202612
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
Eva is de niet zo slimme, maar ontzettend lieve en altijd behulpzame zus van Walt. Ze gaat niet naar school maar helpt Mutti thuis met allerlei klusjes. Walt houdt heel veel van zijn zus. Op een dag moet Evi naar het ziekenhuis omdat ze een blindedarmontsteking heeft. Als ze weer beter is, wil de dokter niet dat ze weer naar huis gaat. Volgens hem is ze beter af in een tehuis voor kinderen met een beperking. Walts moeder vindt het vreselijk, maar toch doet ze wat de dokter zegt.
Na lange tijd zijn Walt en zijn moeder in de gelegenheid om Evi te bezoeken. Ze schrikken geweldig, Evi is sterk vermagerd en de lichtjes in haar ogen zijn verdwenen. Volgens Walt is haar leven in gevaar maar wat kan hij doen?
Dit is een jeugdboek maar ook heel boeiend voor volwassenen. Ik heb het in een adem uitgelezen. Levensecht heeft de auteur het leven van een Duits gezin in 1936 beschreven. Het geloof komt er op een mooie manier in naar voren.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202888
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
In de serie Romy's rampenplan is Niet verliefd (maar wel in de problemen) het vierde deel. Laat je niet in de war brengen door wat er op de achterkant van het boek staat: het derde deel, want je kunt de drie andere titels daar ook vermeld zien staan. Hélène Jorna heeft de boekomslagillustratie verzorgd waardoor je meteen weet dat Romy lang rood krullend haar heeft. De belangrijkste momenten en personen uit het boek staan om haar heen getekend op de voorkant van het boek.
Romy zit op haar telefoon terwijl ze op de fiets rijdt, daardoor overkomt haar een ongeluk. Dat is ramp nummer 1. Dan komt er een Tiktok influencer in hun B&B logeren. Dat lijkt leuk.
Alle rampen die Romy overkomen zijn niet leuk als je ze zelf zou meemaken maar zo leuk om te lezen. Je racet daarom door het boek omdat het zoveel vertelt dat jouzelf ook zou kunnen overkomen.
Ondanks alle rampen komt alles gelukkig goed, hoewel het Romy veel gekost heeft: geld, veel lichamelijke en sociale pijn, schaamte en schuld.
Gelukkig is er een aantal mensen dat veel van Romy houdt, waardoor ze hulp krijgt om door de rampen heen te komen.
Dit boek is een leuk en spannend tienerverhaal, en een knap geschreven document over hoe het gebruik van sociale media je humeur en je reputatie aardig kan verpesten.
+ mooi momentje wanneer Romy ervoor kiest om op haar gewone plek in de klas te gaan zitten terwijl ze door de populairste meiden wordt gevraagd bij hen te komen zitten.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202887
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
Het detectivebureau Iris en Ko is met dit 24e deel uit de serie behoorlijk op dreef. Nadat ze iets verderop in de straat van Iris en Koos hebben voorkomen dat een slaapkamerbrand tot een uitslaande brand groeide, mogen ze de kostbare legoverzameling van de bewoners van het huis bewonderen.
Koos is nogal trots op zijn Sherlock Holmes-passie en vertelt erover.
Daarna wordt het detectivebureau Iris en Ko uitgenodigd in het LegiOmuseum als dank voor hun alerte handelwijze bij de brand en de medewerking van hun klas om het verloren gegane album met dierenplaatjes aan de zoon van de familie opnieuw voor hem samen te stellen.
Dan blijkt dat Koos en Iris hard nodig zijn om een raadsel op te lossen want er is een onzichtbare dief bezig om steeds een item weg te nemen uit de tentoongestelde museumcollectie.
Spannend en leuk om te lezen.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202886
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
roman intergenerationeel trauma !kan voor slachtoffers triggers bevatten
Sandrina Wijnholds
23-6-2026
Recensie
Trauma kan door de eeuwen heen als een onderstroom door verschillende generaties stromen. Misschien steeds in een nieuwe gedaante, maar keer op keer vanuit een onzichtbare bron gevoed. Wil Kranendonk maakt met haar roman pijnlijk voelbaar hoe deze stroom zich aan de oppervlakte kan manifesteren. Ze laat de lezer meekijken en voelen hoe de levens van vier vrouwen uit verschillende periodes verbonden zijn door geweld en uitbuiting. De verhalen van deze vrouwen hebben een parallelle opbouw, zonder dat dit nadrukkelijk wordt genoemd; een gewelddadige man, seksueel geweld, een moeder die weggeduwd wordt of verdwijnt en een dochter die moet overleven. De overdracht van trauma zit niet zozeer in woorden maar is vooral anekdotisch waarbij lichamelijkheid en details veel nadruk krijgen.
