Boekenmening

Koorden van liefde

Na vier jaar onderwijs gegeven te hebben aan straatkinderen in Congo, keren Ethan en Lydia terug naar Nederland. Lydia voelde zich daar met de dag ongelukkiger worden en kreeg bovendien heimwee. Ethan moest daarmee zijn droom opgeven en samen trekken ze in het huis van Simon, Ethans vader, met de bijbehorende kapel en de bijbeltuin. Simon verhuist naar een aanleunwoning.

Eva, de dochter van Simons andere zoon en schoondochter, Job en Hanneke, zwerft in erbarmelijke omstandigheden, op straat in Groningen. Als de wanhoop en ellende voor Eva zo groot wordt en ze daardoor besluit dat het leven voor haar niet meer hoeft, wordt ze gevonden door Jim, haar ex-verloofde. Hij neemt haar mee en zorgt voor haar eerste levensbehoeften; nieuwe kleren, eten en een comfortabel bed in een hotel. Daarna krijgt ze onderdak bij haar oom en tante: Ethan en Lydia.

Simon maakt zich erg bezorgd over zijn kleindochter, die hem zeer na aan het hart ligt. Dagelijks neemt hij haar mee in zijn gebed. Als hij hoort dat Eva gevonden is en bij Ethan en Lydia in huis is, is zijn dankbaarheid en opluchting groot. Toch duurt het nog geruime tijd voordat hij zijn kleindochter kan zien en spreken. Door een val breekt hij zijn heup en komt hij in het ziekenhuis terecht.
Simon is niet alleen een biddende opa, maar ook steunt hij zijn schoondochter Hanneke, de moeder van Eva. Zij zit met een groot schuldgevoel.

Lydia neemt haar nichtje in huis. Ze ziet het als haar nieuwe taak, nu ze weer in Nederland woont. Maar tegelijk maakt het haar onzeker of ze deze taak wel kan volbrengen. Daarin krijgt ze onvoorwaardelijke steun van haar schoonvader Simon. En, zoals Marianne Grandia het mooi verwoord: aan de het uiteinde van de arm, is Gods helpende hand te vinden.

Het boek leest als een trein. Wat de oorzaak is van Eva’s zwerven op straat, houdt Marianne tot op het laatst geheim. Dat maakt dat je nieuwsgierig wordt naar de climax van het verhaal. Wel is duidelijk dat er een grote breuk is ontstaan tussen Eva en haar ouders. Marianne is er sterk in om op een mooie manier het geloof en vertrouwen in God door het verhaal te weven. Het stemt de lezer tot nadenken en bewustwording om al je vragen en onzekerheden in Gods hand te leggen.

Of alles weer goed komt tussen de diverse personen is soms duidelijk, maar niet altijd. Dat is jammer. Ook vind ik het een minpuntje dat Eva onzeker blijft en een te laag zelfbeeld blijft houden, waardoor het een nieuwe relatie met haar ex-verloofde in de weg staat.

Dat overkomt mij niet

Jacqueline beschrijft in Dat overkomt mij niet! op indringende wijze hoe haar leven is verlopen, vanaf het moment dat de tweeling Ritha en Reina in haar leven kwam totdat ze volwassen worden. Zij en haar man halen de vijfjarige tweeling op en proberen hen zo goed mogelijk op te voeden en vooral te begeleiden in hun nieuwe thuis. Jacqueline ervaart echter totaal geen steun van haar man Johan en een jaar na de adoptie strandt hun huwelijk. Wat volgt zijn gebeurtenissen in goede en slechte tijden. Goede tijden, als ze wel ontwikkeling ziet bij haar kinderen en leuke momenten en vakanties meemaken. Een bijzondere rootsreis naar Haïti met een ontmoeting met hun familie, maakte veel indruk. Slechte tijden, als de problemen zoals hun gedrag steeds moeilijker worden, het niet begrepen voelen door zorginstanties en scholen en tijden waarin de problemen zo erg worden dat Jacqueline nog maar één oplossing ziet, namelijk, de kinderen uit huis laten plaatsen. Ze wordt in deze tijd behoorlijk tegengewerkt door haar ex-man en zijn nieuwe vrouw die de problemen niet onderkennen en erkennen. “maar bovenal ben ik verdrietig omdat ik een ander plaatje voor ogen had toen we de meiden op gingen halen in het kindertehuis. “

Dat overkomt mij niet! is voor veel mensen een bron van herkenning. Ik denk daarbij aan adoptie- ouders en hun kinderen, maar ook aan mensen die te maken hebben met problemen in de GGZ. Het is alsof je bij Jacqueline op de bank zit terwijl ze haar verhaal vertelt. Ze schrijft soms meer als therapeut dan als moeder en neemt daarbij een afstandje om jou als lezer ook een beter overzicht te geven van wat er allemaal speelt. Het geeft haar bijna een dubbelrol, aan de ene kant de moeder en aan de andere kant behandelaar, zorgcoördinator of mentor.

