Dit boek ontving terecht de Brusseprijs. Het schetst in 360 pagina’s het mijnverleden in Zuid-Limburg van na de Tweede Wereldoorlog.
De mijnwerker kende maar drie plekken: de katholieke kerk, de mijn en de vrouw thuis.
Vaak gingen de jongens al met vijftien jaar naar de Ondergrondse Vakschool om het vak van mijnwerker te leren. In drieploegendiensten werkten ze zes dagen in de week. Thuiskomend vielen ze onder het eten in slaap van vermoeidheid. Na veertig trouwe dienstjaren werden ze afgekeurd op stoflongen en overleden niet lang daarna, velen op ongeveer 55-jarige leeftijd. Postduiven, het café en de harmonie waren de enige verzetjes.
Maar ze waren trots op hun werk en de onderlinge kameraadschap was enorm: als een mijnwerker een fout maakte, had dat consequenties voor veel anderen. In 2025 draaide in de Rodahal in Kerkrade de gelijknamige musical onder regie van Huub Stapel, elke voorstelling was uitverkocht.
Voor wie geïnteresseerd is in Zuid-Limburg en mijnbouw in de jaren vijftig en zestig is dit boek een must. Het boek en de musical hebben er zelfs voor gezorgd dat de omlaaggaande negatieve spiraal waarin Zuid-Limburg na de mijnsluitingen was beland, is omgezet in trots op haar mijnverleden.