De schrijfstijl kenmerkt zich door lange, aaneengeregen zinnen die zelden tot een punt komen; het verhaal loopt daardoor vlot en meeslepend, in een bijna ademend ritme dat eigenlijk nooit stopt. De taal is bovendien goed afgestemd op de leeftijd en het perspectief van de hoofdpersonen. Wel is het jammer dat er enkele krachttermen gebruikt worden.
De inhoud is rauw, zwaar en ongepolijst. De nadruk op seksualiteit is in elk verhaal sterk aanwezig en regelmatig zeer expliciet. Daarom is een waarschuwing bij dit boek ook op zijn plaats, want voor lezers met eigen ervaringen op dit terrein kunnen de uitgebreide pijnlijke of ondubbelzinnige beschrijvingen belastend zijn.
De doorwerking van een moeilijk verleden op het dagelijks handelen en voelen worden goed beschreven: de emotie en de gedachten zitten bij Kranendonk vooral in het detail, de gebeurtenis en de suggestie, maar niet in grote woorden. Het innerlijke proces en de innerlijke worsteling worden weinig uitgewerkt en moeten vooral uit de anekdotes gedestilleerd worden. Doordat de tijdspanne per hoofdpersoon kort is, blijft de psychologische diepte in het plot vrij plat. Jammer is ook dat Kranendonk slechts summier en hooguit impliciet aanzetten geeft om het herhalende patroon te doorbreken. De aaneenrijgingen van geweld voelen onophoudelijk en bieden weinig verlichting of troost. Wie op zoek is naar ontspanning of een bevredigende afloop, komt bedrogen uit.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202885
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
Peuters en kleuters vanaf drie jaar bezorg je met dit zoekboek puzzelplezier en intussen vertel je in een paar zinnen waar het verhaal over gaat. Er staan bij elk verhaal extra zoekopdrachten. De platen en verhalen zijn uit de peuterbijbel genomen. Het zijn veertien zoekplaten en verhalen tussen Genesis en Openbaring.
De illustraties zijn eenvoudig en toch heeft Ten Berge een enorme diepte kunnen geven aan de taferelen. In één plaat de timmerende Noach tot aan de boot op de berg met regenboog omvat het hele verhaal. Zo ook de piramides van Egypte in de verte tot aan de doortocht van de Schelfzee. Emoties zijn ook heel duidelijk: Ahasveros is duidelijk geschrokken. Jezus is een jonge man en de kinderen die hij zegent zijn van alle plaatsen en tijden. De vreugde en de aanbidding van Maria bij het graf is ontroerend mooi.
Een prachtig boek om steeds weer opnieuw te pakken.
+ Je merkt aan de platen dat de illustrator de Bijbel goed kent en zich de emoties van de mensen kan inleven.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202884
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
Wilkin van de Kamp heeft een diep doordacht antwoord geformuleerd op "Het einde van de hel" van Sonneveld. Wat bij Van de Kamp een grote rol speelt is dat hij de enorme grootte en reikwijdte van Gods liefde voor mensen laat zien, terwijl Sonneveld de nadruk legt op zijn eigen onbegrip over deze liefde en hoe mensen in hun theologie schade hebben gebracht omdat de liefde van God en daarmee de liefde van mensen verdween door hun prediking.
Wilkin van de Kamp geeft alle ruimte aan de vragen die mensen hebben over hoe het toch zit met redding en veroordeling. Hij legt helder uit wat de Bijbel erover zegt en dat niet alleen. Hij beargumenteert op heldere wijze waarom het zo is.
Bij Wilkin is de overheersende gedachte dat Gods liefde heel ver gaat en zijn respect voor de vrije keus van de mens enorm en tegelijkertijd verstrekkend is. Dat spreekt aan en wijst op de eigen verantwoordelijkheid.
