De Tweede Wereldoorlog is begonnen en in de Joodse wijk Josefov in Praag, wordt het steeds onveiliger. Raisa woont hier met haar ouders. Ze voelt zich eerst nog veilig in het Joodse getto maar dat wordt steeds minder omdat ze haar ouders hoort praten over dingen die ze niet begrijpt. Ze vangt het woord ‘kindertransport’ op en ziet de zorgen in hun ogen. Dan komt de dag dat haar vader met de mededeling komt dat Raisa meegaat met de kindertrein naar Engeland. Raisa wil niet maar snapt wel dat het beter voor haar is.
In de trein komt ze naast Casper te zitten die een paar jaar jonger is. Na een enerverende reis komen ze in Engeland aan. Raisa komt bij lieve pleegouders terecht die haar met open armen ontvangen. Ze verliest Casper uit het oog en hoort tot haar teleurstelling niets meer van hem. Haar pleegouders zijn heel lief voor Raisa maar het verleden laat haar niet los.
Met haar pleegouders gaat ze naar de kerk en ze leert steeds meer over het christelijk geloof. In 1949 gaat ze geschiedenis studeren aan de universiteit van Oxford. Dan ontmoet ze tot haar grote verrassing Casper in een Joodse boekhandel. Het is een emotioneel weerzien en ze verliezen elkaar niet meer uit het oog. Ze nemen zich voor om weer terug te keren naar Praag.
Dit boeiende boek heb ik in een adem uitgelezen. De gevoelens van Raisa, het verwerken van het verleden, de strijd die ze daarmee heeft, de zoektocht naar Jezus, zijn realistisch beschreven. Het verhaal speelt zich af in de donkerste tijd van de vorige eeuw, maar geloof, hoop en liefde voeren de boventoon.
Minpuntjes:
Als ze 12 jaar is doet Raisa Bar Mitswa. Zo heet het bij een jongen, bij een meisje heet het Bat Mitswa.
Een anachronisme: Als Raisa 21 is en Casper 18, zegt ze dat ze allebei volwassen zijn. Dat klopt niet want pas per 1 januari 1970 werd de leeftijd van volwassenheid van 21 naar 18 verlaagd in Engeland.
