Boekenmening

Op de vleugels van de wind

Het debuut van Dineke Epping 'Op de vleugels van de wind' lijkt wel een sprookje, maar heeft ongemerkt toch meer. In deze historische roman staan de levens van de rijke Katie Shellesdale en de arme Jim Watson centraal. In de proloog van het boek wordt hun eerste ontmoeting in een kerk in London anoniem beschreven. Hun levens zijn echter te verschillend om de volgende hoofdstukken samen te delen. Aan het feestelijke rijkeluisleven van Katie komt onverwacht een einde als haar vader wordt opgepakt voor fraude. Gelukkig heeft ze een uitnodiging gekregen van een penvriendin in New York om over te komen voor haar bruiloft. Het is een kans om verder te gaan met het leven zoals ze gewend is. Alleen de gebeurtenissen tijdens de lange zeereis naar Amerika zorgen ervoor dat Katie verandert. Jim is passagier op hetzelfde schip. Hij is een bastaardkind en heeft altijd voor zichzelf moeten zorgen, in de achterbuurten van London waar diefstal, dronkenmanschap, geweld en armoede troef zijn. Hij heeft niets om trots op te zijn. In de gevangenis is hij tot geloof gekomen. Met het zwijggeld van zijn vader heeft hij een ticket gekocht om een nieuw leven te beginnen in Amerika, maar dat is niet zo eenvoudig.

Het boek bestaat uit drie delen, in de oude wereld, naar de nieuwe wereld en in de nieuwe wereld. In meer dan 500 pagina's worden de turbulente gebeurtenissen uit de levens van Jim en Katie en hun vrienden beschreven, die iets meer dan een half jaar bestrijken. Het is een heerlijk boek om bij te zwijmelen. De vele details zorgen ervoor dat het verhaal tot leven komt alsof je kijkt naar een feelgood-film. Ehh ... feel good? Dat is nu de meerwaarde die Dineke Epping in haar debuut heeft gelegd. De karakters van de hoofdpersonen zijn levensecht uitgewerkt en ontwikkelen zich tijdens het verhaal. Ze vinden zichzelf verre van goed. Verwaande Katie gaat zich steeds ongemakkelijker voelen in het lege leventje van de high society. Jim ontdekt dat zijn geloof geen garantie is om niet terug te vallen in oude patronen. De worstelingen die Jim en Katie doormaken zijn daarom herkenbaar voor lezers van nu. Op de vleugels van de wind is geen mierzoete roman met een christelijk sausje. Het is mooi om te zien hoe Dineke haar verteltalent met haar christelijke waarden heeft verweven. Op de vleugels van de wind is een roman waar heel veel lezers van zullen genieten. Absoluut een aanrader!

Alvast beginnen? Lees hier het eerste hoofdstuk.

Verboden geweld

Fons Deurlings wordt op een erg vervelende manier lastiggevallen door een groepje jongeren. Het mondt uit in een afschuwelijk drama.

Tom Geesink die nog onervaren is, wordt op deze zaak gezet maar al gauw wordt inspecteur Maritz erbij betrokken. De jongeren worden allemaal door een politieteam bezocht. Maritz houdt zich zo met de zaak bezig dat hij door zijn baas naar huis gestuurd wordt. In zijn hoofd blijft hij met de zaak bezig en vindt dan een aanknopingspunt.

Dit is het vierde deel in de inspecteur Maritz-serie. De auteur houdt de spanning er goed in door de lezer telkens op een ander spoor te brengen. Ik had verschillende verdachten op het oog, maar de dader bleek toch iemand anders te zijn.

Het geheim van Pembrooke Park

Het verhaal speelt af in Engeland in het begin van de 18e eeuw. Abigail Foster woont met haar ouders en zusje in Londen. Helaas moeten ze als gevolg van grote financiële problemen het huis uit. Dan komt er een notaris bij hen op bezoek die in opdracht van een ver familielid een leegstand landhuis aanbiedt om die te mogen bewonen. Door de droevige financiële omstandigheden gedwongen, nemen ze dit aanbod graag aan. Abigail zal er de eerste weken samen met het personeel daar gaan wonen. Haar ouders en zusje zouden later komen. Abigail gaat met haar vader en de notaris in het landhuis kijken. Daar maakt ze meteen kennis met de buurman die zich argwanend en agressief opstelt. Daarbij schroomt hij niet om met zijn geweer te dreigen. Gelukkig is zijn zoon er bij die veel vriendelijker overkomt.

