De Heilige Geest

Tyler Staton is op zoek gegaan naar het eerste vuur, zijn eerste liefde en hij vond de Heilige Geest.  Hij heeft Gods inwonende aanwezigheid zo beschreven dat je begrijpt waarom Hij te verkiezen is boven Jezus' menselijke aanwezigheid, toen Jezus tegen zijn leerlingen zei: "Ik zal jullie een andere Trooster sturen." Maar de leerlingen vonden het vreemd omdat ze de Heilige Geest niet kenden. Jezus heeft, goddelijk zijnde, gewoond in een menselijk lichaam en nu kan de Heilige Geest wonen in ieder mens door wat Jezus heeft geleden en door Zijn opstanding uit de dood. Jezus deed dingen die je buiten de tempel niet mocht doen. Priesterlijke zaken, zoals bevrijding van ziekte en zonde. Wij kunnen nu door de inwoning van de Heilige Geest dezelfde priesterlijke zaken doen onder Zijn leiding. Dat is een enorme uitbreiding van Gods macht door mensen heen.

Na zo'n begin in dit boek, wil je alleen nog maar verder lezen.

Voortdurend is Staton bezig de realiteit te belichten. De macht van de Heilige Geest is niet alleen maar glorieus in de overwinningen maar ook glorieus in de strijd en de pijn van dit leven. Hij schrijft: "Het Nieuwe Testament is goudeerlijk. Als je het verhaal van de Heilige Geest vertelt zonder eerlijk te zijn over hartverscheurend lijden, trek je het uit zijn context en maak je de rauwe, realistische hoop tot een sprookje."

En: "De Bijbelschrijvers brengen samen wat wij altijd geneigd zijn te scheiden: grimmige eerlijkheid over het lijden in deze wereld en de onwankelbare hoop op een Verlosser die tot zijn doel komt, zelfs op de meest duistere plaatsen."

Tyler Staton stelt eerlijke vragen en verwijst naar de gewonde Genezer. Opmerkelijk daarbij is dat het niet je gaven of talenten zijn die je zo geschikt maken om een rivier van leven te zijn die dode plaatsen binnenstroomt: het zijn je wonden.

Dit heeft mij het meest getroffen in zijn boek: Bonden kun je verbreken; honden (vijanden) kun je wegsturen; zonden, daarover kun je besluiten ze niet meer te doen. Maar je wonden, die moeten helen en zelf bronnen van leven worden voor andere mensen.

Dat God buitengewone kracht toevertrouwt aan gewone mensen betekent een groot risico. De gelijkenis van de verloren zoon laat zien dat God dat doet. Hij gaf zijn zoon een ring, een mantel en sandalen. Alles wat hem in de positie van 'zoon' zet. In het latere deel van het boek laat Staton zien dat we niets in ons eentje kunnen. Het is de bedoeling dat we in de gemeenschap van alle 'zonen van God' leven en werken vanuit de kracht van de Heilige Geest.

Staton noemt vijf belangrijke zaken in dat leven met God.

1. Onderscheidingsvermogen.
2. Profetie.
3. Genezing.
4. Getuigenis.
5. Lijden dat verlossing brengt.

Hij benadrukt dat we moeten leren om de zachte stem van God te horen, er niet aan voorbij te gaan en eraan te gehoorzamen. Hij schrijft met treffende voorbeelden. God vindt het niet erg als we fouten maken. Hij verheugt zich erover als we op Zijn weg gaan en wil dat we groeien in de relatie met Hem en daarin steeds verder wortelen.

Staton schrijft, en ook dit trof mij: "Het is gevaarlijk om de Heilige Geest om hulp te vragen omdat Hij ons aanspoort om te sterven." Natuurlijk! Jezus zei het al. We zullen niet boven onze Meester uitstijgen maar zoals Hij worden. Maar kun je vertrouwen dat God in al onze pijn en lijden, ons opmerkt en dat Hij alles gebruikt voor Zijn eer en jouw groei? Nog iets dat mij bijzonder trof: weeklagen mag! moet zelfs. De persoonlijke pijn benoemen en er eigenaar van zijn, eerlijk zijn over de kloof tussen het nu lijden en de verlossing van straks.

En juist dan, in die situatie, maar niet alleen dan, heb je je broers en zussen in Christus keihard nodig. Het idee dat je in je eentje heelheid vindt of aan God toegewijd kunt zijn, is een misvatting. Als de zon ondergaat in jouw leven dan denk je aan mensen en nergens anders aan. Door hen wortel je in de gemeenschap en in God. Kijk maar naar de eerste gemeente in Handelingen.