Terug naar de hut

Bijna twintig jaar Na De Uitnodiging is Terug naar de hut uitgekomen. Ik heb voornamelijk zitten huilen. Van ontroering, door geschoktheid, door rouw, door geraaktheid, door schoonheid en door de diepte die de genade van God heeft. Het begint direct al als je wordt meegesleurd door het enorme verdriet dat het missen van een kind tot gevolg heeft en de moeiten waar de ouders in hun huwelijk doorheen gaan. Mack heeft het moeilijk, Nan en hij zijn voor een tijdje uit elkaar.

Het is onmogelijk om niet te huilen als je leest hoe ze het sterven van hun dochter op haar "16^e verjaardag" gedenken. In een telefoongesprek met zijn dochter Katie verwerkt Paul Young iets van de reactie van de buitenwereld op het eerste boek. "Hoe kan iets waar zijn, dat niet echt gebeurd is?" De Uitnodiging heb ik toentertijd als sterk apologetisch ervaren en ik vond het geweldig hoe er antwoord werd gegeven op de diepste vragen. Maar dat was voordat mijn eigen dochter was gestorven. Nu speelt dit feit eveneens een rol bij het lezen van Terug naar de hut. Aan een kant is Mack heerlijk correct over God gezien zijn antwoorden aan Katie in het telefoon gesprek. Kijk, God is niet zoals een verslaving, wat je een afgod kunt noemen. Ze beloven allebei iets, alleen is het verschil dat God je redt en een verslaving je vernietigt. Maar ze komen als vader en dochter niet toe aan de onderliggende problematiek, het sterven van haar zus. Dat is iets dat later op een andere manier terugkomt. Je bent nauwelijks bekomen van de enorme puinhoop waarin dit gezin is terechtgekomen of je krijgt te maken de FBI, die Mack vraagt om met de seriemoordenaar van zijn dochter in gesprek te gaan want ze willen weten waar de lichamen van de andere vermoorde meisjes liggen.

Natuurlijk wil Mack niet met die moordenaar praten. Hij wordt woedend en misselijk en hij voelt zich totaal niet in staat om dat te gaan doen maar zijn vrouw Nan helpt hem te zien in wat voor vreselijke situatie de andere ouders zitten. Zíj́ hebben niemand kunnen begraven, hoe kun je ooit aan je rouwarbeid beginnen? Mack en zij hebben dat in ieder geval aan het eind van De Uitnodiging kunnen doen!

En dan begint de meest ongelooflijke reis van Mack samen met God. Eindelijk geeft Mack toe: Ik ben bang. Maar hij schreeuwt het uit naar God: Waarom doet u niet wat ik van u verwacht, wat ik graag wil op het moment dat ik het wil??? Hij vraagt aan God: Bent u hier?

Er is wel iets gebeurd in de tien jaar rouwtijd. Het verdriet om Missie werd een poort om zich dichter bij haar te voelen. Het is een daad van liefde geworden. Deze zin raakte me sterk, omdat dat is wat de tijd van rouw doet. Je moet verder met je leven en de kleur van het verdriet verandert hoewel het even diep en pijnlijk blijft.

Jezus legt Mack niet alleen dingen uit. Hij verzekert hem van Zijn nabijheid en zijn kracht. Denk je dat jouw zonden krachtiger zijn dan Mijn liefde voor jou? Mack beseft ook dat altijd maar sterk willen zijn ontwrichtend is geweest voor zijn relaties, met name in zijn huwelijk.

Aan een kant worstelt Mack een hoop af in zijn eigen hoofd en leven, aan de andere kant heeft hij kinderen, een vrouw, vrienden en een liefdevolle begrijpende huisarts. Deze man heeft de moed hem de spiegel van Gods Woord voor te houden tegenover sommige aannames die Mack heeft, die logisch klinken in de oren van de meeste mensen, maar niet de waarheid zijn.

En dan komen de gesprekken met de moordenaar er nog aan. Wat hier gebeurt laat je op het puntje van je stoel verder lezen. W. Paul Young bouwt het verhaal zorgvuldig op. Hij weet als geen ander hoe timing in elkaar zit. Wanneer de lezer zelf ook troost nodig heeft en die kan ervaren door wat Mack nodig heeft en gegeven wordt. Sommige zinnen hebben me ook in mijn eigen rouw geholpen, bijvoorbeeld door de zin: Ik vraag: Wat nu? Want dat brengt me terug naar het heden en leidt me weg bij de afgrond van het waarom.

Macks hart verandert. Hij kan eindelijk Nans grote verdriet en haar emoties over hun huwelijk zien en aanhoren. Hoewel Mack hoofdpersoon is, kan de moordenaar net zo goed schokkende dingen zeggen. Hij is iemand die ver weg gestopt is van de samenleving en nauwelijks vrienden heeft en zegt: "Als jij me vergeeft, kan ik me nergens meer verstoppen." Hij voelt zich radeloos bij wat er met Mack is gebeurd. En Nan, in haar verlangen om deze nieuwe start met Mack te verduidelijken, zegt tegen hem: Stel dat jij eerder sterft dan ik, dan wil ik fatsoenlijk om je rouwen. Ik wil me niet opgelucht voelen."

Dit is precies waar het om gaat. We doen allemaal beschadigende dingen, we hebben allemaal troost, vergeving en herstel nodig. Als geen ander heeft Young in deze roman uitdrukking gegeven aan deze thema's en hun samenhang.

Het eind van het verhaal is zeer ontroerend. Opnieuw tranen.

+ Dit verhaal laat je niet onveranderd.

+ Kerst-, Paas- en Pinkster- én Hemelvaartgeschenk in één verhaal.

+ Een boek om nog een keer te lezen.

+ Een boek om net als De Uitnodiging eveneens te verfilmen.