale termen te beteken hebben in de titels. Vaak hebben ze helemaal niets met muziek te maken.

Wat ik ervan vind
Dit boek is zo mooi. Ik ontdek heel veel dingen, die ik absoluut niet wist. Het is verrijkend voor mijn persoonlijk geloofsleven. Ik lees het in mijn stille tijd, als een soort Bijbelstudie.

Warm aanbevolen
Dit boek beveel ik van harte aan. Ik denk aan studenten theologie, voorgangers en kerkenraadsleden. Verder aan iedereen die graag een psalm leest.

Winterkinderen

Winterkinderen is een aangrijpende oorlogsroman, die niets kinderlijks heeft. Het gaat om dood en leven. Het gaat om heftige emoties, waarmee kinderen niet geconfronteerd zouden moeten worden. Als hun begeleiders door de Duitsers zijn doodgeschoten en hun enige terugweg naar Frankrijk is opgeblazen, zijn de kinderen opgesloten in het hoge niemandsland van de Pyreneeën. Bovendien is het net winter geworden. Het is één dramatische zoektocht; een geheel van dramatische zoektochten.

Boven alles komt de zoektocht naar echte liefde sterk naar voren. Hierin speelt seks een behoorlijk grote rol. Voor mijn gevoel een rol die meer bij onze eigen cultuur en tijd past dan die van de oorlogstijd. Daarnaast de altijddurende zoektocht naar eten. Die zoektocht is goed beschreven. De enorme drang om te mogen blijven leven houdt de spanning er stevig in. Dan is er de zoektocht naar vrede over het verleden, die gaat ook na de oorlog nog door. De ergste zoektocht is die naar veiligheid, zowel voor de geest als het lichaam. Het zorgt ervoor dat sommige tieners hun eigen plannen smeden en zonder aankondiging proberen een uitweg te vinden. Dat wordt door de anderen niet gewaardeerd. Ook zij willen gered worden. De spanningen onderling worden wat al te veel uitgekauwd en uitgelegd. Dat is een beetje jammer.

Ik denk niet dat dit echt gebeurd zou kunnen zijn. De omstandigheden zijn daarvoor te extreem. Toch kan het de ogen van tieners openen voor het belang van overlevingsstrategieën en psychologie, het belang van samenwerking en de betekenis van onderlinge betrokkenheid.

Dit is geen boek voor kinderen en voor volwassenen is het wat te simpel. Het zou goed door oudere tieners kunnen worden gelezen, misschien zelfs samen met hun ouders, zodat zij de ontwikkelingen die plaatsvinden in de tienertijd zouden kunnen bespreken en ook aandacht kunnen geven aan de Tweede Wereldoorlog. Ik zou dit boek graag cadeau geven aan jongeren van 16 jaar en ouder omdat de auteur eerlijk is over het leven en de moeite die wij als mens hebben met de communicatie van ons hart. De verhaallijn is duidelijk, de ontknoping een beetje te ver gezocht (een mini-oorlog voor de schuilplaats van de kinderen).

Het erfdeel

Marten heeft het werk van zijn vader overgenomen. Deze is herstellende van een bedrijfsongeval. Hij heeft een eigen verblijf bij de boerderij van zijn ouders. Hij is al een hele tijd verliefd op Amanda, die regelmatig bij zijn ouders over de vloer komt. Het feit dat zij een vriend heeft, doet daar niets aan af.

Dan ontdekt Amanda dat zij toch niet met Freek verder wil en ze maakt het uit. Maar Freek begint haar te stalken. Het komt tot een handgemeen tussen Marten en Freek. Voordat het tussen Marten en Amanda meer wordt dan vriendschap, krijgt hij nog een flinke worsteling te verduren die met zijn verleden te maken heeft.

Dit is een vervolg op “De verloren zoon” dat de eerste Valentijnprijs heeft gewonnen. Het is net als het eerste deel erg boeiend geschreven. De auteur heeft zich goed ingeleefd in de personages.

Weg van Damascus

De Palestijns-Syrische dichter Ghayath Almadhoun werd geboren in het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk in Damascus. Sinds 2008 woont hij in Stockholm.

