Boekenmening

Onbehaaglijk geluk

Vernieuw je zakendoen met de lessen van twee steden.

Raken christen-zijn en ondernemen elkaar? Zo ja, hoe geef je uitdrukking aan je christen-zijn als ondernemer? Als je daarover wilt doordenken is dit boek een goede handreiking.

Er zit vaak veel onbehagen in het geluk dat we voor onszelf creëren, stelt Wouter Droppers. Daarom is zijn centrale vraag: “Hoe kunnen we als ondernemers bijdragen aan het welzijn van alle betrokkenen bij ons bedrijf en ons ‘gezonde’ eigenbelang?” Droppers vond het antwoord in het ‘denken van Jeruzalem’.

In dit boek bespreekt Wouter Droppers twee verdienmodellen. Dat van Babylon en dat van Jeruzalem. Nimrod vermenigvuldigt door te doden en door concurrentie uit te schakelen. Optimalisatie vindt plaats door macht. Waarde wordt gevonden in het eigenbelang en consumptie. Het verdienmodel dat in de schepping is gelegd en dat werkt met de waarden van het Nieuwe Jeruzalem is anders. In dit model vindt vermenigvuldigen plaats door te delen. Optimalisatie door zorg en aandacht voor de beschikbare middelen. Het gaat over het toevoegen van waarde aan de gemeenschap (pagina 165). Zo vat Droppers alles wat hij heeft uitgelegd samen. En het is de moeite waard om kennis te nemen van de waardepakketten die hier besproken worden. “Ons bestaansrecht als bedrijf wordt bepaald door de waarde die we toevoegen aan producten, diensten en klanten,” schrijft hij en dat waarde toevoegen, kan op allerlei manieren.

Het fundament onder een bedrijf dat volgens het “Jeruzalemprincipe” wordt gevoerd, bestaat uit zeven principes:
1. God is de eigenaar van ‘jouw’ bedrijf.
2. Je verandert in bedrijfsvoering als je je door Hem laat leiden.
3. Verbinding met Hem en andere mensen maakt alles anders.
4. Ondernemen vanuit liefde geeft het bedrijf een andere betekenis.
5. Delen leidt tot vermenigvuldigen.
6. Vastberadenheid en standvastigheid.
7. Gerechtigheid, dat alles tot zijn recht komt en wordt zoals het bedoeld is.

Als je volgens deze principes handelt komen je bedrijf en je leven tot hun bestemming. Denken, voelen, spreken en doen vallen samen. Een bedrijf, een mens die door niets wordt belemmerd om het goede te doen, om goed te zijn. Hoe dat eruitziet lees je op bladzijde 185. Een lijst met eindnoten is toegevoegd.

Hannelore

Op de cover staat een schattig meisje met vlechtjes en indringende blauwe ogen. Hannelore is haar naam en na het lezen van het boek denk ik alleen maar: meis, wat heb jij veel meegemaakt. Hannelores ouders raken helemaal in de ban van de preken van Sipke Vrieswijk. Deze man sticht een nieuwe kerkgemeenschap onder de naam “Gemeente Gods” en krijgt vele volgelingen. Deze mensen doen alles voor hem, gezinnen raken ontwricht, huwelijken ontbonden en men maakt massaal geld over. Vooral als er een klooster moet worden gekocht waar ook gewoond wordt door leden van de gemeente.

De diensten zijn lang, onregelmatig en zwaar. Sipke Vrieswijk wil ineens de profeet worden genoemd en lijkt steeds vreemdere dingen te bedenken. Als je hem niet aanstaat word je “besmet” verklaard en zijn er verschillende straffen zoals zwijgen, negeren, kippenhok of uit de gemeente gezet worden. Dat staat nog los van het seksueel misbruik van kinderen en vrouwen door Vrieswijk en zijn profetes. Zij krijgen dan de eretitel “Bruid van Christus” en dit bepaalt de rangorde binnen de sekte. Daarbij wordt gebruikgemaakt van drank en drugs.
In deze omgeving groeit Hannelore op. Zich niet bewust van het feit dat het ook anders kan. Dat het anders zou moeten zijn. Zwaar beschadigd en tegen haar wil wordt Hannelore bevrijd door de agent Peter Withag die na de vele gerechtelijke procedures voor het gevoel van de lezer eindelijk door weet te pakken; met succes.

