Noor is een vlotte meid die goed kan leren. Ze zit op het vwo en heeft een leuke vriendengroep. Als enige van de groep gaat ze naar de universiteit. Haar beste vriendin Julia gaat met een paar anderen uit de vriendengroep naar het hbo.
Het klikt niet echt met de studiegenoten, wel met Milan en Jeanet maar dat is vanwege haar dubbele achternaam en de hoge functie van haar ouders. Noor baalt daarvan, ze wil dat ze gewaardeerd wordt om wie ze is, niet om haar ouders. Ze sluit zich aan bij een werkgroep maar dat houdt ze niet lang vol. De studie vindt ze niet leuk en ze begint de colleges te verzuimen. Ze komt in een web van leugens terecht doordat ze haar ouders wijsmaakt dat ze druk aan het studeren is en goede cijfers haalt. Noor voelt zich steeds meer een loser omdat ze alles bij elkaar liegt en bedriegt.
Tegenover de buitenwereld draagt Noor een masker maar Julia heeft door dat er iets aan schort. Noor is zichzelf niet meer. Julia ziet het met lede ogen aan. Zal het ooit nog goed komen?
Dit boek is een vlotlezende YA-roman. De auteur heeft zich goed ingeleefd in Noor en Julia. Vanuit twee perspectieven zijn de hoofdstukken geschreven, echter, de hoofdstukken van Noor staan in de ik-vorm en de hoofdstukken van Julia in de derde persoon. Dat vind ik jammer, je moet elke keer omschakelen. Als de hoofdstukken over Julia in de ik-vorm zouden staan, zou het makkelijker lezen en beleef je Julia’s gevoelens beter.
Als de vriendengroep bij elkaar is, wordt er Engels en Nederlands door elkaar gepraat.
Voor de term ‘high taper fade’, had ik Google nodig. Ik had er nog nooit van gehoord.
