Boekenmening

Oog in oog met Jezus

De geschiedenis van Samaa is werkelijk gebeurd. Op voortreffelijke wijze heeft Bodie Thoene dit in verhaalvorm gegoten. Daardoor is het goed gelukt om met de bijzondere manier waarop God in het leven van Samaa heeft gewerkt, mee te leven.

Samaa groeit als kind op in een land waar het communisme is verdreven door de Islam. Omdat haar hele familie deze godsdienst aanhangt is het leven goed. Maar dan begint God in haar te werken. Ze vraagt zich af wie ‘De Almachtige’ nu eigenlijk is, ze komt op zondag in een kerk terecht en ziet verschillen met haar eigen Allah. Dan beginnen Islamitische groepen aanslagen, hetgeen vraagtekens oproept. Ze verdiept zich in het christendom, doordat ze lessen krijgt van haar karateleraar die zijn lessen gebruikt om de kinderen over Jezus te vertellen en zijn liefhebbende Vader in de hemel. Dit staat in schril contrast met het geweld dat Samaa om zich heen ziet. Ondanks haar jonge leeftijd verlaat ze de Islam en keert ze zich tot haar Heiland Jezus. Dit natuurlijk tot verdriet en woede van haar familie. Vader en broers gebruiken lichamelijk geweld om haar op andere gedachten te brengen, maar ze houdt stand.

Dan komt de dag dat er een aanslag wordt gepleegd op de kerk waarin de gemeente samenkomt. Binnen een tel verandert de kerk in een slagveld. Mensen liggen te sterven en zijn gewond, ook Samaa. Ze wordt naar een ziekenhuis gebracht, waar ze sterft, maar weer tot leven komt. God doet wonderlijke dingen met haar en ze mag verder leven om van zijn grote wonderen te getuigen. Het is voor ons hier in het westen moeilijk te begrijpen hoe God werkt door gebedsverhoring en wonderen. Toch hoeven we niet te twijfelen aan de waarheid, want onze God is een machtig God.

Het boek begint met de aanslag in de kerk. Daarna volgt de geschiedenis van het leven van Samaa tot aan die dag en verder Wat een veelbewogen leven. Meer nog dan de bijzondere dingen die in haar leven gebeuren, was ik onder de indruk van de volharding van de christenen die daar leven. De tegendruk is zo groot dat je eronder zou bezwijken. Maar wat is God dan krachtig door bijvoorbeeld de karateleraar heen, die zijn leven waagt door Bijbellessen te geven en ook Bijbels uit te delen. Door Samaa, die blijft bidden voor haar familie en in de loop van de tijd keren velen zich af van de Islam om de ware God te dienen. Door de Geest geleid getuigen ze, al staat hun een zware straf te wachten, soms zelfs de dood.

Dit is beslist het meest indrukwekkende boek dat ik de laatste jaren heb gelezen. Het is voor heel de christelijke wereld een belangrijk getuigenis waarvan wij kunnen leren dat we in alle eenvoud volledig op God kunnen en mogen vertrouwen. “Hij kan en wil en zal in nood, zelfs bij het naderen van de dood, volkomen uitkomst geven!”

De moed van imperfectie

De schrijfster heeft onderzoek gedaan naar moeilijke emoties. Toen zij zelf in een emotionele crisis terechtkwam, ontdekte ze de effecten van de aanvaarding van hoe je echt bent. De cadeaus van deze aanvaarding waren: moed, medeleven en verbondenheid. Dat was zo’n toffe ontdekking, dat ze in dit boek tien wegwijzers heeft beschreven om een bezield leven te kunnen leiden. Deze tien wegwijzers zijn gegrond op zowel wetenschappelijk onderzoek als eigen ervaring.

