In de inleiding van dit boek vat de schrijver op twee bladzijden het boek samen. Je weet precies waar het over gaat als je begint te lezen. Het verhaal is de autobiografie van de schrijver. Hij schrijft een tikje verslagmatig over wat hem en zijn vrouw is overkomen nadat ze een zendingsbediening in Suriname waren begonnen. Het is een verschrikkelijk verhaal omdat de schrijver vals beschuldigd is van kindermisbruik en zonder vorm van proces is opgepakt en vastgezet en als zodanig ook 'behandeld' wordt door cipiers en medegevangenen. Na een teleurstellende veroordeling tot jaren gevangenisstraf, wordt in hoger beroep de aanklacht ongegrond bewezen en wordt hij na twee en een half jaar gevangenis en evenzoveel voorwaardelijk en talloze rechtszittingen meegemaakt te hebben, vrijgesproken.
Het mooie is dat daarna de zendingsbediening pas echt goed begon. Hij en zijn vrouw hebben een bediening gekregen om in gevangenissen over Jezus te vertellen, Bijbelstudies te houden en kerkdiensten. Omdat hij zelf had ervaren hoe het is om gevangen te zitten, kan de schrijver gevangenen bereiken.
Met dit boek wil de schrijver medechristenen bemoedigen. Wat je ook meemaakt, God is bij je. Houd vast aan zijn trouw en blijf Hem dienen, hoe dan ook. Verlies de moed niet. Hij voorziet steeds als je iets nodig hebt. En leer je lessen: Loslaten, nederigheid, geduld en dankbaarheid.
Met dit boek wil de schrijver vooral gevangenen aanmoedigen niet op te geven en hun leven aan Jezus over te geven. Er staat een gebed achter in het boek, dat je zo mee kunt bidden, ook al zou je niet gevangen zitten.
Ook vermeldt hij zijn contactgegevens zodat je altijd hulp kunt krijgen.
Hoewel het verhaal duidelijk en af is, heeft het me niet echt gegrepen. Ik denk dat het aan de verslagstijl ligt. Hierdoor is het niet zo 'ongekend inspirerend'. als op de achterflap wordt beloofd. Je leert de auteur niet echt kennen. Het voelt of hij alles tussen neus en lippen door vertelt.
