Worden alle mensen uiteindelijk gered?

Wilkin van de Kamp heeft een diep doordacht antwoord geformuleerd op "Het einde van de hel" van Sonneveld. Wat bij Van de Kamp een grote rol speelt is dat hij de enorme grootte en reikwijdte van Gods liefde voor mensen laat zien, terwijl Sonneveld de nadruk legt op zijn eigen onbegrip over deze liefde en hoe mensen in hun theologie schade hebben gebracht omdat de liefde van God en daarmee de liefde van mensen verdween door hun prediking.

Wilkin van de Kamp geeft alle ruimte aan de vragen die mensen hebben over hoe het toch zit met redding en veroordeling. Hij legt helder uit wat de Bijbel erover zegt en dat niet alleen. Hij beargumenteert op heldere wijze waarom het zo is.

Bij Wilkin is de overheersende gedachte dat Gods liefde heel ver gaat en zijn respect voor de vrije keus van de mens enorm en tegelijkertijd verstrekkend is. Dat spreekt aan en wijst op de eigen verantwoordelijkheid.

Wat doe je met Gods liefde en Zijn uitnodiging in je leven?

Wilkin van de Kamp laat duidelijk zien wat er op het spel staat en iedere keer vergeet hij niet Gods uitgestoken en uitnodigende hand te laten zien. Kom! Gods hart klopt voor de hele wereld en de hele mensheid. Wat Sonneveld beweert dat angst het motief is om bij God te willen horen en niet liefde, wordt door Wilkin onderuitgehaald door Gods liefde anders te beschrijven. Ik heb in mijn bespreking van "Het einde van de hel" terecht gezegd dat mijn vraag: Wat is volmaakte liefde en hoe kunnen we een zuiver geloof najagen, buiten het bestek van het boek viel, maar juist op deze volmaakte liefde gaat Wilkin in. Hij wil de koppeling maken tussen hoe God liefheeft en hoe wij liefhebben, en de rest van ons eeuwige leven nadat we gestorven zijn.

Bij Sonneveld begrijp je dat er in de loop van de tijd iets veranderd is door bijvoorbeeld vertaling - en dat moet je dan gaan toetsen -; dat er iets veranderd is aan de prediking en voorstelling van God door sprekers en Bijbelleraars en ook dat moet je gaan toetsen. Er blijven vragen over.

In zekere zin is het lezen van Van de Kamps boek gevaarlijker. Je kunt later niet zeggen: "Ik wist het niet." En nogmaals, vanuit het boek van Van de Kamp is dat eerder een reële vraag dan een vraag die vanuit angst wordt gesteld. Een vraag om werkelijk in je overwegingen voor je leven van elke dag mee te nemen. Het komt voor mijzelf neer op: Wie wil ik dienen: mijzelf of God. Want zonder dat dat ergens gezegd wordt, komt het er toch op neer dat we iemand dienen en als dat God niet is, wie is het dan wel?

Kortom universalisme of infernalisme. Het heeft allebei gevolgen voor het leven van elke dag. Het bepaalt mede onze basishouding.  Door Wilkins betoog ben ik opnieuw aan het denken gezet over waar mijn eigen positie is in het leven tegenover God en mijn medemensen.

+ De auteur blijft zeggen dat God niemand dwingt maar onze keus respecteert.

+ Hij blijft wijzen op Gods liefde.

+ Hij blijft uitnodigen, waardoor je verder leest.

+ Hij erkent alle vragen en emotionele moeite.

+ Voor het eerst begrijp ik iets meer van hoe rechtvaardigheid een deel is van Gods liefde.

+ Alle vragen komen voorbij en krijgen ruimte om gesteld te worden.