Het landhuis blijkt veel geheimen in zich te hebben. Met verbazing ziet Abigail dat de bewoners onverwachts uit het huis zijn vertrokken. Er staan kopjes met opgedroogde thee, een opengeslagen boek en er ligt een onafgemaakt handwerk onder een stoel. Nadat alles grondig is schoongemaakt en herstelwerk is gedaan, betrekt Abigail met een deel van hun oude personeel het landhuis. Vervolgens gebeuren er veel geheimzinnige dingen. 's Nachts hoort ze voetstappen, geklop en geschuif. In de weken die daarop volgen krijgt ze steeds geheimzinnige brieven die haar op weg helpen om meer te weten te komen over een schat die in huis ergens verstopt moet zijn. Af en toe ziet ze buiten een geheimzinnige gedaante in een cape voorbij komen.

Stukje bij beetje komt ze er achter wat er jaren geleden heeft plaats gevonden. Er waren twee broers die ieder hun gezin hadden. De ene broer met zijn gezin woonde in het landhuis. De andere broer wist dat er een schat in het huis verstopt zat en wilde die hebben. Door jaloezie en hebzucht gedreven heeft hij zijn broer omgebracht. Daarna is hij vertrokken en is er nooit meer iets van hem vernomen. Zijn zoon, Miles kwam later terug toen Abigail het huis bewoonde waar ook haar vader inmiddels ingetrokken was. Dit tot schrik van de inwoners van het dorp die Miles niet vertrouwden. Uiteindelijk blijkt de schat gevonden te worden, maar dan wel op een heel verrassende manier!

De auteur houdt de spanning in het boek van het begin tot het eind vast. Ook wisselt ze dit af met romantische ontwikkelingen tussen Abigail en haar buurjongen. Wat ik mooi vind is dat ze hier en daar een stukje uit de Bijbel in haar verhaal verweeft. Het is een boek met 496 bladzijdes. Het is knap van haar om de aandacht van de lezer gevangen te houden, maar ik ben van mening dat er meer vaart in het verhaal had gezeten als ze hier en daar stukjes had weggelaten of ingekort. Verder vind ik het jammer dat er voorin het boek geen grafiek is gemaakt met alle namen er in van beide families. Er komen heel veel namen voor in het boek zodat het voor de lezer wel eens verwarrend overkomt en je daardoor niet goed meer weet wie de persoon precies is en in wat voor verhouding deze staat tot de andere familieleden. Aan het eind van het boek komt niet goed uit de verf waar die geheimzinnige voetstappen en geluiden vandaan kwamen die Abigail had gehoord. Waarschijnlijk was dat van Miles geweest omdat hij steeds fanatiek op zoek was naar de schat.

De man die haast had

De prachtige zinnen in de nieuwe roman van Jan Vantoortelboom trekken je het verhaal in. Trefzeker bouwen ze een spanning op. Wat gaat er gebeuren? De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je pagina na pagina omslaat, voor je het weet is het boek uit. Het leven van Leon dendert voorbij als een trein. Wacht even, het is niet lezer die haast heeft.

Decor voor deze roman is Zeeuws Vlaanderen. In Zeedijk aan de Westerschelde woont Leon, een schijnbaar onbewogen man, althans dat zou een buitenstaander kunnen zeggen, want de eerste regels maken al duidelijk dat Leon meer voelt dan dat hij laat zien: "Daardoor dachten de mensen dat hij een sterke man was; dat hij een innerlijke kracht bezat die verdriet en pijn op een manier sneller dan de tijd kon verwerken."

Dat hij verdriet en pijn te verwerken heeft in zijn leven, moge duidelijk zijn. Als hij zes jaar is, komt Elsie, zijn geliefde oppas, ongelukkig ten val tijdens het verstoppertje spelen. Een week na zijn twaalfde overlijdt zijn moeder. Voor die tijd moest Leon al inspringen als zijn ouders ruzie maakten, door de manische en depressieve buien van zijn moeder. "Die voorvallen onthechtten hem van zijn eigen leven." De drama's in zijn jeugd leren Leon dat het leven eindig is en hij weet niet wanneer zijn tijd op is. Dat besef is de spanningsboog in deze roman.