Met zijn gedichtenbundel 'Weg van Damascus' heeft hij mij recht in het hart geraakt. Dat begint al met de kaft, die zowel liefde ('De kus' van Gustav Klimt) als verwoesting (een kapotgeschoten flat) laat zien. Deze tegenstelling gaat verder in de introductie waarin Handelingen 9: 3-4 (Saul is onderweg naar Damascus) scherp contrasteert met de 'hij' die nu voor het checkpoint Damascus staat.

De hele bundel wordt gekenmerkt door de emoties 'heimwee naar het vaderland' en 'schuldgevoel dat vaderland verlaten te hebben'. Soms lijkt de dichter zich zelfs daarvoor te verontschuldigen ("Hij was gedwongen te emigreren naar een plaats waar hij een vrouw ontmoette die leek op herinneringen").

Het is knap dat de dichter in al deze emoties toch een ironische toon kan treffen die de lezer ondanks alles een (bitter) lachje ontlokt:

"De sluipschutter richtte op mij, zonder de moeite te nemen
te achterhalen of ik allergisch was voor sluipschutterskogels
Een allergie van de beste soort
die de dood tot gevolg kan hebben."

Door de lay-out lijken sommige gedichten op het eerste gezicht op proza, maar het blijven gedichten, die je leest en herleest; die je wakker houden zodat je opnieuw naar de bundel grijpt en probeert te doorgronden.

Als lezer probeer je misschien ook om na te voelen wat de dichter moet voelen, maar Joost Baars tikt je in het nawoord genadeloos op de vingers: "Maar die dichter dicht natuurlijk juist niet over de dingen op het journaal ... Het werk begrijpen vanuit mijn eigen herkenning zou daarom betekenen dat ik me voor een belangrijke essentie afsluit."

En het werd stil

In de roman 'En het werd stil' schuilt Janus den Dunnen tijdens een verschrikkelijke herfststorm in de Biesbosch in een kooihuis, de woning van iemand die eenden vangt. Het is 1917. Terwijl hij zich probeert te redden, blijkt gelijk al dat er meer aan de hand is.

In de volgende hoofdstukken vertelt Janus zijn levensverhaal. Eerst kinderlijk, de leeftijd van zijn ouders, zussen en broers aangevend met het aantal handen. Het leven van hardwerkende mannen, die de hele week van huis zijn, wilgentakken kappen in de Biesbosch. Treffend hoe één psalm, de negenenzestigste, past bij hun leven.

Janus is als nakomertje geliefd. Later wordt hij ook griendwerker, net als zijn vader maar eerst moet hij nog naar school. De scènes uit zijn jeugd worden afgewisseld met momenten uit de storm, als heel de Biesbosch onder water staat. De verhalen grijpen in elkaar, steeds duidelijker wordt het welke geheimen Janus met zich meedraagt.

Ik vond het verhaal prachtig in zijn eenvoud. De liefde voor de natuur in de Biesbosch spat van de bladzijden en de mentaliteit van de werkers rond de Biesbosch is ook herkenbaar.

Blut!

Floortje is dolblij als haar moeder voorstelt om haar kleedgeld te geven. Wat kan ze dan allemaal wel niet kopen? Omdat ze verliefd is op Jack wil ze indruk maken met haar kleding en koopt ze wat spulletjes online. Een nieuw mobieltje is ook een wens van haar. Als ze doorkrijgt dat het geld niet genoeg is om dat allemaal te bekostigen gaat ze werken bij de supermarkt. Maar ook dan heeft ze nog geen geld genoeg om haar wensen te vervullen. Gaandeweg leent ze bij verschillende mensen geld en wordt haar leven beheerst door lenen, liegen en zelfs stelen. Toch blijft ze haar best doen dit te verbergen voor haar vrienden en haar ouders.

Nadat ik de eerste bladzijden van het boek had gelezen, was ik nog niet enthousiast. Het kwam te kinderlijk over voor een meisje in de leeftijd van Floortje. Gelukkig werd het al snel beter en leefde ik volop mee. Verliefd op een jongen die iedereen verkeerd voor je vindt; die te losjes met de meisjes omgaat. De worsteling van Floortje: maar hij is zo leuk en hij heeft aandacht voor me. Alle moeite moet ze doen om haar problemen met geld voor haar vriendinnen te verbergen en vooral voor haar ouders. Het verhaal sleept je mee in haar zorgen. En als dat al zo is bij een volwassene, dan kun je er zeker van zijn dat het bij de tieners ook zo is. Daarom een dik compliment voor dit boek. Het komt totaal niet belerend over en snijdt ondertussen een paar problemen aan waar tieners dagelijks mee te maken hebben.