Die combinatie maakt het boek zeer lezenswaardig. Ik herken veel ervan in mijn eigen leven. Aan het eind van elk hoofdstuk staat een toepassingsrichtlijn en een toepassingsvraag. Wat mij heel erg aansprak, was de eerlijke beschrijving van de dingen zoals ze zijn in ons leven, in onze cultuur. Bijvoorbeeld: “uitputting als statussymbool” en “productiviteit als maatstaf voor eigenwaarde”.

Het mooiste vind ik de beschrijving van de behoefte aan spelen en rust. Het is iets dat ik van nature veel deed, maar de laatste jaren ‘afgeleerd’ had. Nu zie ik daar weer de noodzaak van in en ben ik meer gemotiveerd er tijd voor vrij te maken in mijn agenda.

Love to write, 101x stille tijd

In dit boekje, dat goed te gebruiken is in je stille tijd, maar ook in groepen, worden achttien thema’s behandeld waaronder bijvoorbeeld: Gods Koninkrijk, omgaan met anderen, vergeving en de Bijbel.

Bij elk thema horen vijf vragen of kleine (deels creatieve) schrijfopdrachten met het doel je bewust te maken hoe jij hierin staat. De vragen zijn niet zomaar oppervlakkige vragen, maar helpen je echt nadenken. Het is een boekje in een klein formaat en uitnodigend vorm gegeven met veel groen en rood.

Latte Macchiato

In dit mooi uitgevoerde boekje staan korte stukjes die ideaal zijn om te lezen als je even een moment koffiepauze hebt. Er staan prikkelende gedachten in, een recept, korte overdenkingen en gedichten. Dit alles gelardeerd met mooie foto’s. Er staan bijdragen in van verschillende schrijvers.

Een bijzonder recept is het pizzarecept dat bestaat uit een bodem van toewijding, een gevulde saus vol intimiteit en een spannende toplaag vol passie. De ingrediënten zijn o.a.: 1 mok overgave, 3 stuks zorg, 400 gram huiselijkheid, 8 plakjes verlangen en nog veel meer. Het boekje is heel geschikt om cadeau te geven.

Donkerland

Vanaf de eerste zinnen heeft de mysterieuze verteller die de geschiedenis van Donkerland en zijn familie doorgeeft mij in de greep. “Nergens in het heelal is er een plaats waar je voldoende afstand kunt nemen om je verhaal te vertellen en te kunnen zeggen: ‘Dit is de waarheid, precies zoals het is gebeurd.’” Daarmee is gelijk de filosofische toon van het verhaal gezet. Heel lang blijft onduidelijk wie de vertelster is en tegen wie ze het verhaal vertelt dat begint lang geleden in 1833 als de patriarch van Donkerland, Pieter de Witt vertrekt uit de Oostkaap en na een lange tocht door Zuid-Afrika, zijn stok plant in een stuk grond aan de rivier de Tugela in Natal. Hij claimt een stuk land vanaf de stok een half uur lopen in alle windrichtingen en bouwt Donkerland. Dit doet hij samen met Mafungwashe, een zwarte vrouw die hij tijdens zijn tocht op zijn pad is gekomen. Zij dankt haar leven aan hem en wordt zijn bediende. Hij noemt haar Eerste.

De vertelster van Donkerland kent de geheimen van de familie en alle belangrijke voorvallen in een generatie zijn ’een lang verhaal’. Zo ontdek je als lezer welke patronen er zijn en hoe de historische feiten van een land, zoals vijandschap tussen Boeren en Brit, de Grote trek, de oorlogen in Zuid-Afrika, de Grote droogte en crisis van de jaren 30, de opkomst van de Nationale Partij, de Apartheid en uiteindelijk de afschaffing daarvan grote sporen trekt in het bestaan van de familie de Witt en leiden tot dramatische persoonlijke gebeurtenissen op Donkerland. De nakomelingen van Eerste, de arbeiders zijn hier steeds weer bij betrokken. Negen hoofdstukken voor een tijdspanne van 156 jaar en zeven generaties.

