Boekrecensies vanuit christelijk perspectief

20078

Lichter dan ik

Auteur

Type boek

Recensie

Datum

Waardering

Michielsen, Dido

Roman

Diane Kooistra

06-07-2020

5 out of 5 stars

 

BESTEL

Recensie

Piranti wordt in 1850 in Djokja op Java geboren en heeft een leven dat rustig en beschermd verloopt. Als ze op haar zestiende wegloopt van huis, denkt ze te gaan trouwen met een Hollandse officier maar niets is minder waar. Ze wordt zijn njaj, een huisvouw/bijvrouw maar ze blijven lang bij elkaar en krijgen twee kinderen. Piranti wordt nu Isah en ze moet haar verwachtingen bijstellen. Als na jaren haar “man” ineens een grote beslissing neemt en zich totaal niet om haar en haar dochters bekommert, beseft ze dat zij minder betekent dan haar dochters, puur gebaseerd op huidskleur en bloed en dat ze weer keuzes zal moeten maken. Onmogelijke keuzes maar wel de enige mogelijkheid om haar dochters niet kwijt te raken. “Ik onderging mijn nieuwe leven met gemengde gevoelens. Niet alleen had ik last van heimwee en miste mijn moeder verschrikkelijk, soms voelde het alsof ik, Piranti, zelf aan het verdwijnen was.”

Wat ik mooi vond aan de schrijfstijl is dat de karakters zo echt zijn. Isah is geen lief meisje dat netjes naar haar moeder luistert en doet wat haar moeder zegt. Ze reageert op de situatie zoals een zestienjarige dat zou doen. Ze kijkt naar het hier en nu en overziet niet de gevolgen van haar impulsieve besluit. Het verdriet is dan ook heel groot als ze later spijt krijgt van bepaalde keuzes en ze de gevolgen niet meer terug kan draaien. Ook het statusverschil tussen de inlanders en de Hollanders is heel duidelijk weergegeven waardoor Dido Michielsen een heel mooi beeld van die tijd heeft gegeven en de Hollanders niet spaart maar ook niet zwart maakt met dit verhaal. Ze zijn hard en Isah komt ook mensen tegen die haar slecht behandelen. Dido Michielsen laat ook hun stukje onmacht, gewoonte en gebruiken zien zoals bijvoorbeeld hoeveel invloed familie in Nederland heeft op besluiten die op Java worden genomen.

Wat je eigenlijk zou moeten doen is na het lezen van de laatste regel in het boek weer even vooraan beginnen. Dan is de cirkel rond, worden vragen uit het begin van het verhaal beantwoord en kun je het verhaal mooi afsluiten. ‘Lichter dan ik’ is een meeslepend verhaal dat op een heel mooie manier vertelt over het leven van Njajs op Java en in andere landen. Een verhaal dat velen (o.a. bij mij) echt onbekend is en dat verteld moet worden.

Jouw waardering

Like en deel deze recensie:



2 Reacties op: Lichter dan ik

  • Hans Zevenbergen schrijft:

    Het boek gelezen, spreekwoordelijk bijna in 1 adem uit! Waarom? Herkenbaar 100%. Mijn vrouw haar oma, van vaders kant, was een KNIL soldaat (onderofficier) en kwam naar Indie begin 1900. Ook hij had een njai (maar zeg dat nooit tegen mijn vrouw!!), zij kregen 7 kinderen, allemaal erkend, op enig moment is zij jaren 30 gedoopt en zijn ze getrouwd. De meeste kinderen heb ik gekend. Uiteindelijk was een van hen mijn schoonvader.
    Maar nu een tragisch verhaal. Mijn vrouw haar Javaanse overgrootmoeder was ook getrouwd met een militair. Zij kregen 3 kinderen (gelukkig allemaal erkend) toen hij overleed!
    De kinderen, nog heel klein, werden gescheiden ondergebracht, eerst even bij familie en later elders. De vrouw, moeder van de kinderen, moest terug naar de kampong en daar hebben we het gelijksoortig verhaal “Lichter dan ik”. Haar kinderen, allemaal in Nederland, hebben onlangs het graf kunnen bezoeken. Een van haar zoons heeft een grafsteen laten plaatsen. Al lezend in het boek hoopte ik op een happy end, maar denk ik ook dat in vele vele gevallen het gegaan is op het eind zoals in het boek beschreven.

    Even heel iets anders, dat mag wat mij betreft onveranderd blijven.
    Het commentaar van Adriaan van Dis voor dit boek is gelukkig goed en dat doet mij deugd. Hij is daar gelukkig in veranderd. Na een thema-moment stoorde ik mij aan zijn verhalen over Indie, want zo goed was hij nou ook weer niet geïnformeerd. Dientengevolge heb ik bovenstaande 2 verhalen onder zijn aandacht kunnen brengen enkele jaren geleden in sindsdien heeft hij wat mij betreft zijn zienswijze verbeterd en ervaar ik gelukkig in het algemeen meer empathie en sympathie. Gelukkig zijn we nooit te oud om nog te leren.





Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.