Het is absoluut geen mislukte adoptie; ik lees namelijk een verhaal over een gezin waarin twee oudere kinderen worden opgenomen, met liefde ontvangen en waar een moeder vecht als een leeuwin voor de juiste zorg voor haar kinderen. Zij wordt daarbij heel erg tegengewerkt door alle instanties en ook door familie omdat zij niet zien wat Jacqueline ziet. Dat komt onder andere doordat de meisjes zich juist door hun problematiek uitstekend aan kunnen passen aan elke situatie onder andere door kopiëren van gedrag van anderen en zij professionals, zoals hun therapeuten en ook hun vader die wat verder van ze afstaat, volledig om de tuin kunnen leiden.

De schrijfstijl van Jacqueline is vlot, ze spaart zichzelf ook niet helemaal en blijft bij het verhaal waar het om gaat. Ze beschrijft haar emoties en het gebrek aan emoties bij haar dochter zo mooi, zo intens, ze wil zo graag dat het anders zou zijn. Maar dat is het niet. “Hartverscheurend huil ik achter mijn stuur terwijl ik verblind door tranen de snelweg oprijd.”

Wat moet het moeilijk zijn geweest om dit verhaal aan het papier en aan lezers toe te vertrouwen. Diep onder de indruk en met respect voor deze moeder sla ik het boek dicht. En het verhaal blijft nog lang in mijn hoofd rondgaan.

Niksen

Dit is een prettig leesbaar boek over een interessant onderwerp. De auteur geeft aan hoe belangrijk het is om regelmatig te niksen. Ons lichaam heeft het nodig, het is geen luxe maar noodzaak. Onze hersenen kunnen hun werk beter doen als er regelmatig genikst wordt. Na een pauze waarin we niks doen, zijn we helderder in ons hoofd, beter uitgerust en beter in staat om de dagelijkse uitdagingen het hoofd te bieden.

In plaats van een todo-lijstje is een niet-doen-lijstje een optie. Heeft deze klus een positief effect op je welzijn? Doe het dan. Is het noodzakelijk? Doe het.
Is dit mijn taak of zou iemand anders het kunnen doen? Leer nee zeggen tegen dingen die je niet vooruit helpen. De tijd die daardoor vrijkomt, kun je gebruiken om te niksen. Niksen bevordert je geestelijke en fysieke gezondheid.

Elk hoofdstuk wordt aan het eind samengevat en eindigt met drie vragen waar je mee aan de slag kunt. De Poolse auteur wijdt een hoofdstuk aan dingen die haar opvallen in Nederland. Nederlanders zijn gelukkig maar niet overdreven of uitzonderlijk. Hun geluk is meer ingetogen, rustiger. Ze zijn tevreden omdat ze genoeg vrije tijd hebben, zich gewaardeerd voelen als lid van een gemeenschap. Ze weten dat ze op anderen terug kunnen vallen als er iets ergs gebeurt. Een bijzonder interessant boek.

Mam, doe normaal!

Dit prentenboek, geschikt voor kinderen vanaf 5 jaar, was voor mij een feest van herkenning. Ik was een mama zoals de mama van Zola in dit mooie prentenboek. Een mama die spontaan dingen doet die haar op dat moment invallen. Dingen waardoor ze heel erg geniet van het leven.

Volgens Zola is haar moeder niet normaal, want andere ouders doen dat immers allemaal niet? Speciaal voor normale kinderen met moeders die ADHD hebben of een soortgelijk label dragen waardoor ze bepaalde grenzen nooit voelen. De schaamte die deze kinderen voelen is normaal, maar het moet niet zo zijn, dat zij de redder van hun moeder willen zijn. Het lukt ze trouwens toch niet om hun moeder ooit normaal te krijgen. Met prachtig getekende illustraties, waar de irritatie en de vrolijkheid vanaf spatten.