Donkerland is in eerste instantie geschreven als een toneelstuk en later als een tv-serie. Hier en daar merk je dat nog aan terloopse opmerkingen en misschien ook doordat conflicten in enkele scènes worden weergeven. Gebeurtenissen waar anders hele boeken vol over worden geschreven, zijn nu samengebald in een hoofdstuk. Ik heb dat niet als een minpunt ervaren. Sterker nog: juist de grote lijn, hoe een familie zich ontwikkelt en reageert op zijn buren en de zwarte bedienden, maken dit verhaal indrukwekkend om te lezen. Daarbij komt dat, hoewel niet echt evenwichtig, ook de nakomelingen van Eerste hun stem hebben in het verhaal. Hoewel ze de taal van de familie de Witt moeten leren spreken (overigens kent de familie de Witt wel Xhosa en Zulu) blijken ze keer op keer op cruciale momenten belangrijke wijze levenslessen door te geven.

Donkerland is een toegankelijke mustread als je iets wilt begrijpen van hoe de geschiedenis van Zuid-Afrika mensen heeft gevormd.

Het meisje in de trein

Rachel is meisje met een gebroken ziel. Half twintig, half dertig; een scheiding en veel verdriet achter de rug. Ze vlucht in de drank. Dat is een element in dit boek waar je als lezer niet omheen kunt. Hoe vreselijk is een verslaving aan alcohol. Het regeert Rachels leven bijna totaal. Omdat ze verslaafd is, wordt Rachel door haar omgeving niet meer serieus genomen en dat kost haar bijna haar leven. Maar voordat een leverziekte of Korsakov een vroegtijdig einde aan haar leven maken, is er een gebeurtenis die haar aandacht trekt en die ervoor zorgt dat ze probeert om de drank te laten staan. Ze wil uitvinden waarom Megan vermist wordt.

Rachel reist nog dagelijks met de trein naar London om haar medebewoonster en de rest van de wereld te laten geloven dat ze nog altijd werk heeft. Maar ze is al lang ontslagen als gevolg van haar beschonken gedrag. Zij heeft tijdens die dagelijkse ritten af en toe een blik kunnen werpen op Megans huis en wat ze thuis doet.

In dit boek gaat het niet alleen om alcoholverslaving. Het gaat ook om drugsverslaving, verwaarlozing, seksverslaving en overspel, ook al wordt dat niet met zoveel woorden gezegd. De indruk die ik van de hoofdrolspelers krijg, is dat ze niet anders kunnen dan geregeerd worden door hun specifieke lusten. Hoewel bij Rachel een langzame terugkeer naar een betere levenshouding te bespeuren is. Maar over het algemeen zijn er weinig respectvolle en liefdevolle grenzen.

Ik had een ongemakkelijk gevoel bij het lezen van dit boek. Mijn aandacht ging niet zozeer uit naar de zoektocht van Rachel en de oplossing van Megans vermissing, maar meer naar de onmogelijkheden van Rachels leven omdat ze zoveel achterhoudt en liegt en bedriegt. Het plot is hoe dan ook verbazingwekkend en meer een gevoel van ‘met de moed van de wanhoop’ wordt ‘recht gedaan’ aan het onrecht. Maar het goed en het kwaad of het zwart en het wit zijn niet helder, alles is besmeurd en geschonden.

Rachel is hoe dan ook de absolute anti-held. Deze thriller is voor mij bijna geen thriller, maar een onvermijdelijke beschrijving van hoe ver een mens kan komen. Het is bijna niet meer spannend, omdat je meegesleurd wordt in de onmogelijkheden. Toch wordt de zaak door Rachel opgelost en staat haar vasthoudendheid in schril contrast met haar regelmatige buiten bewustzijn. Hier wordt ook het plot op gebouwd en dat vind ik bijna ongeloofwaardig. Aan het eind van het boek wil je dat ze werkelijk hulp gaat zoeken en zich laat opnemen in een afkickkliniek, maar heb je niet het gevoel van: eindelijk! Het kwaad is door de held de wereld uit geholpen en nu kan hij in dit geval zij eindelijk een gelukkig leven gaan leiden.

