Boekenmening

Maria Sanchez is een intelligente en mooie jonge vrouw, dochter van Mexicaanse immigranten en advocate. Colin is een jonge man die met een aspect van het emotionele leven moeite heeft en langzamerhand in beter vaarwater terecht is gekomen. Hij studeert hard, werkt hard en sport hard. Als die twee elkaar ontmoeten, verandert hun beider leven door de liefde die zij voor elkaar opvatten. Er breekt een heerlijke tijd van elkaar leren kennen en een gouden verliefdheid aan. Dat is mooi om te lezen, omdat het gevat is in de realiteit van hun beider leven. Er zijn heftige dingen te delen, maar de liefde lijkt boven alles het sterkst te zijn. Daar staat Nicholas Sparks ook wel om bekend. Uiteindelijk wint de liefde. Omdat je dat weet en omdat hij er zo mooi over schrijft, wil je het lezen.

Dan komt er een diepe donkere storm in het leven van Maria binnen. Ze reageert over het algemeen secundair, dat is met deze storm niet erg handig, maar wat fijn dat Colin iemand is die primair reageert. Hij is proactief en als hij van iemand houdt gaat hij tot het uiterste. Hij is de onbetwistbare held in het verhaal, maar beweegt zich op een akelige rand aan de afgrond als hij in deze storm zijn mooie dame wil redden en voor zich blijven winnen. Gelukkig zijn er vrienden die altijd voor Colin klaarstaan en familieleden die hun leven zouden willen geven voor elkaar.

Meermaals gebeuren er dingen, waarvan Maria in de war raakt. De angst kan haar zomaar bespringen en het gevaar wordt steeds bedreigender. Haar held moet zich behoorlijk intellectueel, emotioneel en sociaal inspannen om dit gevaar voor te zijn en te kunnen uitschakelen. De vuurspuwende draak aan het eind van het verhaal ontbreekt niet.

In dit boek vind je veel mooie waarden: je leven overhebben voor een ander, doorzettingsvermogen, liefde brengt goede grenzen aan, liefde kan loslaten en zich overgeven, vrienden en familie zijn onmisbaar, flirten terwijl je getrouwd bent kan gewoon niet, liegen hoort er niet bij.

Het tegenstrijdige tegenover deze mooie principes vind ik dat die twee al snel met elkaar seks hebben, dat niet met elkaar bespreken en niet besluiten te wachten tot ze getrouwd zijn, terwijl ze voor Maria’s ouders net doen of dat niet zo is. Ik vind dat niet passen bij hun karakter, dat verder in wezen edel en zuiver wordt afgeschilderd. Zo wordt wachten met seks weggezet als een ouderwetse regel, terwijl dat juist het ultieme respect voor elkaar zou weergeven. Er wordt helemaal niets gezegd over het voorkomen van mogelijke zwangerschappen of andere gevolgen van het hebben van seks. Dat vind ik wel raar. Het is weer het plaatje dat als je maar verliefd genoeg bent, seks helemaal oké is, zeker als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt en al lang op jezelf woont.

Het avontuur is heel knap verteld en je ziet Nicholas Sparks steeds verder groeien in het schrijven van een absoluut filmisch verhaal, waarin de held en heldin schitteren. Als het verfilmd wordt of er wordt een serie van gemaakt, wil ik het graag zien. Het is ook een prachtig boek voor de winteravonden als je zelf eens helemaal in de romantische spanning of de spannende romantiek wilt zitten.

Herkenning. Dat is wat deze roman bij de meeste mensen zal oproepen. Crises komen voor in huwelijken, maar nog meer komen er sluipende verwijderingsprocessen voor. Of moet ik zeggen sluipende verwoestingsprocessen. Verwoesting van vertrouwen, intimiteit, toewijding. Het zit in heel kleine dingen, net zoals de opbouw van de huwelijkse liefde vaak in heel veel kleine dingen zit. Hoe kun je nu weten dat iemand oprecht en toegewijd van je houdt? Dat komt door ontelbaar veel heel kleine dingetjes. Een glimlach, een oogcontact, een kleine dienst, een reminder, een attentie, vanzelfsprekende afspraken over vanzelfsprekende dingen.

Maar natuurlijk zijn er ook de grote dingen. Die grote dingen kunnen onzichtbaar zijn. Bijvoorbeeld de woede van Vivien, Russells vrouw. Deze woede uit zich op een manier waaruit hij niet kan afleiden dat de dingen mis dreigen te gaan. Russell reageert niet op de kleine alarmlichtjes die in zijn hoofd en hart beginnen te gloeien. Hij is iemand van ‘de lieve vrede’. Op momenten dat ik tijdens het lezen van dit indringende verhaal dacht: “Kom op! Nu moet je iets doen, of in ieder geval iets zeggen, waardoor er iets van een grens komt opdoemen van wat toelaatbaar is”, heeft Russell allerlei redenen om niets te doen en niets te zeggen. En dat laatste is zo herkenbaar. We worden eerder geleid door onze eigen verlangens, belangen, drogredenen, ideeën van liefde, dan door de norm die nog diep in ons hart leeft. De norm die God erin gelegd heeft, die rechtvaardig is en goed.

Het gaat fout in hun huwelijk en dat lange proces van foutgaan had gestopt kunnen worden. Maar beide echtgenoten geloven alleen in de ‘ware liefde’ opvatting van onze cultuur. (Ik vraag me ook af hoe het verhaal na dit verhaal verdergaat in de nieuwe relaties en in het gebroken leven van hun dochtertje). Het lijkt een ‘eind goed, al goed verhaal’ en dat is zeer misleidend. Ik ben van mening dat Russell had kunnen en mogen veranderen. Ik hoop nog steeds dat hij zal veranderen, zodat het in zijn tweede huwelijk niet weer zal misgaan.

Nicholas Sparks weet het eind van het verhaal een feelgood-gevoel te geven, doordat het niet op een dramatische manier bij de rechtbank wordt uitgevochten, maar hij uiteindelijk uit liefde voor zijn dochter, de weg van het overleg zoekt. Maar het valt me op, dat hij degene is die steeds het meest inlevert. Hij is de antiheld. De loser, die door hard werken en wat geluk toch nog het beste weet te maken van een reeks slechte dingen.

Hoewel Vivien niet wordt neergezet als een sympathieke vrouw, snap je soms bijna waarom ze doet wat ze aan het doen is. In wezen schreeuwt ze om Russells aandacht, maar Russell wordt te veel in beslag genomen door zijn eigen leven. Is dit niet wat er zo schort aan onze cultuur? Het zelfcentrische, waardoor we onszelf eerder als slachtoffers gaan zien, terwijl we al veel eerder open hadden moeten staan voor de hogere weg. Ach en natuurlijk wordt Russell noodgedwongen een goede moeder, eh… vader die zich de moederrol moest eigen maken en dus lijkt hij sympathiek en toegewijd, maar hij had beter een betere vader en een betere man voor zijn vrouw kunnen worden, voordat zijn huwelijk steeds sneller de afgrond inreed.

Heel knap beschreven. Door het hoofdkarakter helemaal uit te werken in de context van geschiedenis en familie, krijg je een goed beeld van het proces waarin de hoofdpersoon zich bevindt. Ik beveel dit boek aan, maar laat je niet misleiden door de ogenschijnlijke harmonische maten in dit dissonante muziekstuk en bedenk hoeveel mooier de melodie had kunnen klinken, als Russell Gods principes voor zijn huwelijk had gevolgd.