Er worden weinig woorden gewijd aan de verwerking van de jeugdtrauma's, geen zware psychologische kost deze roman. Aan de hand van terloopse opmerkingen, mag de lezer zelf interpreteren hoe Leon in het leven staat. Ik vind het prachtig als een schrijver niet veel nodig heeft om de verbeelding van een lezer te prikkelen. Met zorgvuldig gekozen woorden en zinnen schetst Jan Vantoortelboom herinneringen die lezers ook kunnen hebben. Ik herkende het gevoel van Leon wat hij heeft als zesjarige: Nog niet kunnen klokkijken, maar toch het besef dat de wijzers van de klok aangeven wanneer fijne momenten straks afgelopen zijn. "Daardoor werd hij al verdrietig voor het moment van afscheid aanbrak." Een zin die synoniem is voor mijn zondagmiddaggevoel voordat ik weer naar het internaat moest. De filmische scenes, van het schoolplein, het kwajongensgedrag in het maisveld of het met de billen bloot in de kleedkamer van de gymzaal, hebben ook die kracht. Zo trekt het gewone leven van Leon aan je lezersoog voorbij; een jeugdvriendschap, een baan als conciërge op een school, zelfs een relatie met een lerares en als hobby een boot bouwen. Ondertussen zijn daar ook de bezoeken op zaterdag bij Elsie, de oppas van vroeger, die in een instelling woont. Als lezer merk je hoe die verplichting ontwikkelt, van een op een hoge stoel zitten en de tijd weg wiebelen, tot kleuren, voorlezen en uiteindelijk hele gesprekken. De filosofische vraag wat de echte betekenis van het leven is, lijkt subtiel tussen de regels te zijn verstopt.

Het contrast in de roman, de beschrijving van het saaie leven van Leon ten opzichte van de titel 'De man die haast had', naast de afbeelding van een jong meisje, is slechts een van de vele manieren waarop er in dit verhaal gespeeld wordt met woord en beeld. Het maakt het lezen van deze nieuwe Vantoortelboom tot een genot. De zinderende zinnen eindigen net zo makkelijk in een anticlimax.

Hate list

Valerie en haar vriend Nick hebben het vaak over de dood. Ze zijn allebei totaal niet gelukkig thuis. Nick is eigenlijk nergens gelukkig en omdat Valerie zich door Nick zo begrepen voelt en hem niet kwijt wil, doet ook zij of ze school maar niks vindt en of daar alleen vijanden rondlopen. In een opwelling begint ze een Hate List op te stellen: een lijst met mensen die wat haar betreft dood mogen. Nick vindt het een geweldig idee en zo brengen ze samen heel wat tijd door met het beschuldigen en afkraken van docenten en medescholieren. De Hate List groeit.

Valerie krijgt een enorme schok als Nick op een ochtend daadwerkelijk een bloedbad aanricht in de aula van hun school. Ze probeert de schietpartij te stoppen door uiteindelijk tussen Nick en een slachtoffer in te springen. Nick schiet zichzelf door zijn hoofd. Valerie wordt met een schotwond wakker in een ziekenhuis en weet eerst helemaal niet meer wat er is gebeurd. Ze wordt ondervraagd door de recherche, die onder andere de mailwisseling over ‘wie er wel dood mogen’ tussen haar en Nick heeft onderschept. Ze snapt niet dat ze niet heeft ingezien waar Nick daadwerkelijk op uit was en ze wordt aan alle kanten beschuldigd van medeplichtigheid. Zeker van haar vader en beste vriendin komt dat hard aan.Ook voelt ze zich schuldig dat ze ondanks alles Nick mist; zijn lieve en zachte kant, waarvan ze toch zeker weet dat hij die ook had.

Zelden heb ik een Young Adult in één adem uitgelezen maar ‘Hate List’ is niet weg te leggen. Jennifer Brown behandelt in haar eerste boek een actueel thema: pesten, geweld, uitmondend in schietpartijen op scholen. Dit doet ze op een zeer meeslepende wijze. Het boek is geschikt voor jongeren vanaf ongeveer 15 jaar.

Het Onze Vader

Dit is een mooi boek met kleurrijke illustraties. Op een begrijpelijke manier wordt uitgelegd waar God is en hoe je met Hem kunt praten. Alles mag je aan God vertellen, hij weet wat je voelt en denkt.

Het Onze Vader wordt in afzonderlijke hoofdstukken uitgelegd en uitgediept. Het begint met:

Vader
Onze Vader
Onze Vader in de hemel

Deze drie aspecten krijgen elk een afzonderlijke pagina.

Op de volgende pagina's worden de volgende regels van het gebed uitgelegd.

Het is een prachtig boek om met kinderen over God te praten en je met hen in het Onze Vader te verdiepen.