Zusje

Rosamund Lupton kruipt in de huid van de zus van een jonge vrouw, die in het toiletgebouw van een park in Londen wordt vermoord. Dat heeft de schrijfster ontzettend knap gedaan. Ik weet niet of ze zelf een groot verlies heeft geleden, maar haar gevoelens zijn levensecht en de ontwikkeling in haar leven, na de vondst van haar zus, maken dat je je ontzettend snel met haar identificeert. Natuurlijk schrijft ze in de ik-vorm, het kan niet anders! Zo ben ik als lezer de zus, die de ontdekkingstocht doet. De ontwikkeling in het karakter van de hoofdpersoon is heel knap weergegeven. Ik word meegezogen in de film die zich afspeelt in haar hoofd en in haar hart. Gelukkig kan ik aan het eind van het boek wel opgelucht ademhalen: met de hoofdpersoon word ik gered.

Het lukt Rosamund Lupton om van een gewoon mens, die haar eigen keuzes maakt en haar eigen karakter heeft, haar eigen fouten maakt en haar eigen ontwikkeling doormaakt, een heldin te maken, die je wilt zijn. Hoewel geen lezeres dit zal willen meemaken, de vastberadenheid en de moed van de hoofdpersoon spreekt ongetwijfeld aan. Eén keuze van de hoofdpersoon betreur ik, maar die maakt het slot nog dramatischer. Wellicht heeft de schrijfster heel bewust voor dit slot gekozen. De keuze van de auteur om het boek in de vorm van een bedachte brief te schrijven, vind ik wel geniaal. Gezien het slot was er nauwelijks iets anders mogelijk om de relatie tussen de twee zussen zo prachtig uit te kunnen werken.

Honey & Co

‘Honey & Co’is een schitterend kookboek van een Israëlisch echtpaar dat eerder voor Yotam Ottolenghi werkte. Hun restaurant in Londen is hét restaurant van het moment en winnaar van The Observer Newcomer of the Year Award 2013.

Het boek ziet er prachtig uit met vele mooie kleurenfoto’s en duidelijke beschrijvingen. Na een interessante tekst over de twee schrijvers volgen eerst basisinstructies en basisrecepten. Daarna is het boek opgedeeld in verschillende thema’s waaronder ‘Mezze’, ‘Brood’, ‘Gebakken en gefrituurd’ en ‘Granen’.

Alles ziet er even lekker en verzorgd uit. De ingrediënten zijn over het algemeen goed te verkrijgen. Ook wordt er vaak nog een tip gegeven welk vervangend en/of goedkoper ingrediënt bruikbaar is. Bij het doorbladeren van het boek is het moeilijk te kiezen waarmee je zult beginnen. Ik probeerde als eerste de hartige cheesecake met gegrilde groente. Heerlijk!

De Hef ziet alles

Voor de hoofdpersoon, Ruurd den Broeder, was de Hef toen hij nog een kind was de plek waar God woont, hoog als de wolken. Hij is een succesvol zakenman. De opvolging van zijn bedrijf Offmarin is geregeld en hij kan rentenieren in een penthouse in een van de nieuwe wolkenkrabbers op Zuid, met uitzicht op de Hef en Katendrecht, de wijk van zijn jeugd. Dat hij iets onder de leden heeft, lijkt hij in eerste instantie nog niet toe te willen geven. Hij heeft nog plannen voor een klein adviesbureau 'Stay' voor milieuvriendelijke energieprojecten aan de kust. Daarvoor neemt hij een jonge studente in dienst, Kathleen. Maar terug in Nederland wil hij vooral zijn verleden onder ogen komen, zijn familie opzoeken, uitleggen waarom hij zo hals over kop is vertrokken. Is het nog goed te maken?