Hoewel het verhaal als een verslag wordt verteld door Frank Krake en niet als een roman vanuit bijvoorbeeld Hanneke geschreven, lukt het niet helemaal om de emoties van de schrijver en de geïnterviewde eruit te filteren. Dat geeft het verhaal een diepere laag die door de lezer wel gewaardeerd wordt. Er wordt soms een beetje zakelijk verteld over de acties van Vrieswijk maar de reacties van de gemeenteleden zijn nooit zonder emoties. De kleine kwinkslagen in de tekst zorgen ervoor dat je als lezer steeds beseft dat het niet normaal is dat je een dag in het kippenhok moet staan of dat je geen afscheid mag nemen van overleden familieleden. De angst die er in de sekte heerst, is verstikkend en goed en duidelijk beschreven; het kruipt onder je huid, net als het bij de gemeenteleden deed. Niets laten merken, geen tranen laten zien want anders komt er een volgende aanval.

Het apathische gedrag van Hannelore is voor iemand die in een veilige omgeving is opgegroeid, niet voor te stellen. Frank Krake laat je goed merken dat hij op het juiste spoor zit als hij Hannelore in het verhaal laat merken dat het allemaal anders kan. Dan wordt goed duidelijk wat het leven in een sekte met iemand doet. Ze ziet liefde in het gezin van haar oom en tante en ziet ook de gevolgen bij haar ouders en haar zusje. Ze heeft ze gemist, zij waren eerder uit de sekte gestuurd en proberen hun leven weer op te pakken. Dat besef van deze gevoelens en het besef van wat ze doorstaan heeft, komt heel goed binnen.

Frank Krake verdiept zich in de persoon en haar omgeving en betrekt de lezer bij het verhaal dat verteld moet worden. Een boek dat je niet zonder emoties kunt lezen. Aan het einde van het boek is er vergeving en berusting. Wat knap maar onvoorstelbaar is. Een verhaal verteld als een waardevol document. Met respect verteld.

ADHD Hoe haal je het uit je hoofd?

Uitgeverij Scriptum komt met een herziene versie van het boek dat reeds in 2017 uitkwam. Dat is niet vreemd. De kijk op ADHD is volop in beweging. Daarom herschreef Cathelijne Wildervanck haar boek in 2019.

Wat vooral opvalt is de manier waarop Wildervanck tegen ADHD aankijkt en wat zij als oplossingen ziet. ‘Reinheid, rust en regelmaat’ is een veel gehoorde aanbeveling voor mensen met ADHD en ADD klachten. Daarbij gaat het om de beteugeling van klachten om deze hanteerbaar te maken. Hiermee worden de hyperactiviteit en impulsiviteit ingedamd. In het boek wordt dit een schijnoplossing genoemd. Wat is volgens de auteur dan wel een oplossing?

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel is een gedegen uitleg van bijna 100 pagina’s over AD(H)D. Wat gebeurt er in je hoofd, wat doen prikkels met je en vele andere zaken worden behandeld. Alles wordt verduidelijkt met begrijpelijke schema’s en ook met oefeningen.

Het tweede deel is praktisch gericht; hoe ga je om met AD(H)D? Hoe haal je het uit je hoofd? Het oude idee is makkelijk met een voorbeeld aan te duiden. Wat doe als je niet stil kunt zitten? Jezelf dwingen om stil te gaan zitten. Je richt je aandacht op het probleem. Maar is dat wel reëel? Zijn er geen andere mogelijkheden? Aandacht geven aan problemen en fouten is vermoeiend en in zekere zin negatief. Want het zal niet altijd lukken en hoe denk je dan over jezelf? ‘Ik heb weer gefaald.’ Daarom begint Wildervanck op een andere plaats. In plaats van het accent te leggen op wat je niet goed kunt, legt ze de nadruk op wat je wel kunt. Citaat: “Het begin van het verbeteren van je slechte eigenschappen en minpunten ligt bij het bewust worden van je pluspunten.”

Ik moet zeggen dat het een verrassende visie is. Toch is het niet nieuw. Ook in het onderwijs ligt steeds meer de nadruk op het uitbuiten van dat waar een leerling goed in is, in plaats van te proberen te veranderen waar iemand niet goed in is. Als ik dit naast de visie van Wildervanck voor AD(H)D zet, is haar visie heel logisch. Ik kan me heel goed voorstellen dat wanneer je de kracht van iemand gaat gebruiken er zich mogelijkheden openen om AD(H)D te lijf te gaan. Ook in dit deel ruimte om te oefenen.