Wat doe je met Gods liefde en Zijn uitnodiging in je leven?
Wilkin van de Kamp laat duidelijk zien wat er op het spel staat en iedere keer vergeet hij niet Gods uitgestoken en uitnodigende hand te laten zien. Kom! Gods hart klopt voor de hele wereld en de hele mensheid. Wat Sonneveld beweert dat angst het motief is om bij God te willen horen en niet liefde, wordt door Wilkin onderuitgehaald door Gods liefde anders te beschrijven. Ik heb in mijn bespreking van "Het einde van de hel" terecht gezegd dat mijn vraag: Wat is volmaakte liefde en hoe kunnen we een zuiver geloof najagen, buiten het bestek van het boek viel, maar juist op deze volmaakte liefde gaat Wilkin in. Hij wil de koppeling maken tussen hoe God liefheeft en hoe wij liefhebben, en de rest van ons eeuwige leven nadat we gestorven zijn.
Bij Sonneveld begrijp je dat er in de loop van de tijd iets veranderd is door bijvoorbeeld vertaling - en dat moet je dan gaan toetsen -; dat er iets veranderd is aan de prediking en voorstelling van God door sprekers en Bijbelleraars en ook dat moet je gaan toetsen. Er blijven vragen over.
In zekere zin is het lezen van Van de Kamps boek gevaarlijker. Je kunt later niet zeggen: "Ik wist het niet." En nogmaals, vanuit het boek van Van de Kamp is dat eerder een reële vraag dan een vraag die vanuit angst wordt gesteld. Een vraag om werkelijk in je overwegingen voor je leven van elke dag mee te nemen. Het komt voor mijzelf neer op: Wie wil ik dienen: mijzelf of God. Want zonder dat dat ergens gezegd wordt, komt het er toch op neer dat we iemand dienen en als dat God niet is, wie is het dan wel?
Kortom universalisme of infernalisme. Het heeft allebei gevolgen voor het leven van elke dag. Het bepaalt mede onze basishouding. Door Wilkins betoog ben ik opnieuw aan het denken gezet over waar mijn eigen positie is in het leven tegenover God en mijn medemensen.
+ De auteur blijft zeggen dat God niemand dwingt maar onze keus respecteert.
+ Hij blijft wijzen op Gods liefde.
+ Hij blijft uitnodigen, waardoor je verder leest.
+ Hij erkent alle vragen en emotionele moeite.
+ Voor het eerst begrijp ik iets meer van hoe rechtvaardigheid een deel is van Gods liefde.
+ Alle vragen komen voorbij en krijgen ruimte om gesteld te worden.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202883
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
Isaac Slater schrijft met 'Oordeel over niemand' een indringend en actueel boek dat ingaat tegen de geest van polarisatie, verharding en snelle veroordeling die onze tijd kenmerkt. Vanuit de wijsheid van de woestijnvaders, de contemplatieve christelijke traditie en inzichten van paus Franciscus houdt hij de lezer een spiegel voor; de echte strijd vindt niet plaats in de maatschappij of in onze cultuur maar in het eigen hart.
Ieder mens krijgt de opdracht om niet te oordelen. Dit boek roept je op om naar binnen te keren, om stil te worden en jezelf te onderzoeken. Wie is vrij van oordeel? Het lezen van dit boek zal je daarom niet onbewogen laten.
Niet oordelen betekent geen passiviteit of het ontkennen van onrecht, maar het afzweren van die veroordelingen die het zelfgevoel dienen en het ego veilig stellen. Het oordeel dat we over een ander vellen, zegt vaak meer over onszelf dan over degene die wij veroordelen. Onze neiging om anderen te oordelen is een richtingaanwijzer naar onze eigen pijn of angst. De lezer wordt uitgedaagd om de ‘balk in eigen oog’ serieus te onderzoeken, te helen van de onderliggende pijn en om te kijken naar het beeld van God dat in ieder mens aanwezig is.
Je moet dit boek niet snel willen lezen. De kracht van dit boek zit vooral in de verstilling, die geen enkele haast verdraagt. Ze vraagt focus en een rustige reflectie. Geen grote stappen om te veranderen, maar met mildheid opmerken waarom je geneigd bent te oordelen. Steeds terug te keren naar de vraag: ‘wie ben ik om te oordelen?’ Het vertrekpunt is de onvoorwaardelijke genade van God; in het licht van Zijn liefde en acceptatie kunnen wij de veroordelende neigingen van ons hart leren zien. De genade is uiterst radicaal en verdraagt geen onrecht. Deze weg is niet gemakkelijk en vraagt ook offers, omdat het oordeel aan God gelaten moet worden; in zekere zin de weg van de martelaar, in eenheid met de weg van Christus waarbij deelgenomen wordt aan het lijden. De mens wordt gepresenteerd als een mozaïek van gebroken stukken, die alleen in Christus samenkomt tot heelheid en genezing.
Theologisch gezien ligt het accent bij Slater, geheel in lijn met de oosterse, contemplatieve monastieke traditie niet bij zonde, schuld en verlossing, maar bij lijden, pijn en heling. De zonde wordt niet genegeerd en krijgt ook geen enkele ruimte, maar zij wordt gezien als een wond die om genezing vraagt. Hij zet zich daarmee ook expliciet af tegen de moraliserende neiging van de westerse kerk. Zijn boek maakt een diep, doorleefd pleidooi voor een onderscheidingsvermogen dat niet-weet en ruimte schept. Met een holistisch vertrekpunt dat het vermogen bezit om creatief te improviseren, zonder knellende opgelegde begrenzing.
Slater heeft veel oog voor structureel onrecht vanuit een geestelijke dimensie maar wat minder voor de maatschappelijke en politieke complexiteit. De spirituele weg die beschreven wordt, komt vooral voort uit het monastieke leven, waarbij de ruimte voor stilte vanzelfsprekender kan zijn dan voor veel moderne lezers haalbaar is. Voor een gemiddelde gelovige in een jachtige tijd met drukke agenda’s kunnen de aanbevelingen tegen verharding en het reflexmatig oordelen misschien wel als een moeilijk te bereiken ideaal voelen, maar de boodschap is daarmee niet minder waardevol. Zij kan ook als richtinggevend gezien worden.
De vormgeving van de omslag is gelaagd en doorleefd. Een waardevolle verrijking op de inhoud. Mooi dat hierover achter in het boek ook extra uitleg gegeven wordt.
Al met al een urgent en hoopvol boek als tegengif tegen moralisme, hardheid en uitsluiting. En weg om anders met elkaar om te gaan; een noodzakelijk weg naar barmhartigheid, verzoening en eenheid. Van harte aanbevolen.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202882
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
Noor is een vlotte meid die goed kan leren. Ze zit op het vwo en heeft een leuke vriendengroep. Als enige van de groep gaat ze naar de universiteit. Haar beste vriendin Julia gaat met een paar anderen uit de vriendengroep naar het hbo.
Het klikt niet echt met de studiegenoten, wel met Milan en Jeanet maar dat is vanwege haar dubbele achternaam en de hoge functie van haar ouders. Noor baalt daarvan, ze wil dat ze gewaardeerd wordt om wie ze is, niet om haar ouders. Ze sluit zich aan bij een werkgroep maar dat houdt ze niet lang vol. De studie vindt ze niet leuk en ze begint de colleges te verzuimen. Ze komt in een web van leugens terecht doordat ze haar ouders wijsmaakt dat ze druk aan het studeren is en goede cijfers haalt. Noor voelt zich steeds meer een loser omdat ze alles bij elkaar liegt en bedriegt.
Tegenover de buitenwereld draagt Noor een masker maar Julia heeft door dat er iets aan schort. Noor is zichzelf niet meer. Julia ziet het met lede ogen aan. Zal het ooit nog goed komen?
Dit boek is een vlotlezende YA-roman. De auteur heeft zich goed ingeleefd in Noor en Julia. Vanuit twee perspectieven zijn de hoofdstukken geschreven, echter, de hoofdstukken van Noor staan in de ik-vorm en de hoofdstukken van Julia in de derde persoon. Dat vind ik jammer, je moet elke keer omschakelen. Als de hoofdstukken over Julia in de ik-vorm zouden staan, zou het makkelijker lezen en beleef je Julia’s gevoelens beter.