De flashbacks van zijn jeugd zijn in een ander lettertype en vertellen bijna chronologisch het levensverhaal van broertjes Frans en Ruurd den Broeder, die in de winter van 1949 zijn geboren. In de proloog ontdekt de lezer al dat Ruurd de laatste zoon is van een niet verwachte tweeling. Hij heeft een wijnvlek, maar die verdwijnt onder zijn haar. De verschillen tussen de jongens uiten zich vooral in karakter, waarbij Ruurd het idee heeft dat hij heel zijn leven moet vechten om erkenning. Een alwetend verteller richt zich vrij persoonlijk en begripvol tot Ruurd. Het is wennen om in die vorm kennis te maken met de jeugd van Ruurd. Wie is de verteller? Zou het inderdaad de Hef kunnen zijn? Het duurt even voordat de lezer realiseert dat er bij de Hef iets afschuwelijks moet zijn voorgevallen, waardoor Ruurd is weggevlucht uit Rotterdam en zo radicaal heeft gebroken met zijn familie.

Er is veel aandacht voor de geschiedenis van de wederopbouw na de oorlog. Hoe dat gezinnen bezig hield is goed verwerkt in dit boek. Dat je uit de boot valt als je geen dader, maar een denker bent, zullen mensen met een Rotterdamse mentaliteit wel kunnen begrijpen. Ruurd is, ook met het verstrijken van de jaren, een waarnemer die veel woorden nodig heeft voor zijn gedachten en weinig tot actie lijkt te komen.

De Hef ziet alles is geen mooi verhaal. Het lijkt alsof de hoerenbuurt uit de jeugd gewoon bij het leven van Ruurd is blijven horen, Rijk maakt niet gelukkig. Aan het eind van zijn leven blijkt Ruurd bijna te verdrinken in zijn eenzaamheid. Ook letterlijk. Het is knap hoe Cees Pols Ruurd levensecht met vallen en opstaan heeft uitgetekend en ook de andere hoofdrolspelers een stem heeft gegeven in het verhaal; Loes, de schoonzus van Ruurd door middel van een radioprogramma en Frans door zijn nagelaten brieven. Dit zorgt ervoor dat deze roman toewerkt naar een bijzonder eind waarbij niet alleen de Hef een grote rol speelt, maar vooral broederliefde uit een onverwachte hoek komt.

Het schoolonderzoek

Hansen is conciërge op een VSO-ZMOK-school. Op een dag vindt hij het dode lichaam van een leerling, Marnix. Marnix’ schedel is verbrijzeld en er wordt al gauw gesuggereerd dat hij van het dak gevallen of gesprongen is.

Rechercheur Job Kramer komt tot een andere conclusie: Marnix heeft geen verdere verwondingen dus is het heel waarschijnlijk dat er een andere doodsoorzaak is. Hij bijt zich met collega Pascal vast in de zaak. Er blijken veel verdachten te zijn.

Een spannend boek dat ik moeilijk weg kon leggen. Deze misdaadroman onderscheidt zich van andere die ik heb gelezen, doordat er paar hoofdstukken vanuit het perspectief van het slachtoffer zijn geschreven, tot het moment van zijn dood. Er duiken ook steeds nieuwe verdachten op. Het verhaal heeft een bijzonder aangrijpend eind dat nog sterker zou zijn als de auteur de laatste zin had weggelaten en de zin daarvoor omgedraaid had, dus eindigend met de vraag van de betreffende persoon.

15089

Recensie

Jouw waardering

15088

Recensie

Jouw waardering

15087

Recensie

Jouw waardering

15086

Recensie

Jouw waardering

15085

Recensie

Jouw waardering

15084

Recensie

Jouw waardering

15083

Recensie

Jouw waardering

15082

Recensie

Jouw waardering

15081

Recensie

Jouw waardering

15080

Recensie

Jouw waardering