Boekenmening

Honey & Co

‘Honey & Co’is een schitterend kookboek van een Israëlisch echtpaar dat eerder voor Yotam Ottolenghi werkte. Hun restaurant in Londen is hét restaurant van het moment en winnaar van The Observer Newcomer of the Year Award 2013.

Het boek ziet er prachtig uit met vele mooie kleurenfoto’s en duidelijke beschrijvingen. Na een interessante tekst over de twee schrijvers volgen eerst basisinstructies en basisrecepten. Daarna is het boek opgedeeld in verschillende thema’s waaronder ‘Mezze’, ‘Brood’, ‘Gebakken en gefrituurd’ en ‘Granen’.

Alles ziet er even lekker en verzorgd uit. De ingrediënten zijn over het algemeen goed te verkrijgen. Ook wordt er vaak nog een tip gegeven welk vervangend en/of goedkoper ingrediënt bruikbaar is. Bij het doorbladeren van het boek is het moeilijk te kiezen waarmee je zult beginnen. Ik probeerde als eerste de hartige cheesecake met gegrilde groente. Heerlijk!

De Hef ziet alles

Voor de hoofdpersoon, Ruurd den Broeder, was de Hef toen hij nog een kind was de plek waar God woont, hoog als de wolken. Hij is een succesvol zakenman. De opvolging van zijn bedrijf Offmarin is geregeld en hij kan rentenieren in een penthouse in een van de nieuwe wolkenkrabbers op Zuid, met uitzicht op de Hef en Katendrecht, de wijk van zijn jeugd. Dat hij iets onder de leden heeft, lijkt hij in eerste instantie nog niet toe te willen geven. Hij heeft nog plannen voor een klein adviesbureau 'Stay' voor milieuvriendelijke energieprojecten aan de kust. Daarvoor neemt hij een jonge studente in dienst, Kathleen. Maar terug in Nederland wil hij vooral zijn verleden onder ogen komen, zijn familie opzoeken, uitleggen waarom hij zo hals over kop is vertrokken. Is het nog goed te maken?

De flashbacks van zijn jeugd zijn in een ander lettertype en vertellen bijna chronologisch het levensverhaal van broertjes Frans en Ruurd den Broeder, die in de winter van 1949 zijn geboren. In de proloog ontdekt de lezer al dat Ruurd de laatste zoon is van een niet verwachte tweeling. Hij heeft een wijnvlek, maar die verdwijnt onder zijn haar. De verschillen tussen de jongens uiten zich vooral in karakter, waarbij Ruurd het idee heeft dat hij heel zijn leven moet vechten om erkenning. Een alwetend verteller richt zich vrij persoonlijk en begripvol tot Ruurd. Het is wennen om in die vorm kennis te maken met de jeugd van Ruurd. Wie is de verteller? Zou het inderdaad de Hef kunnen zijn? Het duurt even voordat de lezer realiseert dat er bij de Hef iets afschuwelijks moet zijn voorgevallen, waardoor Ruurd is weggevlucht uit Rotterdam en zo radicaal heeft gebroken met zijn familie.

Er is veel aandacht voor de geschiedenis van de wederopbouw na de oorlog. Hoe dat gezinnen bezig hield is goed verwerkt in dit boek. Dat je uit de boot valt als je geen dader, maar een denker bent, zullen mensen met een Rotterdamse mentaliteit wel kunnen begrijpen. Ruurd is, ook met het verstrijken van de jaren, een waarnemer die veel woorden nodig heeft voor zijn gedachten en weinig tot actie lijkt te komen.

De Hef ziet alles is geen mooi verhaal. Het lijkt alsof de hoerenbuurt uit de jeugd gewoon bij het leven van Ruurd is blijven horen, Rijk maakt niet gelukkig. Aan het eind van zijn leven blijkt Ruurd bijna te verdrinken in zijn eenzaamheid. Ook letterlijk. Het is knap hoe Cees Pols Ruurd levensecht met vallen en opstaan heeft uitgetekend en ook de andere hoofdrolspelers een stem heeft gegeven in het verhaal; Loes, de schoonzus van Ruurd door middel van een radioprogramma en Frans door zijn nagelaten brieven. Dit zorgt ervoor dat deze roman toewerkt naar een bijzonder eind waarbij niet alleen de Hef een grote rol speelt, maar vooral broederliefde uit een onverwachte hoek komt.