Als de vriendengroep bij elkaar is, wordt er Engels en Nederlands door elkaar gepraat.
Voor de term ‘high taper fade’, had ik Google nodig. Ik had er nog nooit van gehoord.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202881
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
Zoon van niemand. Deze titel pakte me direct. Hoezo zoon van niemand? Dat kan gewoon niet. Of de zoon kent de ouders niet, maar hij is uit een moeder gekomen en verwekt door een vader. Blijkt dat deze titel nog veel geslepener gekozen is dan ik ooit kon denken. Uiteindelijk, helemaal aan het eind van het verhaal, dat overigens subliem in elkaar steekt, wordt de titel verder verklaard. De zoon van niemand is Psoas zelf, het tegenbeeld van Jezus Christus, een verzonnen held in de Trojaanse oorlog uit de Griekse mythologie. Een man die levend naar de hel is afgevaren - een soort mensgodheid is geworden-, terwijl Jezus door Howard, de hoofdpersoon in het boek, genoemd wordt: een dode die naar de hemel is opgevaren. Psoas is een antiheld. Iemand die niks betekende in de maatschappij en daarom niets te verliezen had en het opnam tegen een van de machtigsten van Troje - omdat die hem beledigd had. De mythologie, die in dezelfde trant als een Homerisch lied wordt uitgeschreven, bevat niets dan dood en verderf. Volgens Howard voortgekomen uit diepe liefde voor de vrouw en het gezin. Terwijl de evangeliën vol staan van liefde in een vreselijke tijd van geweld en dood.
De schrijver heeft het boek een horizontale middellijn gegeven op elke bladzijde. Aan de bovenkant lees je de verzonnen mythe, die de hoofdpersoon in opdracht van zijn universiteit bestudeert aan de hand van snippers papyri en potscherven.
Aan de onderkant van de pagina's vind je het commentaar van Howard Donne op de mythe en zijn gedachten aan zijn vrouw en dochter en zijn reflectie op beide verhalen. Het verhaal van Howard vindt parallellen met het mythische verhaal. De tragiek van zijn leven wordt langzamerhand duidelijk en bijna nergens vindt de lezer verlichting door troost of hoop.
Het verhaal is ontegenzeggelijk knap bedacht en mocht je nog nooit iets gelezen hebben van de Griekse mythologie, dan krijg je er hier een vleug van mee.
Zelf heb ik moeite met de benadering van de evangeliën als mythologische geschriften door de hoofdpersoon in zijn overwegingen en reflecties.
Die reflecties zijn best indringend. Op een gegeven moment stelt Howard de vraag: "Hoe kon God verder?" (Na de dood van zijn eigen zoon). Als je niet gelooft dat Jezus is opgestaan uit de dood is dat een schokkende vraag, maar het bracht mij ook dicht bij de emotie die het verlies van een enig kind met zich meebrengt en hoe het voor God de ultieme verwerping betekent dat mensen Zijn enige zoon gedood hebben.
Door de opzet van het boek kreeg ik het gevoel dat dit verhaal een majestueus requiem is in literaire zin. Maar dat niet alleen. Door Howards reflectie op zijn huwelijk, gezin en leven vind je vragen die ook in ieders hart kunnen leven, hoewel misschien zelden nauwelijks woorden krijgen, nu toch opeens gesteld worden. Op p. 104-105 lees je een schitterend beschrijving van een arme en ongeoefende soldaat tegenover de van jongsaf getrainde prins in zijn schitterende op maat gemaakte uitrusting. Met als concluderende opmerking: voordat een mens kan omgaan met een vijand, moet hij eerst leren omgaan met zichzelf.
Over de Trojaanse oorlog en de Griekse mythologie: Zoals Jezus staat voor het eeuwige leven, zo staat de Trojaanse oorlog voor eeuwige dood. (Toch mooi om te weten dat de kerk, door Jezus gebouwd, niet door de poorten van Hades kan worden overweldigd).
Het triggert dat de Griekse mythen als gelijkaardig naast de Bijbelse geschiedenis wordt gezet. Als je de ontstaansgeschiedenis bestudeert als auteur, is dat een nogo.