Welke doelgroep heeft dit boek? Ik denk iedereen die beroepsmatig te maken heeft met AD(H)D. Niet alleen artsen, maar ook bijvoorbeeld leraren, life-coaches en vooral ook ouders. Natuurlijk ook iedereen die er zelf mee te maken heeft. Daarnaast denk ik aan vrienden en/of collega’s. Bijna kun je zeggen: voor wie is dit boek niet bedoeld? Een echte aanrader om meer over het brein van de mens te leren kennen en begrip te ontwikkelen voor hen die AD(H)D hebben. Zeer boeiend.

Het niet zo verloren schaap

Mijn toevlucht

Mijn toevlucht staat voor: een schuilplaats, asiel zoeken, bescherming zoeken. Vivienne is een jonge Française die in Parijs bekend staat vanwege het mooie kant dat ze maakt voor de adel. Door de Franse revolutie (1789-1799) loopt ook zij gevaar en moet ze vluchten. Ze komt in het Amerika van net na de Amerikaanse revolutie (1775 – 1783) terecht in de Franse wijk in Philadelphia en krijgt de zorg over een jongetje van tien jaar, Henri. Ze ontmoet nieuwe mensen en ze probeert haar leven weer op te pakken.

Vivienne gaat werken als broodbakster want kant, daar kun je niet genoeg aan verdienen om rond te komen. Via via komen zij en Henri in Asylum terecht, een Franse nederzetting. Wat letterlijk asiel betekent. Maar de armen van de Franse rebellen en de Jakobijnen (tegenstanders van de Franse monarchie) reiken tot ver over de heuvels van Amerika…..

Jocelyn Green schreef een boek dat een combinatie maakt tussen fictie en non – fictie. De hoofdpersonen uit het boek, Vivienne, Armand, Liam en Henri heeft ze zelf bedacht maar de omstandigheden waarin hun verhalen zich afspelen zijn echt gebeurd. Bij Henri, de pleegzoon van Vivienne is het heel lang de vraag wie hij is en als je dan op Google leest welke legendes en verhalen zich afspelen rondom de troonopvolger van de troon van Frankrijk, dan komt dit verhaal wel heel dicht bij van wat de waarheid zou kunnen zijn.

Ik vond het verhaal van de afkomst van Vivienne, het afscheid van haar moeder en hoe ze later haar nieuwe familie vindt en vormt heel ontroerend. Jocelyn pakt de emotie van verlies en verdriet in een mooie zin samen: ‘Maar ik…ken je niet.’ Ze ademde de woorden uit. Het waren haar laatste.

En dat kleurt het verhaal. De sfeer, de beschrijving van geuren en kleuren in Frankrijk en Amerika en het verschil daartussen. De angst om alsnog vermoord te worden of geliefden kwijt te raken. Het ontmoeten van nieuwe mensen en hen toelaten in jouw nieuwe leven, een kwestie van gevoel of verstand. Jocelyn Green geeft dit in de volgende zin weer: “Ze voelde zich tot hem aangetrokken als een bloem naar de zon en het getij naar de maan.” Dat geeft aan dat er naast geschiedenis veel ruimte is voor de heerlijke romantiek tussen man en vrouw, ook al staan er meerdere zaken tussen hun in.

Geschiedenis, spanning en een heerlijke dosis romantiek, dit zijn allemaal elementen die dit een prachtig boek maken om te lezen en bij weg te dromen.

Duinvlinder

Als Maartjes man Roel met het voorstel komt om een midweek naar een hotel te gaan, raakt ze helemaal van slag. Het betreffende hotel blijkt de vroegere vakantiekolonie te zijn. Ze wil niet meer aan die tijd terugdenken. Alles komt weer naar boven. Waarom hebben haar ouders haar daarnaartoe gestuurd? Hielden ze wel van haar? Waarom kwamen ze nooit op bezoek? Toen de zes weken van het verblijf in het koloniehuis bijna voorbij waren, kreeg Maartje te horen dat ze nog zes weken moest blijven omdat ze te weinig was aangekomen…

Dit boek maakt duidelijk hoe het er in de koloniehuizen aan toe ging. De kinderen moesten op hun rechterzij slapen omdat dat beter was voor hun hartje. Maartje durfde zich niet om te draaien omdat ze bang was dat de zuster het zou merken. Ze schrikt enorm als ze onder de douche moet, ze kent dat fenomeen nog niet omdat ze thuis in de teil werd gewassen. Er werd ook niets aan de kinderen uitgelegd, ze moesten slaafs de bevelen opvolgen.