Het schoolonderzoek

Hansen is conciërge op een VSO-ZMOK-school. Op een dag vindt hij het dode lichaam van een leerling, Marnix. Marnix’ schedel is verbrijzeld en er wordt al gauw gesuggereerd dat hij van het dak gevallen of gesprongen is.

Rechercheur Job Kramer komt tot een andere conclusie: Marnix heeft geen verdere verwondingen dus is het heel waarschijnlijk dat er een andere doodsoorzaak is. Hij bijt zich met collega Pascal vast in de zaak. Er blijken veel verdachten te zijn.

Een spannend boek dat ik moeilijk weg kon leggen. Deze misdaadroman onderscheidt zich van andere die ik heb gelezen, doordat er paar hoofdstukken vanuit het perspectief van het slachtoffer zijn geschreven, tot het moment van zijn dood. Er duiken ook steeds nieuwe verdachten op. Het verhaal heeft een bijzonder aangrijpend eind dat nog sterker zou zijn als de auteur de laatste zin had weggelaten en de zin daarvoor omgedraaid had, dus eindigend met de vraag van de betreffende persoon.

De Joodse bruid

Prachtige roman die in een minder bekend tijdsbestek in Irak speelt. De jonge vrouw Zara woont in Iraaks Koerdistan. Zij is Joods.
Zara vindt het dagboek van ene Rahila dat in de jaren veertig is geschreven. In die tijd werd de staat Israël gesticht en dit leidde tot een zeer vijandige houding ten opzichte van de Joden in Iraaks Koerdistan, die zich echter helemaal niet ‘Joods’ voelden, maar gewoon Iraakse burgers. Onbeschermde Iraakse burgers. Zara raakt helemaal gefascineerd door het dagboek en ziet overeenkomsten tussen Rahila’s leven en dat van haarzelf als ook in haar eigen leven de politieke onrust in Iraaks Koerdistan een rol gaat spelen. Uiteindelijk worden de banden tussen Rahila en Zara duidelijk en begrijpt Zara waarom ze zich dermate tot Rahila aangetrokken voelde.

Het boek beschrijft twee geschiedenissen, die van Rahila en die van Zara, vanuit twee perspectieven. Allebei even levensecht, spannend en ontroerend. Ook in geschiedkundig opzicht heb ik er veel van geleerd.

Helder geheim

Deze bundel bevat naast prachtige literaire gedichten ook een aantal liederen op bekende melodieën. Zoals een gedicht op de melodie van: ‘You raise me up’ en ‘Morning has broken’.

De gedichten zijn het waard om meerdere malen gelezen te worden. De auteur beschrijft het proces van het dichten op verschillende manieren.

“Dichten is papierdun ademhalen,
een wakje, slechts in dichtgevroren talen”.
“Het geboortevlies breekt en er komt licht,
wie zal het keren, het gedicht”.

Een prachtige bundel, zeer de moeite waard en ook heel geschikt om cadeau te geven aan een liefhebber van gedichten. De auteur plaatst met regelmaat gedichten en liederen op zijn Facebookpagina.

De baai van de flamingo’s

Dit vervolg op het boek ‘In het land van de Koraalboom’ is prima zelfstandig te lezen. Drie families trekken vanuit Duitsland naar Argentinië, in de hoop daar een beter leven op te bouwen. Annelie gaat om er te trouwen met een man die ze nog niet kent. Zij en haar dochter Mina staan het meest centraal in het boek. Dan is daar Arthur, die meteen na aankomst zijn verloofde kwijtraakt. Bij Victoria en Anna gaat het pad ook niet over rozen. Het is maar goed dat voor in het boek de personages en families beschreven worden, want er zijn nog zo veel ‘bijpersonages’ dat je de draad bijna kwijtraakt.

Het leven in Argentinië rond 1880 blijkt heel ingewikkeld te zijn. De macht van de sterkste geldt er en van een overheid die zaken regelt is geen sprake. Dit leidt tot veel geweld, waarmee alle personages te maken krijgen. Ook is men ervan overtuigd dat de blanke bevolking superieur is ten opzichte van de Indiaanse oorspronkelijke bevolking, wat veel discriminatie tot gevolg heeft, ja, zelfs pogingen van uitroeiing. Bovendien zijn de meeste mannen bruut en grof tegenover vrouwen. Er is veel sprake van prostitutie, ook Annelie en Mina krijgen daarmee te maken. Na honderden pagina’s vol moorden, seks, verkrachting, discriminatie, loopt het verhaal toch nog goed af. Maar ik miste af en toe een rustpunt in het verhaal, het is echt een aaneenrijging van akeligheden.

Hoewel de auteur Argentinië zelf kent, zijn de beschrijvingen van natuur, omgeving en de wereld in de negentiende eeuw vlak. Je wordt niet meegesleept in het verhaal, maar staat er als een bezoeker van veraf tegenover. Dat is het eerste probleem dat ik met dit boek ervoer. Om zo te zeggen: het komt niet binnen. Daardoor duurde het ook lang voor ik het boek uithad, het was niet aantrekkelijk genoeg. Het tweede probleem is het aantal personages. Voorin worden weliswaar alle personen genoemd, inclusief hun familieverhoudingen, maar in het boek duurt het lang voordat je gewoon door kunt lezen zonder terug te grijpen op die lijst met namen. Als je een paarhonderd bladzijden verder bent, worden de verhalen beter. Toch moet ik het helaas een matig boek noemen. Vergelijkbare auteurs zoals Santa Montifiore of Sarah Lark zijn dan eerder aan te bevelen.

Zwanenmoeder

Bij Rosalie (Roos genoemd) , de dochter van Nicky en Floor wordt op vijftienjarige leeftijd een ernstige vorm van scoliose (een zijwaartse verkromming van de rug) geconstateerd. Nicky heeft het zelf ook en ze is er vroeger erg mee gepest. Ze is bang dat Roos dat ook zal overkomen. Maar haar dochter laat er niets over los. Ze pubert behoorlijk en gaat steeds meer haar eigen gang.

Nicky piekert hierover. Waarom gaat Roos wel gewoon met Floor om maar niet met haar? Als er plannen worden gemaakt om op vakantie naar Zwitserland te gaan, barst de bom. Roos wil niet mee en gaat zonder overleg met haar neef en nicht naar Cyprus. Floor en Nicky gaan met z’n tweeën naar Zwitserland. Als ze daar zijn krijgt Nicky een enorme aanvaring met Floor. Maar dit is het begin van het herstel van haar relatie met Roos.

Net als de andere romans van deze auteur is dit boek vanuit het ik-perspectief geschreven. Het leest vlot en is moeilijk weg te leggen. De gevoelens van Nicky worden goed beschreven. Het nadeel van het schrijven vanuit één perspectief is dat je niet in het innerlijk van de andere personen kunt kijken. Elk hoofdstuk begint – geheel in stijl met de titel – met een stukje over het gedrag van een bepaalde vogel.

Eind 2015 verschijnt een boek over Roos, geschreven vanuit het perspectief van Roos. Dat kan los van Zwanenmoeder gelezen worden, hoewel het er helemaal doorheen verweven is. Het beschrijft grotendeels andere gebeurtenissen. Een prachtig boek dat ik vier en een halve ster geef.

Als doden wakker worden ….

John Eldredge heeft met dit boek zijn nek uitgestoken. De inhoud gaat dwars tegen de nog altijd verkondigde theorie in, dat we in wezen niet ver komen in deze wereld en dat het slecht met ons gesteld is en dat het louter genade is wanneer we aan het eind van de rit de hemelpoort nog open zien staan. De waarheid van de Bijbel ziet er totaal anders uit.