Je zou kunnen zeggen dat het boek niet goed afloopt. Of misschien toch juist wel. Zoek dat zelf maar uit door het boek te lezen. Dan weet je hoe Floortje er over denkt. Het boek is aantrekkelijk geprijsd.

Plenty more

Het kookboek 'Jeruzalem' van Yotam Ottolgenhi en Sami Tahimi heb ik aangeschaft omdat ik de achtergrondgeschiedenis zo mooi vind, zeker in deze onrustige, explosieve tijden: De Joodse Ottolenghi en de Palestijnse Tahimi ontmoetten elkaar in Londen. Ze komen allebei uit Jeruzalem (Joodse kant c.q. Arabische kant van de stad) en delen taal, geschiedenis en passie voor lekkere gerechten. Samen schreven ze een kookboek: 'Jeruzalem'.

Na dit eerste kookboek, vol verrassende gerechten en prachtige foto's, was ik meteen fan van deze auteurs.

In 'Plenty More' van Ottolenghi staan 120 vegetarische recepten. Ze zijn in hoofdstukken verdeeld met titels als 'gehusseld', 'gestoomd', 'gesmoord' en 'uit de oven'. De recepten zijn verrassend en de foto's zijn weer prachtig.

Belangrijk vind ik dat de meeste ingrediënten goed verkrijgbaar zijn. En het resultaat is heerlijk.

Carmen

Karin en Henk verlangen intens naar een kind, maar omdat zwanger worden niet lukt, besluiten ze een kind te adopteren. Dat wordt Carmen, de dochter van Isabel uit Colombia. Ze groeit onbezorgd op maar is heel verlegen en een echt moederskindje. Als Karin maar even uit haar blikveld verdwijnt, reageert ze panisch. Later gaat het beter maar Carmen ervaart een eenzaamheid in haar binnenste. Haar moeder heeft haar weggegeven – welke moeder doet nu zoiets - , dan verhuist haar beste vriendin naar een stad ver uit de buurt.
De gedachte dat mensen van wie ze houdt van haar weggaan, zet zich in haar vast. Henk en Karin zullen haar ook wel een keer uit huis zetten. In de puberteit worstelt Carmen met al deze dingen. Ze loopt van huis weg en dan gaat het helemaal mis…

In deze roman wordt een uitermate goed beeld gegeven van hoe het bij een adoptie kan gaan. De auteur heeft zich goed ingeleefd in de gevoelens en de strijd van Isabel omtrent het afstaan van haar kind, de innerlijke strijd van Carmen en de onmacht van de adoptieouders. Het is een boek dat moeilijk is weg te leggen als je er in begonnen bent.

Haar stille wens

Twee dagen voor haar trouwdag wordt Judith door haar vriend Leon in de steek gelaten. Haar wereld stort in. Ze probeert hem te bereiken, maar het lijkt wel of hij van de aardbodem is verdwenen.

Judith gaat weer aan het werk als gezinsverzorgster en komt bij Harm en Marlies terecht. Marlies is ernstig ziek. Judith krijgt een goede band met hen en ook met hun dochtertje Annemieke. Intussen vindt Judith Leon terug en dan blijkt dat het niet meer goed komt tussen hen. Judith trekt in de flat waar ze met hem zou gaan wonen en haar vriendin Lieke trekt bij haar in. Dan stelt Marlies een belangrijke vraag aan Judith.

Dit is een boeiende roman. Het verhaal lijkt in eerste instantie voorspelbaar, maar is het toch niet. De schrijfster is erin geslaagd om op een mooie manier het evangelie in het verhaal te verweven zonder dat het opdringerig overkomt.

15059

Recensie

Jouw waardering

15058

Recensie

Jouw waardering

15057

Recensie

Jouw waardering

15056

Recensie

Jouw waardering

15055

Recensie

Jouw waardering

15054

Recensie

Jouw waardering

15053

Recensie

Jouw waardering

15052

Recensie

Jouw waardering

15051

Recensie

Jouw waardering

15050

Recensie

Jouw waardering