De kinderen mochten brieven naar huis schrijven maar als ze schreven dat ze het niet leuk vonden, werden ze gedwongen om het te veranderen in dat ze het wel leuk vonden. De zusters waren streng (behalve zuster Janneke in dit boek). Als er iemand in bed had geplast moet diegene voor straf het natte laken voor zich uit houden zodat iedereen het kon zien.

De auteur heeft zich heel goed ingeleefd in het leven van een koloniekind. De hoofdstukken spelen zich afwisselend af in deze tijd en in de kinder- en tienertijd van Maartje. Achter in het boek staan foto’s van een vakantiekolonie.
Wederom een zeer boeiend boek van deze auteur.

Schrijvers over Nederlands-Indië

Op uitnodiging van het Veteranen Instituut in Doorn, begeef ik mij met mijn vrouw deze dag naar Bronbeek bij Arnhem. Dat is een instituut voor oud Indië-Veteranen, een groot wit landhuis gelegen op een mooi landgoed van negen hectare. De reden is het 75-jarig bestaan van de Stichting Pelita, opgericht ter ondersteuning van mensen met een Indonesische achtergrond.

Mijn vrouw is van de tweede generatie met een Indische achtergrond, ikzelf kom uit een familie met een verzetsverleden. Er is op deze zonnige dag een gevarieerd programma georganiseerd: de Pelita Landelijke Naoorlogs Generatiedag. De zaal is gevuld met wel zo’n tweehonderd mensen, velen van Indonesische afkomst en meest ouderen. Dagvoorzitter is Kees Schepel. Er zijn enkele standjes aanwezig van onder meer het Veteraneninstituut.

Na een inleiding door Rocky Tuhuteru is er een lezing van Jolanda Lindenberg van de Leyden Academie over een inventarisatie van de hulpvragen die leven bij de naoorlogse generatie, een onderzoek waaraan ik zelf heb meegewerkt. Anneke Ruff interviewt vervolgens het echtpaar Matitawaer, waarover een film wordt vertoond. Zij is een Friezin, hij is afkomstig van de Molukken en ze hebben elkaar in Sneek ontmoet. Na dit interview is het de beurt aan een panel, waarin de hulpverlening aan de naoorlogse generatie wordt besproken met drie hulpverleners, een psychiater van Centrum 45, een psychologe en een maatschappelijk werkster van het Veteraneninstituut. De hulpverlening wordt uiteengezet, van de gang naar de huisarts tot doorverwijzingen naar gespecialiseerde centra zoals Centrum ‘45 en het Veteraneninstituut.

De derde generatie

In een volgend panel komt de, jonge, derde generatie aan het woord. Deze leven met vragen over wat er met opa en oma in de oorlog in Indonesië, Jappenkamp en Berjeap-periode is gebeurd. Dit panel bestaat uit Kevin Felter, lid van de Indische Genealogische vereniging, Brenda van Melle van de Stichting Medan Kumpulan en Sumatra’s Oostkust en Annet Sabandar Maluku. Zij worden geïnterviewd door Bart Nauta. Waarom in een gezin het ene kind wel nieuwsgierig is naar wat er is gebeurd in Indonesië, terwijl een ander kind geen interesse heeft, komt onder meer aan bod. Ook het door durven vragen van wat er nu eigenlijk is gebeurd, iets wat de tweede generatie vaak niet heeft gedaan.

Boeken geschreven

Inmiddels is het kwart voor een en tijd voor een lunch. Passend bij de Indonesische cultuur is dit een uitgebreide Indonesische maaltijd, omlijst met gitaarmuziek en zang van Peter Lengams. Er is nog tijd om even de benen te strekken in de prachtige, zonovergoten tuin. We bezoeken kort het museum dat op het terrein is gevestigd, waar we drie boeken cadeau krijgen uit de zeer uitgebreide literatuur die hier aanwezig is.

Na de lunchpauze worden Frits en Marijke Barend geïnterviewd door Anneke Ruff. Ze hebben een boek geschreven, Matzes en Mie. Frits heeft een Joodse achtergrond, zat als peuter ondergedoken, Marijke heeft een Indische achtergrond. Frits benadrukt dat het niet goed is alle Duitsers als slecht te bestempelen en vertelt een verhaal hoe een Duitser drie Joden hielp verborgen te blijven, terwijl een Nederlander ze had verraden.