Voordat de schrijver uitlegt waarom we moeite hebben met de dingen die fout gaan in ons leven en het lijden en wat we daarmee en te midden ervan kunnen doen, bemoedigt hij de lezer met de werkelijkheid van Gods redding door Jezus Christus. ‘God heeft ons niet aan ons lot overgelaten’, schrijft hij, integendeel! Hij heeft de gelovige, de mens die Jezus Christus aanvaardt als Verlosser en Redder, een nieuw hart gegeven. De auteur werkt uit wat dat precies betekent. En dat is een zeer bemoedigende boodschap. En hij plaatst die boodschap precies midden in alles waar je je als lezer werkelijk om bekommert. Ben je bevrijd door Jezus Christus, dan is dit boek absoluut verplichte literatuur. Toets de inhoud aan de Bijbel en zie wat God u te vertellen heeft. Een boodschap van heerlijkheid, van bevrijding, van echtheid, van alles waar we zo ontzettend naar snakken gedurende ons leven.

Nadat we die boodschap hebben begrepen werkt de auteur de werkelijkheid van ons bestaan verder uit. We zijn in een positie en hebben een verantwoordelijkheid vanuit die positie en dan is de vraag hoe je omgaat met de heerlijkheid die God je heeft gegeven, hoe je omgaat met je bevrijde hart en met de authenticiteit die God in ons heeft gelegd.

Zo waard om steeds opnieuw te lezen en om een nieuwe inhoud te geven aan je gewoonten, je gedrag, je vertrouwen, je bestaan.

Wij hadden het leven lief

Door een opmerking van haar moeder “Wij woonden in de oorlog schuin tegenover een werkkamp” gaat Josje (alter ego van Janne IJmker) de situatie van de Joodse werkkampen in de Tweede Wereldoorlog onderzoeken. Zij leest daarvoor veel boeken, brieven van gevangenen, speurt op internet, neemt interviews af met oude buurtbewoners en laat haar moeder haar verhaal vertellen. De roman Wij hadden het leven lief is een mix van de bandopnamen, waarin Rieke vertelt over haar herinneringen aan de oorlog, notities van Josje en geschreven brieven van Samuel, een joodse gevangene in het kamp.

In 1942 is Riekie nog maar 11, maar regelmatig moet zij school missen omdat ze haar moeder moet helpen, die in verwachting is. Elke dag lopen de kampbewoners voorbij hun boerderij om te gaan werken. Een keer in de week wordt er een pannetje eten achter de heg gezet, zodat een Joodse man wat extra’s te eten krijgt. Zodoende sluit Riekie vriendschap met de oudere Samuel. Hij vertelt haar verhalen, zij wast elke week zijn zakdoek.

Josje de dochter van Riekie, is (tijdelijk) gescheiden van haar man en heeft een 12-jarige dochter. Het onderzoek van de Joodse werkkampen roept veel vragen bij haar op, omdat ze ontdekt dat de geschiedenis over de Tweede Wereldoorlog veel genuanceerder ligt dan de heldenverhalen uit de jeugdboeken van ‘reis door de nacht’ of ‘snuf de hond’, met een duidelijk goed of slecht. Gevoelens van schaamte en machteloosheid bekruipen haar.

Samuel is een jonge man, die bijna twee jaar is getrouwd met zijn Sarah, die in het kamp Kremboong zit. In het begin denkt hij nog dat hij betaald krijgt voor zijn werkzaamheden en dat er een mogelijkheid is tot verlof. In de loop van het jaar blijkt hoe het regime steeds strenger wordt. Zijn brieven laten zien hoe hij goede moed probeert te houden, verlangt naar een weerzien met zijn zwangere vrouw en ook hoe hij zijn geest sterk houdt door opnieuw hoop te putten uit de Joodse verhalen van vroeger.