Cappuccino in het Midden-Oosten

Dit is een verslag van een reis die de auteur met haar man heeft gemaakt. Het is heel interessant om te lezen hoe het er in Iran, Oman en Dubai aan toe gaat. Zodra het vliegtuig Iran nadert, verzoekt de stewardess de vrouwen om hun hoofd te bedekken.

Teheran is een beleving. Er zijn veel blinde muren die zijn ‘versierd’ met portretten van de Iraanse leiders. Hand in hand lopen mag niet. De mensen zijn erg aardig, de meeste vragen waar ze vandaan komen. Teheran heeft veel interessante bezienswaardigheden. Vervolgens gaan ze naar Dubai, een heel ander land dan Iran. In een supergroot winkelcentrum zijn behalve de bekende koffie- en kledingketens een indoor skiresort en een sneeuwpark gevestigd. Niet voor te stellen in een land waar het ’s zomers veertig graden is. Alles is er groot, luxe en bijzonder zoals een Ferraripretpark, een 6D-bioscoop en een beautysalon waar je een gezichtsmasker van goud kunt laten aanbrengen.
Oman is een grote zandwoestenij. Iedere afwijking van bruin is een zeldzaamheid.

Het was een ervaring om dit boek te lezen. De auteur heeft alles op een leuke manier beschreven, gelardeerd met humoristische opmerkingen.

Hij kent mijn naam

“Mama was dood.” Zo begint de eerste zin in dit boek. Ik schiet gelijk vol. Wat is er aan de hand? De moeder en oma van Roos en Koen raken betrokken bij een ernstig auto- ongeluk dat diepe littekens bij hun hele familie achterlaat. Omdat hun vader niet in beeld is (zoals volwassenen zo mooi tegen elkaar kunnen zeggen) komen ze tijdelijk bij hun tante terecht die er andere ideeën dan hun moeder over opvoeden op na houdt.

“Zijn zorgen om dit kind waren groot, maar hij wist dat God erbij was en dat was voldoende.” Met zinnen als deze laat Jolanda merken dat de onmacht groot is bij de mensen om deze kinderen heen maar dat ze erop vertrouwen dat onze Vader hen de juiste richting op zal sturen.

‘Hij kent mijn naam’ is een boek over vergeving, liefde en vriendschap. Een aantal mensen komt in elkaars leven terecht en spelen daarin een steeds grotere rol. Het lijkt even een “Big Happy Family” te worden met ‘eind goed al goed’ maar Jolanda de Faria voegt aan dit boek een vleugje spanning toe waardoor de lezer op het puntje van de stoel gaat zitten en blijft zitten tot het boek uit is.

“Hij zuchtte diep en leunde achterover in de stoel, hij zou de kruimels aanpakken die hem toegeworpen werden.” Met deze mooie zinnen legt Jolanda precies het accent op de situatie. Ze laat zien waar het om gaat en daar kan de lezer nog van leren. Verhalen uit heden en verleden wisselen elkaar af. Ze zorgen voor beter begrip voor de hoofdpersonen en maken het verhaal compleet. Dit is een sterke roman die erg prettig leest en de lezer ook vertrouwen wil geven in God. De hoofdpersonen gaan door een heel moeilijke tijd en laten hun vertrouwen in onze Vader zien in wat ze doen en in hun gebed. Na een erg lief epiloog sluit ik het boek en ik ben diep onder de indruk van het verhaal.

Stille strijd in Ethiopië

Mesereth is een jongen uit de Amharastam. Hij komt uit een boerenfamilie. Als hij twaalf jaar is geworden, neemt zijn vader het besluit dat Meserith diaken moet worden in de Ethiopisch-orthodoxe kerk. Behalve tot de Drie-eenheid, bidden ze tot Maria, engelen en heiligen. Mesereth komt tot de overtuiging dat het niet nodig is om tot Maria, engelen en heiligen te bidden.

Als hij achttien is, gaat Mesereth sociologie studeren aan de universiteit. Hij is verliefd op Sofia en vraagt of ze op hem wil wachten. Op de universiteit raakt hij bevriend met de moslim Ibrahim. Ze discussiëren over allerlei onderwerpen. Ibrahim praat veel over politiek en over de misstanden in Ethiopië. Mesereth krijgt de kans om te promoveren op de universiteit in Canada. Sofia vindt het niet leuk dat ze nog langer op hem moet wachten…

In deze roman wordt door dialogen veel uitgelegd over de situatie in Ethiopië. Het evangelie komt – zoals in alle romans van deze auteur – duidelijk naar voren. Jammer dat er veel taalfouten inzitten.

Liefde in de lens

De drieënvijftigjarige weduwe Helen gaat op de uitdaging van haar zus in. Ze solliciteert als model. Het betreft een afstudeerproject van modeontwerpster Celine. Met haar, een kapster, drie jonge modellen en twee fotografen, vertrekt ze naar Parijs.

Fotograaf Tom is ongeveer van haar leeftijd. Helen voelt zich tot hem aangetrokken en het blijkt wederzijds te zijn. Maar het is Helen ter ore gekomen dat hij een vrouwenversierder is. Ze wil hem op afstand houden maar dat is heel moeilijk. Tegen haar wil in wordt ze verliefd op hem. Terug in Nederland wil Tom contact houden maar Helen vindt het beter om hem uit haar hoofd te zetten.

Deze roman leest heerlijk weg. Er zit diepgang en humor in en nergens wordt het langdradig. Ik heb het boek in een ruk uitgelezen.

Melodie

De jonge Mel Martens heeft al heel veel meegemaakt, vooral het ernstige ongeluk lijkt haar verdere leven te gaan bepalen. En te beperken. Door een onverwachte erfenis valt haar beeld van haar familie in duigen en ze moet zich in een nieuwe wereld op andere zaken gaan richten. Zij ontmoet daarbij bijzondere mensen, lieve mensen maar ook mensen die haar als een indringer zien en haar liever vandaag dan morgen kwijt zijn. Mel leert haar bestaan opnieuw waarderen en ze leert dat haar beperkingen haar niet hoeven te beperken. Uiteindelijk komt ze er sterker uit maar hoe??

Een melodie is een soort muzikale gedachte, met een specifiek karakter en met een duidelijk begin en eind. Zo is dit boek ook geschreven. Na een spannende proloog die de lezer vol met vragen achterlaat, begint het boek met een verhaal vol intriges en geheimen. Het boeit van het begin tot het einde en dat komt door een goede dosering van de informatie die de lezer van Marijke van Dijk ontvangt. Het is genieten van de romantiek en je krijgt kippenvel als je verhalen uit het verleden leest. Deze verhalen hebben weer veel invloed op de tijd waarin Melodie zich afspeelt. De draadjes zijn goed uitgewerkt en lijken te kloppen. Je wordt als lezer uitgedaagd om mee te denken en te puzzelen naar het antwoord op de vele vragen van Mel.
De locaties zijn ook afwisselend en de beschrijvingen daarvan laten je de reis die Mel en het dansgezelschap maken, meemaken alsof je erbij bent.

Wat ik een heel sterke kant van het boek vond, is dat Mel als christelijk meisje haar geloof mee laat bepalen in de keuzes die ze maakt; zij laat zich daarin niet afleiden of overhaasten door de mensen om haar heen maar wacht tot Zijn tijd daar is. Aan het einde van dit goed afgeronde verhaal luisterde ik sinds jaren weer naar het Zwanenmeer en deze melodie maakte het hele verhaal compleet.

Bruiloft in het kasteel

De meester van Jens en Jolien gaat met tante Sandra trouwen. De bruiloft wordt op een kasteel gehouden. Jens vindt de lange toespraken en de officiële plechtigheden maar saai.

Jolien hoort een paar mensen van het kasteel vertellen over een schat. Degene die de schat vindt, wint een heel mooie prijs. Ze vertelt het aan Jens en samen gaan ze op zoek. Als Jolien een deur ziet waar de sleutel nog in zit, gaat ze de ruimte binnen. Het blijkt een werkkast te zijn. Als er mensen langskomen, doet Jolien gauw de deur dicht en het licht uit, uit angst dat het personeel van het kasteel boos op haar wordt. Dan wordt de sleutel aan de buitenkant omgedraaid…

Dit is het zesde deeltje in de Jens en Jolien-serie. Het is humoristisch en er zit spanning in. Is er werkelijk een schat? Er staan er ook allerlei wetenswaardigheden in over een bruiloft en een kasteel.

20096

Recensie

Jouw waardering

20095

Recensie

Jouw waardering

20094

Recensie

Jouw waardering

20093

Recensie

Jouw waardering

20092

Recensie

Jouw waardering

20091

Recensie

Jouw waardering

20090

Recensie

Jouw waardering

20089

Recensie

Jouw waardering

20088

Recensie

Jouw waardering

20087

Recensie

Jouw waardering