Vier schrijvers

Als laatste op het programma staat een panel met vier schrijvers, allen met een Indische achtergrond: Adriaan van Dis, Reggie Baay, Dinah Marijanan en Demi van Hutten. Zij lezen een passage voor uit een van hun boeken, Adriaan van Dis uit zijn boek Familieziek. Er volgt een levendige discussie met de zaal met de schrijvers, onderbroken door een theepauze. Het altijd zwijgen over de oorlog komt ter sprake, met als gevolg een in jezelf gekeerd zijn, onmacht je niet uit te kunnen drukken en een slecht taalgevoel te ontwikkelen. Het zwijgen dat verklaard wordt met het bezig zijn met de wederopbouw maar ook met het niet willen belasten van je kinderen met de oorlog. Het altijd gehoorzaam zijn aan de ouders, loyaliteit, maar aan de andere kant juist soms agressief en slecht gedrag. Vaak een strenge opvoeding, ook verhalen van veel financiële armoede. Een boodschap is ook de terugkeer van discriminatie in deze tijd en dat we daarvoor moeten blijven oppassen. De tweede generatie ziet de ouders als slachtoffer, die met respect behandeld moeten worden, maar die ook dader konden zijn.

Kees Schepel geeft tot slot een korte beschouwing over de dag, waarna er nog tijd is voor ontmoeting en een signeersessie met de schrijvers.

Buiten op het terras nemen we een drankje, waarbij we kunnen terugzien op een zeer geslaagde dag. Een erkenning voor het recht van bestaan van de Naoorlogse Generatie.

Lodewijk Crijns
30-06-2022

Als ik teken ben ik op reis

Ondertitel van dit boek is: Jaap Oudes en zijn fantasievolle kijk op de wereld. Nou, dat is zeker niet te klein gedacht over Jaap Oudes (1926-1998). Het boek staat vol van originele, creatieve en fantastische tekeningen van deze nogal onbekende kunstenaar. Het boek begint met een uitspraak van Jaap: “Als het geestelijke boven het materiële uitstijgt ben je een gelukkig mens.”

Niet alleen veel tekeningen van Jaap Oudes kun je in het boek bewonderen, maar vooral ook is het een biografie van deze interessante man. Zijn vader Dirk was ook kunstenaar, maar Jaap vond gelukkig zijn eigen weg. Zijn inspiratie haalde hij uit de volkskunst, meer dan uit beroemde namen. Toch zie ik soms in zijn werk iets van Vincent van Gogh terug. Dat kan bijna geen toeval zijn. Jaap was een eenvoudige man, maar uitspraken als hierboven kun je literair noemen. Zo ook zijn kunst; soms lijkt het bijna kinderlijk, maar er is zo veel te zien in zijn kleurrijke tekeningen van kermissen, volksfeesten en boerenlevens.

Het tekenen deed Jaap Oudes spontaan en instinctief. Hij gebruikte vooral zijn innerlijk om de fantasievolle beelden op papier te zetten. Op de meeste tekeningen is enorm veel te zien en heb je ogen te kort om alles tot je door te laten dringen. Maar persoonlijk vind ik zijn wat rustigere werk indrukwekkender. Jammer dat dit een kleine minderheid is.

Natuurlijk is dit een recensie en geen kunstbeschouwing. Daarom nu de inhoud van het boek. Het is rijk voorzien van werk van de kunstenaar, zodat je een goed beeld krijgt. In de teksten merk je een enorm perfectionisme. Ik ben iemand die dat op prijs stelt. Als in een boek een onbekende term of naam voorkomt, ben ik altijd geneigd deze op te zoeken. Wel, dat hoeft hier niet. Veel namen of zaken komen in aparte alinea’s aan de orde. Wel wordt hiermee de hoofdlijn verlaten. De teksten zijn begrijpelijk en voegen veel toe aan de tekeningen. Natuurlijk heeft een boek als dit een specifieke doelgroep, namelijk mensen die interesse hebben in kunst. Daarom zal het geen bestseller worden, maar dat hoeft ook niet.

Het boek heeft vijf auteurs die elk vanuit hun eigen professie Jaap Oudes hebben onderzocht. Ook is er een stichting, de Stichting Dirk en Jaap Oudes, die zich heeft ingezet voor de publicatie van dit boek. Alles bij elkaar kan ik niet anders dan de hoogste waardering hebben voor deze publicatie en ik hoop dat veel Nederlanders kennis mogen maken met deze autodidactische Hollandse kunstenaar.

