Boekrecensies vanuit christelijk perspectief

202930

De strijd tegen haat

Auteur

Type boek

Recensie

Datum

Waardering

Phillips, Melanie

Pleidooi weerbaarheid Joodse volk

Sandrina Wijnholds

18-11-2026

2 out of 5 stars

 

BESTEL

Recensie

De Britse journaliste en commentator Melanie Phillips is bekend om haar uitgesproken pro-Israëlische en conservatieve standpunten. Zij schrijft als een ideologische geëngageerde verdediger van Israël. In De strijd tegen haat richt zij zich vooral op Joden in de diaspora, die na 7 oktober 2023 verbijsterd zijn over het groeiende antisemitisme. Volgens Phillips ontbreekt het hen aan een samenhangende strategie om daartegen weerstand te bieden. Zij roept deze Joden op om niet langer uitsluitend in de verdediging te blijven, maar om de argumenten en geloofwaardigheid van hun tegenstanders rechtstreeks ter discussie te stellen. Ze legt veel nadruk op de perversiteit en het demonische kwaad van het islamitische extremisme en de ideologie van Hamas, die zij ziet als een bedreiging voor zowel Israël als de westerse democratieën. Ook uit zij een diep wantrouwen tegen internationale instellingen, die zij veelal beschuldigt van partijdigheid.

Het boek is dan ook een pleidooi voor weerbaarheid en zelfvertrouwen. De kracht van het boek ligt in de praktische kant. Phillips helpt lezers nadenken over wat zij kunnen zeggen als zij worden aangesproken op beschuldigingen tegen Israël. Zij pleit voor een rechtstreekse aanval op de argumenten en de geloofwaardigheid van haar tegensprekers. Zij vindt dat het Joodse volk moet stoppen met verdedigen en de vijand de verdediging in moet drukken. Zij wil de vijand ontmaskeren als verdedigers van alles wat ze zeggen te verachten. Ze moedigt aan om (historische) kennis op te bouwen, terughoudend te zijn met emotionele reacties en de Joodse identiteit en verbondenheid met Israël niet te verbergen. Ze is realistisch: het debat hoeft niet altijd gewonnen te worden, en veiligheid en relaties wegen ook mee. Soms is het genoeg om een klein barstje van twijfel in de overtuigingen van de ander aan te brengen. Ook haar waarschuwing om scherp te letten op vooringenomenheid en manipulatie in de media is waardevol.

Tegelijkertijd kent het boek duidelijk beperkingen. Haar toon is scherp, polemisch en sterk overtuigd van het eigen morele gelijk. Tegenstanders worden in harde negatieve bewoordingen over één kam geschoren en beschuldigingen tegen Israël worden afgedaan als belachelijk. Zij gebruikt provocerende formuleringen om haar argumentatie kracht bij te zetten. Soms is haar bewoording zelfs onaangenaam om te lezen. De toon is zodanig afwijzend dat zij het gevaar loopt bij de lezers minder begrip op te wekken. Haar argumentatie is hier en daar ook selectief: historische en juridische achtergronden worden oppervlakkig behandeld en feiten die een ander licht op de zaak werpen, blijven grotendeels buiten beeld. Ook is zij eenzijdig in haar visie op Israël en de Palestijnen. Zij verdedigt het historische en nationale recht van het Joodse volk op Israël, maar ontkent categorisch de rechten van de Palestijnen. Daarmee laat zij weinig ruimte voor de complexiteit van het Israëlische-Palestijns conflict. Het uitreiken naar nuancering en dialoog is nauwelijks aanwezig. Zij wil vooral overtuigen. Daardoor verhardt het debat eerder dan dat er ruimte ontstaat voor wederzijds begrip en dialoog. Bovendien wil zij de slachtofferrol loslaten, terwijl haar betoog Israël juist voortdurend als slachtoffer neerzet.

Ook religie speelt in haar betoog een opvallende, maar beperkte rol. Hoewel zij volk, religie en land als diep verankerde eenheid beschouwt, steunt haar verdediging vooral op historische-, politieke- en veiligheidsoverwegingen. Zij veronderstelt de religie binnen de culturele identiteit, maar haar argumentatie stoelt weinig op haar religieuze wortels. Zij grijpt terug op de hoogstaande morele status van Israël en benadrukt dat het westen deze morele kant van het Joodse volk ontvangen heeft. Het verbond wordt door haar vooral verbonden met identiteit en de continuïteit van het volk. De profetische oproep tot nationale zelfkritiek en bekering blijft grotendeels buiten beeld.

Het boek bevat mogelijk een drukfout. Op bladzijde 57 is een hele alinea dubbel weergegeven, waarbij alleen het kopje een andere titel bevat.

Er is begrip voor Phillips’ diepe verbondenheid met het Joodse volk, haar zorgen over antisemitisme en haar overtuiging dat Israël recht heeft op een veilige toekomst. Haar pleidooi voor weerbaarheid en het behoud van vertrouwen in de eigen identiteit is vanuit die achtergrond begrijpelijk. Tegelijkertijd is het jammer dat de scherpe, vaak negatieve toon zo nadrukkelijk aanwezig is. Juist bij een onderwerp dat zoveel historische, politieke en menselijke gevoeligheden kent, zou meer ruimte voor nuance en dialoog de overtuigingskracht van haar betoog kunnen vergroten.

Jouw waardering

Like en deel deze recensie: