Wie ben ik?

Met acht puzzelstukken zet Martyn Iles de Gen Z generatie weer in elkaar als de mens zoals wij bedoeld zijn. Hij doet dat met het houvast van de absolute waarheid en een absoluut besef van goed en kwaad, volgens Ken Ham, de oprichter van Answers in Genesis, die het voorwoord van dit boek schreef. Die stelt ook direct dat de vraag: Wie ben ik? grote schade aanricht aan de Gen Z-ers. Het is allemaal nogal rechttoe rechtaan en kort door de bocht. Hoewel misschien begrijpelijk als je de definitie van de menselijke fout leest, die dit alles heeft veroorzaakt. Niet alleen in Romeinen 3 en 7 wordt uiteengezet dat we tot niets goeds in staat zijn, op nog veel meer plekken in de Bijbel wordt negatief gesproken over de toestand van ons 'zelf', in de Bijbel ons  'hart'.

De plaats die 'identiteit' in onze tijd inneemt heeft een onbijbels karakter dat zonder een juist begrip van wat liefde inhoudt, een narcistisch karakter krijgt. De schrijver zegt: "De dag dat ik tot het besef kwam een zondaar op weg naar de hel te zijn, was een van de beste dagen van mijn leven." Vanuit dit besef van schuld neemt hij de lezer mee naar hoe het in de Bijbel naar voren komt en hoe wij de puzzelstukken van ons eigen ik kunnen vinden. Hij begint met Genesis 1-3, want hoe je het wendt of keert, daar begint alles. De schrijver geeft met zijn stellige manier van schrijven een gevoel van veiligheid. Eindelijk! Er is maar één waarheid. Neem het aan en je kunt alle puzzelstukken in elkaar zetten. Het kan heerlijk zijn voor zoekende Gen Z-ers om dit te lezen. Hij geeft aan dat volgens hem de psychologie de plaats heeft ingenomen van de kerk. De psycholoog doet nu het werk van de pastor waardoor men een andere woordenschat opdoet. Bijvoorbeeld trots was in de Bijbel negatief en wordt in onze tijd een positieve emotie; jouw zoektocht wordt verheerlijkt tegenover de vindplaats die er is in het Evangelie.

Door de schepping ontvangen we een mannelijke of vrouwelijke identiteit terwijl dit in onze tijd fluïde wordt genoemd. Net als in het boek 'De leugens die we graag geloven' van Laurentine van Landeghem wordt afgerekend met het onbijbelse paradigma van de laatste vijftig jaar. Waarom herdefiniëren we wat God zo goed bedacht heeft? Daarbij schetsen deze schrijvers de huidige ontwikkelingen goed en scherp. Zij zien de noodzaak van het achterlaten van de ontvangen woordenschat en hun bijbehorende waarden en het aandoen van de Bijbelse werkelijkheid en hun bijbehorende waarden over hun leven. Zo vindt iedere generatie herstel tot het doel waarvoor zij geschapen zijn. Omdraaien van het 'zelf' naar het dienen van de Ander en de ander. Op bladzijde 206 worden de puzzelstukjes in een schema op een rij gezet. Na het gepuzzel - helemaal aan het eind van het boek - zegt de schrijver: De identiteitsvraag "Wie ben ik?" is een vraag die er niet toe doet. De betere vraag is "Wie is God?".  Door dit te zeggen, brengt de schrijver de vraag "Wie ben ik?" in een kwaad daglicht, waardoor ik een vieze smaak in mijn mond krijg. God laat ruimte voor die vraag. We moeten niet heiliger willen zijn dan God Zelf.

Je kunt de conclusie trekken dat de schrijver dit boek heeft geschreven voor mensen die nog steeds willen uitvinden wie ze werkelijk zijn. Voor mensen van deze generatie die woorden van onze cultuur betekenis geven als 'hulpstukjes' voor de zoektocht naar het zelf maar nooit een oplossing of definitie van het eigen zelf kunnen geven.

Het boek is met silhouetten verluchtigd.

Het doet wat Amerikaans aan. In tien stappen van jezelf naar Jezus.

- Het stellige komt mij iets te leerstelllig over en ik ben bang dat er weinig ruimte is voor het proces dat leven heet.

- Door te zeggen dat iets fout is, zullen sommige mensen afhaken; ik mis de liefde bij deze schrijfwijze. Je kunt ook zeggen hoe je Gods Woord zelf ziet en de ander meenemen door te laten zien hoe goed het is, eerder dan te laten zien hoe fout onze denkwijzen zijn. Maar de schrijver zal bij het lezen van dit argument aanvoeren dat ik ook al in dat paradigma gevangen ben.