Meer dan genoeg

Emily en haar man Trevor hebben jarenlang bij de ouders van Trevor ingewoond. Hij werkte als autoverkoper in de zaak van zijn vader. Maar dan krijgt hij de kans om het bedrijf van zijn oom te kopen en daarvoor moet hij met zijn gezin naar Californië verhuizen. Ze hebben een dochter, het lukt niet om nogmaals zwanger te worden.

Op een dag wordt Emily uitgenodigd voor een feestje bij Jennalyn. Ze aarzelt of ze gaan zal. Maar uiteindelijk gaat ze en maakt kennis met Tess, Sierra en Christy. Tot Emily’s verrassing past ze in deze vriendinnengroep. Met Jennalyn maakt ze een ingrijpende gebeurtenis mee. Dan komt Trevor zonder werk te zitten. Zijn vader belt met de vraag of ze weer terug kunnen verhuizen. Maar dan zal Emily de vriendinnen achter moeten laten…

Zowel Emily en Trevor maken een ontwikkeling door en die wordt goed beschreven. Een ingrijpende gebeurtenis leest als een trein. Maar in de rest van het boek kabbelen de gebeurtenissen rustig verder. Er gebeuren geen schokkende dingen. De laatste regel van de flaptekst: “Dan blijkt dat Emily haar vriendinnen harder nodig heeft dan ooit” deed mij vermoeden dat er iets schokkends zou gebeuren of iets heel spannends maar dat blijkt niet het geval te zijn.

Een tijd om te dansen

Ruth Henderson zit aan de grond van haar bestaan. Haar echtgenoot is ruim een jaar geleden overleden en hij heeft haar een groot huis en schulden nagelaten, waar ze eerder geen weet van had. Op haar werk wordt ze lastiggevallen door haar baas. Sociaal, financieel en emotioneel totaal op verhuist ze terug naar haar ouders, samen met haar veertienjarige dochter Maggie. Iets waarvan ze nooit gedacht had dat ze dat ooit zou doen, omdat ze als achttienjarige op niet zo’n fijne manier van huis is weg gegaan. Haar trots is het laatste dat breekt en die naschok galmt lang na.

Na een week wordt Ruth door haar moeder gedwongen uit bed te komen en een baan te zoeken en ze raapt zichzelf bij elkaar en doet een halfhartige poging. Met de hulp van de huishoudelijke hulp van de buren Ana Luis, krijgt ze het voor elkaar om er goed uitziend op haar werk te verschijnen. Ook krijgt ze een uitnodiging om met een vriendinnengroep samen te eten bij een van de vriendinnen thuis. In die groep komt Ruth erachter dat voor niemand de tijd heeft stilgestaan en ieder te kampen heeft met eigen keuzes in het verleden of omstandigheden waar niemand iets aan kon doen. Nadat ze er nog een tweede baantje bij heeft genomen, groeit Ruths netwerk gestaag uit, doordat het schoonmaakwerk in een kerk is. Langzamerhand komt er een heilzaam patroon in haar leven waarbij ze probeert haar schulden af te lossen en tegelijk de pijn uit het verleden te verwerken.

Dan komt haar jonge oude buurjongen thuis van een wereldtrip. Ruth is bang dezelfde fouten te maken als in haar tienertijd. Ze wil koste wat kost de sterke, zelfstandige jonge vrouw zijn, die ze altijd heeft willen zijn. Maar uiteindelijk ziet ook zij in dat je andere mensen en de liefde en raad van andere mensen keihard nodig hebt.

De roman is een geweldig leuke feel-good story. Een prachtig verhaal, spannend en romantisch. Bijna alle figuren in het boek zijn zo gevat en welbespraakt als de hoofdpersoon, dat is ietwat ongeloofwaardig. Maar er zit zeker vaart in het verhaal en het laat je af en toe op het puntje van je stoel zitten. Wat ik in meer verhalen zie gebeuren en wat me vaak verbaasd laat staan: de hoofdpersoon is verbaal heel sterk en slim, maar is niet weerbaar en beslist te imponeren als er echt kwade of slechte krachten in het spel komen. Dat vind ik soms vervreemdend werken.

20036

Recensie

Jouw waardering

20035

Recensie

Jouw waardering

20033

Recensie

Jouw waardering

20032

Recensie

Jouw waardering

20031

Recensie

Jouw waardering

20030

Recensie

Jouw waardering

Schrijvers over Nederlands-Indië

De derde generatie

Boeken geschreven

Vier schrijvers

20029

Recensie

Jouw waardering

20028

Recensie

Jouw waardering

20027

Recensie

Jouw waardering