Ik wist niet wat ik kon verwachten achter deze titel. Nu ik het gelezen heb voelt het dubbel. Ik lees graag hoopvolle en troostrijke momenten en/of eindes. De positie van Jezus Christus in de wereldgeschiedenis is geen recht gedaan.
+knap bedachte verhaallijn
+literair requiem
-Jezus naast de Griekse goden en halfgoden gezet
-gebrokenheid zonder hoop
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
202880
Auteur
Type boek
Recensie
Datum
Waardering
Recensie
Dick Kruijthoff is de uitdaging aangegaan om plotselinge genezing na gebed wetenschappelijk te onderzoeken, ondanks dat het een controversieel onderwerp is. Er waren 83 aanmeldingen, waar 27 voor verdere bespreking in aanmerking kwamen voor het beoordelingsteam. Bij 23 van de mensen kwam de genezing van het ene op het ander moment, vaak onverwacht. Bij 7 van de 27 was er een volledig functioneel herstel, terwijl de afwijkingen in de tests te zien bleven. Bij 11 was sprake van plotselinge genezing van een ernstig chronische ziekte, terwijl de meesten van die chronische ziekten niet genezen of hooguit geleidelijk.
Dick Kruijthoffs conclusies zijn helder. Genezingen op gebed komen niet vaak voor. Maar ze komen wel voor. Het is zinvol om gebed en medische behandeling en daarop volgende genezing naast elkaar te plaatsen en niet tegenover elkaar. De ziel en de geest krijgen binnen de medische wetenschap minder aandacht dan het lichaam in de westerse wereld. Gebed kan van grote waarde zijn.
Het was voor hem verrassend om te zien dat ons algemene beeld van gebedsgenezing niet klopt. - Een charismatische evangelist die op een podium bidt voor mensen, die vervolgens enthousiast hun rolstoel verlaten en rondlopen -. Genezing door gebed vindt op allerlei manieren plaats, waarvan het genoemde beeld maar heel af en toe ook voorkomt. De pelgrimsplaats Lourdes is verrassend goed gedocumenteerd voor wat betreft genezingen op gebed, bijvoorbeeld. Het wetenschappelijk model dat zij daar gebruiken is door de schrijver zorgvuldig bestudeerd. Maar ook genezingen op persoonlijk gebed in de eigen woonruimte komen voor.
De grootste verrassing die de schrijver tegenkwam, was dat mensen die op gebed genezen zijn, de ontmoeting of de aanraking met God het belangrijkste vonden. Elk van hen ervaarde een aanraking van God. Nadat zij door die aanraking genezen zijn, veranderde hun leven totaal. Zij raakten meer gericht op God en medemensen en vonden materiële welvaart minder belangrijk.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie:
Recensie
Vroeger, eind jaren 50 van de vorige eeuw, had mijn moeder een abonnement op de Zonnereeks. Bijzonder dat deze nog bestaat, nu onder de naam romanserie. Ik las een boek uit deze serie, eerlijk gezegd met weinig verwachtingen, omdat ik de ‘streekroman’ altijd erg saai vond. Maar ik moet mijn mening herzien.
Hoofpersoon Frances is echt van deze tijd. Wisselende relaties, een onstabiel leven met her en der optredens, omdat ze zangeres is. De mensen om haar heen zijn niet erg betrouwbaar, ze drinken en gebruiken drugs. Ze kampt met een tekort aan geld. De enige stabiele factor is haar goede vriend Manuel, die haar steeds weer helpt.
Wanneer ze hoort dat haar moeder overleden is begint voor Frances een zware periode. Haar verleden komt naar boven en ze moet het onder ogen zien. Wie was haar moeder eigenlijk? Kende ze haar wel? Het liefst wil ze vluchten. Manuel neemt de leiding en helpt haar om de historie te ontrafelen.
Het lezen van dit boek was een verrassing. Laagdrempelig, goed leesbaar voor iedereen, geen moeilijke woorden of ingewikkelde literaire constructies. Fijn dat er ruimte was voor het uitdiepen van karakters en de ziel van de mens. En dat zonder complex te worden. Knap gedaan van de schijfster, Sandra Berg. Een prettig boek voor mensen die niet zo vaak lezen en voor iedereen die van boeken met een positief einde houden. De romanserie is duidelijk met zijn tijd meegegaan.
Jouw waardering
Like en deel deze recensie: