Dit boek is een broederlijk gesprek tussen de paus en kardinaal Semeraro. Hierin spreekt paus Franciscus open en persoonlijk over zijn bijzondere band met Franciscus van Assisi. Hij vertelt waarom de naam Franciscus zoveel voor hem betekende en hoe de heilige van Assisi richting gaf aan zijn roeping. Dat maakt de inhoud warm en persoonlijk.
Het is geen theologisch werk, maar een doorleefd getuigenis van een band die gekenmerkt wordt door passie en liefde. De paus neemt veel ruimte voor de armen, het gebed, eenvoud, pijn, dood en voor de wonden van de Kerk. Hij streefde naar een dialoog die transformeert en verrijkt. Bedienend met tederheid en vreugde als vrucht van het evangelie. En dat is ook de openheid waarmee hij naar zichzelf, de kerk en de wereld keek. Het zijn thema's die iedere lezer raken. Zij krijgen daarmee een menselijke en actuele betekenis. En zo klinkt ook nu nog de stem van Franciscus van Assisi.
De stijl is zeer toegankelijk. De hoofdstukken zijn kort, bondig en het lettertype is groot. Hierdoor leest het boek vlot weg. Elk hoofdstuk begint met een citaat, wat de lezer helpt om rustig stil te staan bij de kern. Dit geeft duidelijk structuur aan dit boek.
Enige kennis van het leven van Franciscus van Assisi wordt verondersteld. Een korte historische schets had de verbinding met zijn gedachtegoed nog completer gemaakt. Dat neemt niet weg dat dit een waardevol en ontroerend boek is; een laatste, persoonlijk getuigenis van een paus die zijn naam niet alleen droeg, maar ook daadwerkelijk leefde.
