Boekenmening

De vroedvrouw

Beth is draagmoeder voor haar professor en zijn vrouw. Ze hoopt in stilte dat dit een band zal scheppen tussen hem en haar en bovendien heeft ze het geld nodig voor haar studie. Tijdens de zwangerschap lijkt het erop dat het kind een afwijking zal hebben. De ouders, met name de toekomstige moeder, eisen een abortus maar Beth kan geen afstand meer doen van de baby in haar buik en vlucht naar Hopen Haus, een opvanghuis voor ongehuwde moeders bij de Mennonieten.

De tweede verhaallijn speelt bijna 20 jaar later. Rhoda staat aan het hoofd van Hopen Haus. Ze verbergt haar wonden uit het verleden en laat niemand echt toe in haar leven. Als de tienermoeder Amelia bij haar terechtkomt, lijkt het te toevallig, maar gelukkig voor de lezer is het niet alleen maar toeval. Dit geeft een mooie, diepere laag aan deze vlotgeschreven roman.

Liefde voor Israël nader bekeken

‘Voor het evangelie zijn alle volken gelijk’ is de ondertitel van dit boek. Daarmee geeft Steven Paas direct zijn standpunt weer. In dit boek legt hij uit dat zijn sympathie voor Israël voor hem vanzelfsprekend is, dat hij liefde heeft voor zijn Joodse naaste. Maar sinds het verlossingswerk van Christus heeft elk mens Hem nodig om tot wedergeboorte te komen, daarin verschilt een Jood niet van enig ander mens.

Al eerder schreef Paas over dit onderwerp (Christian Zionism examined en Israëlvisies in beweging). Maar meer dan de vorige uitgaven is dit een boek voor iedereen. Er is laagdrempelig geschreven, voor elk mens te begrijpen, hoe in de kerkgeschiedenis over dit onderwerp gedacht werd. Met name de visie van Luther wordt uitgebreid toegelicht. Natuurlijk was er ook in het verleden al onenigheid over de positie van het Joodse volk. Hebben zij een aparte plek bij God of is deze aparte plek opgeheven door de komst van Christus? Daarbij komt dan ook de vraag op hoe men teksten uit het Oude Testament moet interpreteren: letterlijk of geestelijk. En wat dan met de teksten uit het Bijbelboek Openbaring? Ook op deze vragen gaat Paas in.

Steven Paas heeft te maken met veel weerstand vanuit medechristenen. Het siert hem dat hij in dit boek spreekt over broeders en zusters en dat hij niet, zoals ook wel gebeurt, mensen met een andere Israëlvisie valse christenen noemt. Maar hoe moeten we nu omgaan met deze verschillende visies? Persoonlijk geloof ik in wat in Romeinen 3 geschreven staat: Abraham is de voorvader van alle gelovige Joden en alle gelovigen uit de heidenen. Zij allen kunnen alleen behouden worden door het bloed van Christus. Welke plaats het Joodse volk als onze ‘oudste broeder’ heeft, kan ik alleen beantwoorden door het Oude Testament (beter: Verbond) te lezen. Ik geloof dat er profetieën zijn die nog niet in vervulling zijn gegaan, of die bezig zijn in vervulling te gaan, zoals de terugkeer naar Israël vanuit de hele wereld. Deze terugkeer is al bezig sinds 1880 en gaat in een razend tempo. Mijns inziens mogen we hierin een vervulling van een Bijbelse belofte zien. Paas noemt dit een ‘zacht’ Israëlisme. De leer van ‘de bedelingen’ is wat mij betreft een manier van kijken waarbij de geschiedenis te veel in hokjes is geplaatst. Hierover is ook binnen de aanhangers van het dispensationalisme (zij die geloven in de leer der bedelingen) veel verschil van mening. Ik geloof dat God ons wat dat betreft nog gaat verrassen….. Tot die tijd zullen er altijd meningsverschillen blijven tussen gelovigen.

Ik zou iedereen willen aanraden dit boek van Steven Paas te lezen, ook al heb je een andere visie. Daarnaast zou je het boek ‘Wake up!’ kunnen lezen (klik hier) waarin een tegenovergestelde visie wordt besproken. Mij werd eens verteld dat ik geen ware christen was omdat ik niet het juiste beeld op de toekomst had. In het boek citeert Paas een passage van Christenen voor Israël waar hetzelfde wordt beweerd. Ik ben ervan overtuigd dat onze hemelse Vader ons allen als Zijn kinderen aangenomen heeft die gewassen zijn in het bloed van Zijn Zoon, onze Heere Jezus Christus. Ongeacht onze eventuele verkeerde zienswijze op Israël en/of de toekomst.

De pompoencaravan

Een knotsgek avontuur vol spanning, humor en vriendschap met een sausje van vlinderkriebels.

Inhoud
De pompoencaravan begint op Jolles eerste vakantiedag. Hij heeft er zin in. Hij woont in een klein kasteeltje met zijn vader en moeder en opa. Ook is hij één keer in de week in het Honk te vinden. Dat is een plek aan de achterzijde van de kerk en hij ontmoet daar zijn vrienden. De groep heeft vijf leden. Sanne, het enige meisje, vindt dat het tijd wordt dat er meer evenwicht in de groep komt en vraagt of haar nicht erbij mag komen. Mieke blijkt een leuke meid te zijn. Jolle vind haar echt heel erg aardig. Hij vertelt haar zelfs dat zijn opa vaak in een geheim deel van de schuur bezig is. Hoewel hij er niet mag komen laat Jolle zich overhalen om er te gaan kijken. Samen met Mieke ontdekt hij een vreemde caravan. Ze klimmen erin. Als Mieke aan een hendel trekt, vliegen ze tot hun schrik terug in de tijd naar het jaar 1007 voor Christus. Ze komen terecht in een totaal kaal landschap vol stenen en rotsen. Daar ontmoeten ze de herdersjongen David en nemen per ongeluk zijn slinger mee terug naar de huidige tijd. Hoe komt dat voorwerp ooit terug? Zal de herdersjongen zijn slinger op tijd terug hebben om de reus Goliath te verslaan?

Mijn mening
Origineel en vlot geschreven fantasy verhaal. Ik vind het leuk dat Jolle een dagboek heeft en er ook nog in schrijft. Dat is best bijzonder voor een puberjongen. Paps en mams zijn aanspreektitels die tieners niet gebruiken. Er staan veel verrassende dingen in dit boek. Af en toe zijn er pagina’s die ik heel erg spannend vond. Het lettertype is duidelijk en lekker groot. Hoewel de cover knap getekend is, vind ik het jammer dat de auteur niet gekozen heeft voor een hedendaagse fotocover.

Stop die haai!

De kinderen uit groep 3 van Juf Fiep gaan naar zee omdat Kas zijn A diploma heeft gehaald. Met een boot en een band beleven de kinderen weer een spannend avontuur, dat mis gaat als een van de kinderen in het water valt.

Deze keer gaat Corien Oranje wel ver met haar fantasie door een haai aan de kust te laten zwemmen, maar het blijft knap om woorden van één lettergreep tot een boeiend verhaal te maken dat ontzettend leuk is om te lezen met en door jonge kinderen. Door losse kreten zoals hoep, plons, blub, bom, baf, klap in een andere lettertype te doen, kun je het boek afwisselend samen te lezen, met kinderen die dat nog niet zo goed kunnen.

Op de achterkant staat AVI M3 dat betekent midden groep 3, mijn zoontje zit in die groep en het lukt hem inderdaad om dit boekje te lezen. Wij vinden deze serie echt heel leuk!

Davita’s harp

Direct op de eerste bladzijde wordt mijn aandacht getrokken door de zin: “Mijn moeder was een niet-gelovige Jodin, mijn vader een niet-gelovig christen.” De hoofdpersoon blijkt een meisje van acht jaar te zijn en we volgen haar leven in dit boek totdat ze dertien is. De tijd waarin het speelt is eind jaren 30 van de 20e eeuw, tijdens de Spaanse burgeroorlog.

Davita vindt het moeilijk om haar plekje te vinden bij haar communistische ouders. Er vinden bijeenkomsten thuis plaats en ze verhuizen erg vaak. Dan is daar haar familie die joods is of christen. Zo komen er veel denkbeelden op haar af. Ze houdt van haar ouders, maar ook van haar Joodse familie en dan is er nog oom Jakob die in geen enkel hokje past. Omdat haar vader journalist is, doet hij verslag van de burgeroorlog die in Spanje gaande is. Davita denkt na over wat oorlog betekent en wat fascisme is.

Moeilijk te begrijpen is voor Davita het verlies van haar vader aan de dood en van oom Jakob die verbannen wordt naar Europa. Haar moeder heeft veel verdriet en verzorgt zichzelf slecht. Ze wil niets van religie weten, maar Davita gaat regelmatig naar de synagoge. Die wereld intrigeert haar. Uiteindelijk neemt ook moeder het joodse leven weer op zich. Dit mede doordat ze hertrouwt en een gelukkig huwelijk heeft.

Ik vind het altijd een prestatie wanneer een auteur kiest voor een kind als hoofdpersoon in een roman voor volwassenen. Het perspectief is zo anders en moeilijk te verwerken. Toch heeft Potok dit uitstekend gedaan. Bovendien zijn het vooral politieke en religieuze denkbeelden die aan bod komen, daarbij komt vaak de verveling om de hoek kijken, maar bij dit boek heb je daar geen last van. Elke bladzijde is het waard gelezen te worden. Het taalgebruik is zeer gevarieerd. Alleen al het klingelen van de deurharp, telkens weer met een ‘ander’ geluid en een andere gedachte. Vaak als op de voorkant van een boek staat: literaire roman, heb ik daarbij mijn twijfels. Maar dit boek is bijvoorbeeld zeer geschikt voor jongeren om voor hun boekenlijst te lezen. En voor alle ouderen om een inzicht te krijgen in de geschiedenis, maar ook om je te ontspannen. Als het mogelijk was zou ik dit boek een 5+ willen geven, het is de beste roman die ik de laatste jaren gelezen heb. Qua Nederlandse taal heb ik ook weer iets geleerd: er blijken wel zeer strikte regels te zijn betreffende de vraag of je een hoofdletter gebruikt bij alles rond het Jodendom. Ik eindig met een spreuk van Cotton Mahler die voor in het boek staat:
‘Wildernis is een tijdelijke staat waar we doorheen moeten, op weg naar het Beloofde Land.’

Niet gezocht

Ramon heeft het goed voor elkaar. Hij werkt als verkoper in een herenmodezaak, woont op zichzelf en heeft een mooie auto. Zijn ouders zijn gescheiden en zijn zus Rosalien woont bij haar moeder en haar nieuwe man, waar ze het niet naar haar zin heeft.
Dan wordt hun vader vijftig en hij vraagt Ramon en Rosalien of ze mee willen gaan naar Roemenië. De nogal materialistisch ingestelde Ramon twijfelt of hij mee zal gaan. Wat moet hij in zo’n land zoeken? Rosalien daarentegen is enthousiast en wil graag mee.

Ramon gaat overstag en besluit mee te gaan. Ze komen te logeren bij vrienden van hun vader die evangeliseren en hulp verlenen. Ramon en Rosalien worden ingeschakeld om mee te helpen. Terug in Nederland wordt Ramon regelmatig geconfronteerd met een straatkrantenverkoopster bij de supermarkt. Ze blijkt uit Roemenië te komen.

Dit is een vlotlezende roman met een interessant onderwerp. Er is geen duidelijke hoofdpersoon. In eerste instantie denk je dat Ramon dat is, maar er wordt uit heel veel verschillende perspectieven geschreven. Rosalien, haar vriendin, de broer van haar vriendin en de vriend van Ramon. Net als je denkt lekker in het verhaal te zitten, komt er een andere verhaallijn. Als je daarin verdiept bent, komt er weer een andere verhaallijn. Dat komt natuurlijk wel vaker voor in romans maar voor dit verhaal had er wel een verhaallijn minder gemogen. Het verhaal zou dan meer uitgediept kunnen worden.

De boodschap komt duidelijk naar voren, oog hebben voor vreemdelingen. Daar duidt ook de Bijbeltekst op die voor in het boek staat.

Aan de andere kant van de bergen

Aan de andere kant van de bergen van Elisabeth Musser bevat meerdere verhaallijnen die bij elkaar komen in het vluchtelingencentrum De Oase in Oostenrijk. Er is het verhaal van Hamid uit Iran, die onverwacht moet vluchten, omdat zijn dochter een Bijbel heeft gekregen in het huis van Armeense buren. Er zijn verhalen van Bobbie, die ooit als zendeling in Oostenrijk werkte, maar halsoverkop het land heeft verlaten, nadat zij geconfronteerd werd met een groot verdriet. Er is het verhaal van een sceptische Tracy, die met haar tante Bobbie een laatste reis naar Oostenrijk maakt, nu haar tante ongeneeslijk ziek is. Er zijn verhalen van de mensen die achterblijven, in Iran, in Oostenrijk en in Amerika.

De persoonlijke verhalen van Bobbie en Tracy (ik-perspectief) worden afgewisseld door de belevenissen van de andere hoofdpersonen. Langzaam maar zeker ontwikkelen de karakters in een overweldigend positief christelijke boek, ondanks de verschrikkelijke vluchtverhalen. Het is een roman waarin het geloof van christenen centraal staat, hun liefde voor de medemens. Het boek maakt je bewust dat we iets kunnen doen aan de nood die vluchtelingen hebben. Dat er een negatieve manier is waarop wij op de toestroom van asielzoekers reageren, wordt slechts in één incident genoemd.

Persoonlijk denk ik dat er teveel verhaallijnen in de roman zijn verwerkt. Op een gegeven moment sloeg ik die van het achtergebleven gezin in Iran over, omdat het teveel afleidde van de ontwikkelingen van de hoofdpersonen. Ik kon me ook wel een voorstelling maken van hun leven, zonder dat uitgeschreven te zien. Hoewel de verhalen over vluchtelingen en het gevaar voor christenen in islamitische landen realistisch is, zijn er ook onwaarschijnlijkheden in het boek van Elisabeth Musser, die uitgelegd worden als wonderen en gebedsverhoring.

Een van de romanfiguren Stephen is journalist. Hij is geen christen, maar gelooft wel in de kracht van het woord. Elisabeth Musser doet dat ook en terecht. Soms is een roman een trigger om lezers te laten nadenken over een actuele kwestie. Dat was het in elk geval voor mij, behalve dat ik een echte pageturner in handen had, heb ik ook opnieuw geleerd om mijn handen te vouwen en te bidden voor de mensen die vluchten en asiel zoeken en mijn hart te openen voor de vreemdeling die een naaste wordt.

Aan de andere kant van de bergen

Een prachtige en bemoedigende roman over vervolgde Christenen en het ingrijpen van God in mensenlevens.

Een van de hoofdpersonen, Bobby, gaat samen met haar nichtje vanuit Amerika naar Traiskirchen in Oostenrijk waar ze ooit in het vluchtelingenkamp heeft gewerkt, nádat ze jarenlang – voor de val van het IJzeren Gordijn - Bijbels had gesmokkeld. Al lezend krijgen we als lezer een goed beeld van de innerlijke worstelingen van Bobby en Tracie, hun wonden die niet te genezen lijken, maar uiteindelijk toch genezen worden.

Tegelijkertijd is dit een spannende roman met vele hoofdpersonen en evenzovele verhaallijnen die je het liefst niet weglegt voor je hem uit hebt.

Een huisje aan zee

Isabel wil het verleden vergeten. Ze vertrekt uit het ouderlijk huis en gaat in Arnhem wonen. Haar ouders gingen scheiden toen ze kind was. Moeder Bianca hertrouwde en kreeg nog een dochter, Britt. Er volgt weer een scheiding om dezelfde reden als waarom de vader van Isabel vertrok. Bianca heeft een psychische stoornis waar bijna niet mee te leven valt.

De reden dat Isabel nog af en toen thuiskomt, is haar halfzusje Britt. Per telefoon onderhouden ze contact. Dan komt Bob in Isabels leven. Ze krijgen een relatie maar Bob ervaart een afstand tussen hen. Isabel wil niet dat hij iets over haar verleden te weten komt. Zal de relatie standhouden?

Hoewel de titel doet vermoeden dat het om een luchtig geschreven verhaal gaat, is dat geenszins het geval. Levensecht worden de gevoelens van Britt, Bianca en Isabel beschreven. De auteur kan zich meesterlijk inleven in haar personages.

De olijke tweeling op zaal 9

De Olijke Tweeling is een Nederlandse jeugdboekenserie geschreven door Arja Peters en na haar overlijden voortgezet door andere auteurs. Ondanks dat de boeken best ouderwets zijn (dingen als chatten, mobieltjes en facebook komen er niet in voor) trekken ze toch veel kinderen aan. Vanaf 2013 verzorgt Uitgeverij Columbus, een onderdeel van Uitgeversgroep Royal Jongbloed de reeks.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit eerder een boek uit deze serie gelezen heb. Omdat ik als kind van spannende jongensboeken viel, koos ik meestal voor een boek met een meer uitdagende titel en cover. Toch viel me dit boekje mee qua zoetigheid. Ik vond het af en toe zelfs ontroerend.

De inhoud
Ellis en Thelma, de hoofdpersonen worden allebei erg ziek. Ze krijgen longvliesontsteking. Zo’n ontsteking ontwikkelt zich vaak uit longproblemen die al langer sluimeren. Voor een half jaar moeten ze weg uit hun vertrouwde omgeving om aan te sterken in Dennenhorst. Een half jaar … Wat een ramp! Een half jaar in bed liggen terwijl het buiten voorjaar wordt! Dagen waarop de zon schijnt en iedereen lekker buiten is. Een rustkuur, alsof ze tachtig zijn. Wat een verschrikkelijke tegenvaller. Eén voordeeltje hebben ze: ze zijn samen ziek. Dat is in ieder geval stukken leuker dan in je eentje ziek zijn. Ellis en Thelma vrolijken de boel in het kinderziekenhuis een beetje op. Ze doen leuke spelletjes op zaal 9 en houden zelfs een kussengevecht. Ook genieten ze van een zwerfkatje. Toch gebeuren er ook erg verdrietige dingen. En hoe zal het aflopen met Hanneke, die steeds zulke vervelende opmerkingen maakt?

Mijn mening
Dit boek is een leuk verhaal om te lezen voor meiden rond tien jaar. Het is hier en daar een beetje oppervlakkig en saai. De dialogen zijn niet zo sprankelend en de karakters van de meisjes komen niet echt naar voren. Van diepe, intense gevoelens is echt geen sprake. Voor meiden die van series houden, is het een prima verhaal. De cover van het boek is mooi en past duidelijk bij de inhoud. Ook het lettertype is gemakkelijk te lezen.

15072

Recensie

Jouw waardering

15071

Recensie

Jouw waardering

15070

Recensie

Jouw waardering

15069

Recensie

Jouw waardering

15068

Recensie

Jouw waardering

15067

Recensie

Jouw waardering

15066

Recensie

Jouw waardering

15065

Recensie

Jouw waardering

15064

Recensie

Jouw waardering

15063

Recensie

Jouw waardering