Trauma kan door de eeuwen heen als een onderstroom door verschillende generaties stromen. Misschien steeds in een nieuwe gedaante, maar keer op keer vanuit een onzichtbare bron gevoed. Wil Kranendonk maakt met haar roman pijnlijk voelbaar hoe deze stroom zich aan de oppervlakte kan manifesteren. Ze laat de lezer meekijken en voelen hoe de levens van vier vrouwen uit verschillende periodes verbonden zijn door geweld en uitbuiting. De verhalen van deze vrouwen hebben een parallelle opbouw, zonder dat dit nadrukkelijk wordt genoemd; een gewelddadige man, seksueel geweld, een moeder die weggeduwd wordt of verdwijnt en een dochter die moet overleven. De overdracht van trauma zit niet zozeer in woorden maar is vooral anekdotisch waarbij lichamelijkheid en details veel nadruk krijgen.
De schrijfstijl kenmerkt zich door lange, aaneengeregen zinnen die zelden tot een punt komen; het verhaal loopt daardoor vlot en meeslepend, in een bijna ademend ritme dat eigenlijk nooit stopt. De taal is bovendien goed afgestemd op de leeftijd en het perspectief van de hoofdpersonen. Wel is het jammer dat er enkele krachttermen gebruikt worden.
De inhoud is rauw, zwaar en ongepolijst. De nadruk op seksualiteit is in elk verhaal sterk aanwezig en regelmatig zeer expliciet. Daarom is een waarschuwing bij dit boek ook op zijn plaats, want voor lezers met eigen ervaringen op dit terrein kunnen de uitgebreide pijnlijke of ondubbelzinnige beschrijvingen belastend zijn.
De doorwerking van een moeilijk verleden op het dagelijks handelen en voelen worden goed beschreven: de emotie en de gedachten zitten bij Kranendonk vooral in het detail, de gebeurtenis en de suggestie, maar niet in grote woorden. Het innerlijke proces en de innerlijke worsteling worden weinig uitgewerkt en moeten vooral uit de anekdotes gedestilleerd worden. Doordat de tijdspanne per hoofdpersoon kort is, blijft de psychologische diepte in het plot vrij plat. Jammer is ook dat Kranendonk slechts summier en hooguit impliciet aanzetten geeft om het herhalende patroon te doorbreken. De aaneenrijgingen van geweld voelen onophoudelijk en bieden weinig verlichting of troost. Wie op zoek is naar ontspanning of een bevredigende afloop, komt bedrogen uit.