De combinatie van de drie verhaallijnen maken “Wij hadden het leven lief” een ijzersterk boek De geluksmomenten van een kind, maar ook het onrecht, verdriet en angst die Riekie meemaakt zijn heel goed voor te stellen. Aan de andere kant wordt duidelijk hoe anders die tijd vroeger was, waar men nog geen woord voor gezellig had en men in gezinsverband niet zei: “Ik hou van je”. Liefde en ook niet geliefd zijn, voel je. Net zoals de kracht van de metaforen die in dit gedeelte zijn verwerkt. Door de overpeinzingen van Josje, de schrijfster komt het verhaal heel dichtbij, zij leeft immers in het hier en nu, haar vragen zijn onze vragen. Wat doet oorlog met mensen, wat zouden we zelf doen in de oorlog, lijkt op dit moment schrijvers en lezers bezig te houden. Een ander gegeven waar Janne IJmker met haar verhaal gebruik van heeft gemaakt is de trend om familiegeschiedenis uit te spitten (nu het nog kan) om daar mee zichzelf beter te kunnen begrijpen. Josje merkt dat ze door de gesprekken met haar moeder meer begrip krijgt voor hoe haar moeder is en wie ze zelf is. Al tastend vindt ze stukjes van antwoorden om te overdenken.

De gepassioneerde brieven van Samuel lijken een tegenhanger. Er spreekt zoveel hoop tegen beter weten in, uit. Het contrast tussen de zwangere Sarah en de moeder van Riekie die ook zwanger is, is zo groot, maar ook het feit dat hij (tijdelijk?) gescheiden is van zijn vrouw, net zoals Josje nu. Ze weven de informatie uit de jeugdherinneringen en de feiten van de werkkampen om vervolgens abrupt te eindigen en de achterblijvers, de lezers te laten worstelen met de steeds terugkerende vraag hoe anders?

Vanaf de eerste regel: “Mijn moeder heeft de werkelijkheid verdraaid” tot de bekentenis aan het eind: “Ik ben schrijver en zet de werkelijkheid voortdurend naar mijn hand” heeft dit boek mij geboeid. Het verhaal blijft haken in mijn hoofd. Daarbij is het beeld van de omslag met scherp prikkeldraad op de voorgrond, terwijl iemand er naar kijkt, heel treffend bij het machteloze gevoel wat je als toeschouwer kan hebben, als je alleen maar lezer bent van de geschiedenis. Het is prikkelend om te ontdekken of je ook iets kunt met de antwoorden die Josje tastend vindt. Een aanrader!

Broze beloften

De vader van de elfjarige Roz Anthony is verslaafd aan drank. Haar moeder gaat bij hem weg met Roz, haar kleine zusje en grote broer. Als ze nog geen week in het nieuwe huis wonen, zit er op een avond een oude vrouw, Tillie genaamd op de veranda, die doet alsof ze thuis is. Ze zegt dat zij en haar overleden man het huis hebben gebouwd en dat ze hier wil sterven. Haar kinderen hebben haar tegen haar zin naar het bejaardentehuis gebracht.

Tillie komt nog een paar keer en het resulteert erin dat ze bij de familie Anthony gaat wonen. Roz mist haar vader. Ze heeft moeite om vriendinnen te maken maar uiteindelijk raakt ze bevriend met Mara, die door haar grootouders wordt opgevoed. Dan komt Roz haar vader tegen. Hij belooft haar terug te komen maar hij moet wachten op een ‘geluksdag’. Roz mag tegen niemand zeggen dat hij in de buurt is. Maar ze kan het niet voor zich houden en neemt Mara in vertrouwen. Na een tijdje zegt Roz’ vader dat hij nu terugkomt. Als Roz zorgt dat de deur niet op slot is, zal hij de volgende morgen komen met een bos rode rozen. Hij komt ’s nachts al, maar niet met rozen…

Dit verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Roz. Het is mooi om te lezen dat ze haar vader volkomen vertrouwt, zoals normaal is voor een kind van elf. Mara is volwassen in haar praten, ze lijkt eerder zestien dan elf, niet zo realistisch. Jammer dat het feit dat Tillie bij hen in huis komt wonen, in één zin beschreven wordt. Omdat zoiets niet zo’n normale gang van zaken is, had ik het boeiender gevonden dat de auteur dat meer uitgediept had. Het plot is verrassend dramatisch.

15082

Recensie

Jouw waardering

15081

Recensie

Jouw waardering

15080

Recensie

Jouw waardering

15079

Recensie

Jouw waardering

15078

Recensie

Jouw waardering

15077

Recensie

Jouw waardering

15076

Recensie

Jouw waardering

15075

Recensie

Jouw waardering

15074

Recensie

Jouw waardering

15073

Recensie

Jouw waardering