Ezra, leid mijn volk

Het volk Israël leeft in ballingschap in Babylon. Haman wil de Joden uitroeien en met goedkeuring van de koning zal dat gebeuren op de dertiende van de maand Adar. Nadat dit bekend is geworden, gaat Ezra bij God te rade. Hij wil niet geloven dat dit het einde zal worden van Gods volk, maar heeft ook geen antwoorden op de wanhopige vragen van de Israëlieten. Dan komt er een nieuw decreet van de koning: de Joden mogen zich verdedigen. Het resulteert in een bloedige strijd waarbij ook Ezra's broer omkomt. Zijn vrouw blijft achter met twee kleine kinderen. Als Ezra in de wet leest over het zwagerhuwelijk, raakt hij ervan overtuigd dat hij met de vrouw van zijn broer moet trouwen. Later gaat hij naar de koning om toestemming te vragen om naar Jeruzalem terug te keren.

De tweede verhaallijn gaat over Ruben, een zoon van een smid die woont in de stad Kasifja. Zijn vader komt ook om in de strijd en dat kan Ruben niet verwerken. Hij sluit zich aan bij een bende Babylonische bandieten en raakt op het slechte pad.

De derde verhaallijn gaat over Amina, een kreupel Edomitisch meisje dat haar ouders en broers in de strijd verliest. Met haar zus Sayfa wordt ze liefdevol opgenomen in een Joods gezin. Haar zus vindt het niet goed, het zijn vijanden en ze wil terug. Als ze hun oom ontmoeten op de markt, gaat Sayfa met hem mee om een nieuw leven op te bouwen bij haar volk. Amina is bang dat ze ook mee moet, maar haar oom wijst haar af vanwege haar handicap.

Deze roman is het tweede deel over de wederopbouw van Jeruzalem. Het eerste deel viel me tegen maar deze roman is bijzonder boeiend. De drie verhaallijnen komen op het eind op een mooie manier bij elkaar. Hoewel Ruben en Amina fictieve personages zijn en hun verhaal dus is verzonnen, is het heel realistisch beschreven. Op een ontroerende wijze beschrijft de auteur de gevoelens van Ezra als hij toestemming van de koning krijgt om terug te keren. Onrealistisch vind ik het als Ezra's schoonzus zwanger is terwijl ze nog een baby heeft. Het is bekend dat in die tijd kinderen tot ongeveer hun vierde jaar gezoogd werden en dat daarna de vrouwen pas weer zwanger werden.

De zeven wonderen

Een luxe uitgevoerd cadeauboek ligt voor me, met foto's van Glenn van der Mull. Indrukwekkende foto's over de zeven maal dat het bloed van Jezus vloeide. Wilkin van de Kamp schreef de teksten over het lijden en sterven van Jezus. Zoals we hem als auteur kennen zijn ook deze teksten Bijbels onderbouwd en raken ze direct je hart. Wat het offer van de Heiland voor ons betekent komt duidelijk naar voren: op grond van jouw relatie met Jezus ben jij volkomen door God geaccepteerd.

Het is wel zo dat lezers van Van de Kamp niet veel nieuwe dingen tegenkomen. Zo te merken is er geput uit twee eerdere boeken: 'Het wonder van het kruis' en 'Wie je bent in Christus'. Toch vind ik het geen probleem; deze uitvoering is totaal anders en de moeite waard om te lezen in de stille week. Heel mooi bedacht en uitgevoerd is het idee om de mensen van de foto's persoonlijk te belichten. Dit werkt verfrissend en maakt dat je je verbonden weet met deze mensen die broeders en zusters in Christus zijn. Gods liefde is voor alle soorten mensen. Met dit boek wordt duidelijk gemaakt wat het wonder van het kruis betekent. Door het wonder van het kruis heeft Jezus ons verlost. Het is aan ons om dit geschenk aan te nemen.

Een prentenboek, zo wordt het genoemd in het boek zelf. De illustraties zijn indrukwekkende foto's, die de moeite waard zijn om eens rustig en overdenkend te bekijken. Ik heb ook steeds naar achter in het boek gebladerd om het verhaal van de gefotografeerde persoon erbij te lezen. Dat kan ik je aanbevelen, het maakt de verbinding heel duidelijk tussen de gebeurtenissen toen en het leven van mensen nu. De tijden worden met elkaar verbonden.

Dit is een mooi boek om iemand cadeau te doen; of wanneer je jezelf wilt verwennen. Het is zo geschreven dat iedereen het kan begrijpen en als je dit boek gelezen hebt ben je er zeker van dat je de kern van het evangelie kent. Het is aan ons persoonlijk om de zeven wonderen van het kruis te aanvaarden als het offer dat voor ons gebracht is. Eer zij het Lam!

Refomeisje

Refomeisje van Annemarie van Heijningen-Steenbergen is de persoonlijke zoektocht naar het heil van een refomeisje dat opgroeit in een orthodox milieu in Nederland. Annemarie van Heijningen zegt in het eerste hoofdstuk van haar boekje: "De wereld, dat waren mensen die leefden alsof God niet bestond. Wij wisten dat God wel bestond. Daarmee waren we niet beter, maar we déden wel beter."

Ik ken Annemarie van Heijningen van haar columns waarmee zij mij voor zich wint. Haar beschrijvingen van een leven als moeder en christen, met vallen en opstaan, zijn een bron van herkenning. Ze kent de valkuilen van perfectie. De titels van haar eerdere boeken onderstrepen dat. Annemarie heeft allang bewezen dat ze met zelfreflectie en zelfspot kan schrijven over een zoektocht naar waar het om draait in het leven. Refomeisje is anders. De stukjes zijn nog steeds kort, maar de toon is serieuzer. Nadenken over wat Annemarie van Heijningen heeft geschreven is minder vrijblijvend. Ze wil niet het reformatorische nest waar ze tot geloof kwam bevuilen, maar met vragen en twijfels die ze van jongs af al had, openingen bieden voor een gesprek met hen die 'refo' zijn. Daarmee lijkt het vooral een boek voor insiders of voor hen die net als Annemarie afgleden.

"Was het afglijden, als je hervormd werd? Een neerwaartse beweging, van boven (Gereformeerde Gemeenten) naar beneden (hervormd of evangelisch)?"

Refomeisje is doorspekt met de tale Kanaäns. De 24 stukjes hebben een term uit deze codetaal waarmee orthodox gereformeerden hun persoonlijke geloof beschrijven. In de bijlage achterin worden deze termen kort uitgelegd. De manier waarop Annemarie over haar geloof vertelt, hoe zij tot bekering is gekomen en bevestiging heeft gekregen dat ze Avondmaal mocht vieren, sluit aan bij hoe men het in reformatorisch kring 'graag' hoort. Behalve dan dat Annemarie zo vrij spreekt over genade, iets wat ik persoonlijk alleen maar toe kan juichen.

Overigens ben ik nooit een refomeisje geweest, maar altijd 'een vreemde vogel'. Toen ik verkering kreeg met Ton, en daardoor schoonfamilie en vrienden, heb ik tijdelijk in een reformatorisch nest gewoond. Lang genoeg om me te herkennen in wat Annemarie schrijft en met dezelfde passie te wensen dat dit boekje bijdraagt aan gesprekken over wat nu een beter leven is.

N.B.: Toen ik ontdekte dat het een klein boekje was, heb ik het voor € 4,99 als e-book gekocht.

Misleiding

Dit is het derde deel in de reeks over inspecteur Maritz.

Om haar problemen te ontvluchten verhuist Carla vanuit Nunspeet naar Almere. Ze huurt een ruime zolder. Haar huisbaas George Vlemmings is een sympathiek, boeiende man. Omdat Carla het financieel niet breed heeft, biedt George haar aan om net als Monique, die ook een kamer bij hem huurt, pakjes voor hem te bezorgen. Hij verzekert haar dat het niet om drugs gaat. Carla gaat ermee akkoord.

Inspecteur Maritz is een vriend van Carla's vader. Deze heeft gevraagd of hij zijn dochter af en toe wil bezoeken. Maritz bezoekt haar een paar keer maar hij is ook druk bezig met een onderzoek naar identiteitsfraude.

Carla moet een pakje bezorgen bij een hotel. Dan gaat er iets gruwelijk mis.

Dit is weer een spannend boek in de Maritz-serie. Het geloof komt er op een duidelijk in naar voren, maar op zo'n mooie manier dat het voor een ongelovige lezer niet storend is.

15049

Recensie

Jouw waardering

15048

Recensie

Jouw waardering

15047

Recensie

Jouw waardering

15046

Recensie

Jouw waardering

15045

Recensie

Jouw waardering

15044

Recensie

Jouw waardering

15043

Recensie

Jouw waardering

15042

Recensie

Jouw waardering

15041

Recensie

Jouw waardering

15040

Recensie

Jouw waardering